பண்டாய நான்மறை

அருளியவர்: மாணிக்கவாசகர்
தலம்: திருப்பெருந்துறை (ஆவுடையார்கோயில்)
நாடு: பாண்டியநாடு

1

பண்டாய நான்மறையும் பாலணுகா மாலயனுங்கண்டாரு மில்லை கடையேனைத்- தொண்டாகக்கொண்டருளுங் கோகழிஎங் கோமாற்கு நெஞ்சமேஉண்டாமோ கைம்மா றுரை.

சொற்பிரிப்பு

பண்டு ஆய நான் மறையும் பால் அணுகா; மால், அயனும்கண்டாரும் இல்லை; கடையேனைத் -தொண்டு ஆகக்கொண்டருளும் கோகழி எம் கோமாற்கு, நெஞ்சமே !உண்டாமோ கைம்மாறு? உரை.

உரை

மிகப் பழமையான வேதங்களும் இறைவனிடம் அணுகவும் செய்யா. திருமாலும் பிரமனும் அவனைக் கண்டது இல்லை. யாவரினும் கடைப்பட்ட என்னைத் தொண்டனாக ஏற்றருளிய திருவாவடுதுறைக்கண் எழுந்தருளியுள்ள எம் தலைவனுக்கு யான் செய்யும் கைம்மாறு உண்டோ ? நெஞ்சமே, நீ சொல்!

2

உள்ள மலமூன்றும்மாய உகுபெருந்தேன்வெள்ளந் தரும்பரியின் மேல்வந்த- வள்ளல்மருவும் பெருந்துறையை வாழ்த்துமின்கள் வாழ்த்தக்கருவுங் கெடும்பிறவிக் காடு.

சொற்பிரிப்பு

உள்ள மலம் மூன்றும் மாய, உகுபெரும் தேன்வெள்ளம் தரும், பரியின் மேல் வந்த - வள்ளல்மருவும் பெருந்துறையை வாழ்த்துமின்கள்; வாழ்த்தகருவும் கெடும், பிறவிக் காடு.

உரை

உயிரைப் பற்றியுள்ள மும்மலமும் நீங்கியொழியச் சொரிகின்ற பெருமை வாய்ந்த தேனாகிய வெள்ளத்தை உதவுகின்ற வேதக்குதிரையின் மேல் எழுந்தருளி வந்த வள்ளலாகிய சிவபெருமான் எழுந்தருளியுள்ள திருப்பெருந்துறையைத் துதியுங்கள். துதிக்கவே பிறவிப் பெருங்காட்டின் மூலமும் கெட்டு அழியும்.

3

காட்டகத்து வேடன் கடலில் வலைவாணன்நாட்டிற் பரிப்பாகன் நம்வினையை- வீட்டிஅருளும் பெருந்துறையான் அங்கமல பாதம்மருளுங் கெடநெஞ்சே வாழ்த்து.

சொற்பிரிப்பு

காட்டகத்து வேடன், கடலில் வலை வாணன்நாட்டில் பரிப் பாகன், நம் வினையை - வீட்டிஅருளும் பெருந்துறையான் அம்-கமல பாதம்,மருளும் கெட, நெஞ்சே! வாழ்த்து.

உரை

காட்டில் வேடனாகியும், கடலில் வலைஞனாகியும், நாட்டில் குதிரைப் பாகனாகியும் தோன்றி அருளியவன் நம்பெருமான். உயிர்களாகிய நம் வினைகளைத் தொலைத்து அருள்புரியும் திருப்பெருந்துறைப் பெருமானது அழகிய திருவடிக் கமலங்களை நெஞ்சமே ! அருள்பெறுவதோடு மட்டுமில்லாமல் உனது அறியாமையும் நீங்கும்படித் துதிப்பாயாக!

4

வாழ்ந்தார்கள் ஆவாரும் வல்வினையை மாய்ப்பாருந்தாழ்ந்துலகம் ஏத்தத் தகுவாருஞ்- சூழ்ந்தமரர்சென்றிறைஞ்சி ஏத்தும் திருவார் பெருந்துறையைநன்றிறைஞ்சி ஏத்தும் நமர்.

சொற்பிரிப்பு

வாழ்ந்தார்கள் ஆவாரும், வல்வினையை மாய்ப்பாரும்தாழ்ந்து உலகம் ஏத்தத் தகுவாரும் - சூழ்ந்து அமரர்சென்று, இறைஞ்சி, ஏத்தும் திரு ஆர் பெருந்துறையை,நன்று இறைஞ்சி ஏத்தும் நமர்.

உரை

தேவர்கள் சூழ்ந்து வணங்கித் துதிக்கும், ஞானச் செல்வம் நிறைந்த திருப்பெருந்துறையை நன்றாக வணங்கித் துதிக்கும் நம்மவர்களாகிய அடியவர்களே உலகில் என்றும் அழியாது வாழ்ந்தவர் ஆவர். கொடிய வினைகளைத் தொலைப்பவர் ஆவர். இந்த உலகம் அனைத்தும் பணிந்து வாழ்த்தத் தக்கவரும் ஆவர்.

5

நண்ணிப் பெருந்துறையை நம்மிடர்கள் போயகலஎண்ணி எழுகோ கழிக்கரசைப்-பண்ணின்மொழியாளோ டுத்தர கோசமங்கை மன்னிக்கழியா திருந்தவனைக் காண்.

சொற்பிரிப்பு

நண்ணிப் பெருந்துறையை, நம் இடர்கள் போய் அகலஎண்ணி எழு-கோகழிக்கு அரசை - பண்ணின்மொழியாளோடு உத்தர கோசமங்கை மன்னிக்கழியாது இருந்தவனைக் காண்.

உரை

நெஞ்சமே! திருப்பெருந்துறையை அடைந்து நம் பிறவித் துன்பங்கள் நீங்குமாறு எண்ணி எழுவாயாக. திருவாவடுதுறை அரசனும், இசையினும் இனிய மொழியுடைய உமாதேவியாரோடு உத்தரகோச மங்கையுடன் சேர்ந்து, பிரியாது உறைபவனுமாகிய சிவபெருமானைக் காண்பாயாக .

6

காணுங் கரணங்கள் எல்லாம்பே ரின்பமெனப்பேணும் அடியார் பிறப்பகலக் - காணும்பெரியானை நெஞ்சே பெருந்துறையில் என்றும்பிரியானை வாயாரப் பேசு.

சொற்பிரிப்பு

காணும் கரணங்கள் எல்லாம் பேரின்பம் எனப்பேணும் அடியார் பிறப்பு அகல - காணும்பெரியானை, நெஞ்சே! பெருந்துறையில் என்றும்பிரியானை, வாய்ஆரப் பேசு.

உரை

("கூறும் நாவே முதலாகக் கூறும் கரணம் எல்லாம் நீ (498)” என முன்னர் அருளியது போன்று) தத்தம் புலன்களை அறியும் பொறிகளும் அவற்றை வாயிலாகக் கொண்டு விளங்கும் மனம் முதலான அந்தக்கரணங்களும் ஆகிய அனைத்தும் சிவமே ஆதலானும் , சிவம் இன்பம் மங்களம் ஆதலாலும் சீவன் முக்தராகிய அடியவர் எங்கும் எதிலும் சிவமே கண்டு பேரின்பமயமாகப் போற்றுவர். தமது திருவருட் பார்வை ஒன்றினாலேயே அவ்வடியவர்களின் பிறப்பு நீங்கும்படிச் செய்யும் பெரியவனும் எப்போதும் திருப்பெருந்துறையை விட்டு நீங்காதவனும் ஆகிய சிவபெருமானை மனமே! நீ வாயாரப் புகழ்வாயாக.

7

பேசும் பொருளுக் கிலக்கிதமாம் பேச்சிறந்தமாசில் மணியின் மணிவார்த்தை - பேசிப்பெருந்துறையே என்று பிறப்பறுத்தேன் நல்லமருந்தினடி என்மனத்தே வைத்து.

சொற்பிரிப்பு

பேசும் பொருளுக்கு இலக்கிதம் ஆம், பேச்சு இறந்தமாசு இல் மணியின் மணி வார்த்தை - பேசிப்பெருந்துறையே என்று, பிறப்பு அறுத்தேன் நல்லமருந்தின் அடி என் மனத்தே வைத்து

உரை

பிறவி நீங்குவதற்கு நல்ல மருந்தான பெருமானின் திருவடிகளை என் உள்ளத்தே கொண்டேன். பேசப்படும் பொருள் அனைத்துக்கும் குறிக்கோள் ஆனவன். பேச்சினைக் கடந்த மாசிலாமணியாகிய அப்பெருமானின் மாணிக்க மணி போலும் உபதேச வார்த்தையைப் பேசித் 'திருப்பெருந்துறையே' எனக் கூறி என் பிறவி நோயை வேரறுத்தேன்.