திருவேசறவு

அலைகளையுடைய கங்கையாறானது ஒரு சேர உலாவி வருகின்ற திருச்சடையை  உடைய எம்பெருமானே! இரும்பையொத்த மனத்தை உடைய அடியேனை இழுத்திழுத்து என் எலும்பையும் உருகச் செய்தாய். நினது திருவடிகள் இரண்டிலும் ஊறுகின்ற கரும்பை  ஒத்த சுவையினை எனக்குக் காண்பித்து அருளினை. நரிகள் அனைத்தையும் பெரிய  குதிரைகளாக்கிய வகை உனது பேரருளே அன்றோ ? (தகாத நரியைத் தகுதி வாய்ந்த பரியாக்கியது போலக் கனியாத மனத்தைக் கனிய வைத்தாய் என்பதாம்)

இசை போன்ற இனிய மொழிகளை உடைய உமாதேவியை ஒரு பாகத்தில்  உடையவனே! உன் அடிமையானவர்கள் நுகர்வதற்குரிய, நிறைந்த, கிடைத்தற்கரிய  அமுதமே! எம்மை ஆளாக உடையவனே ! இம்மண்ணுலகிற் பொருந்திய மனித்தப்  பிறவியைப் போக்கி அடியேனை ஆண்டருள்பவனே! நீ என்னை 'வா'வென்று சொல்லி  அழைத்து (வந்து) நீ காட்டிய திருவடியைக் கண்ணாரக் கண்டல்லவா நான் வாழும்  நிலை ஏற்பட்டது.

பெரிய கடலினின்றும் எழுந்த விடத்தை உண்டதனால் ஏற்பட்ட கருத்த கழுத்தை  உடையவனே! எமது பெருமை மிக்க பெரியோனே ! ஆதரவில்லாதவனாய், பிறப்பும் இறப்புமாகிற கடத்தற்கு அரிய நரகில், உறவினர் யாரும் உதவுவதற்கில்லாமல் கிடந்து அழுந்தும் இயல்புடையவன் யான். எனக்கு 'ஐயோ' என இரங்கியருளி, உன் திருவடிக்  கமலங்களைக் காட்டி ஆட்கொண்ட விதமன்றோ யானடைந்த பேறு.

பசுமையான நாவினையுடைய பாம்பை ஆட்டியவனே ! படர்ந்த சடையை  உடையவனே! உன் திருவடி மலரைக் சூடியதால் உயர்ந்த அடியவர்களுக்குப் பெருமானே!  என் மனம் போன வழியில் குற்றம் பொருந்திய சிறு தெய்வங்களை நான் பணியாத வண்ணம்  என்னை ஆட்கொண்டாய். அந்த அருள்திறங்களை எண்ணி அந்தோ அடியேன் உய்ந்த வகையன்றோ எனக்குப் பெரு வியப்புத் தருகிறது.

சிவாகமக் கலைஞானங்களைக் கற்றறியேன். உன்பால் உள்ளம் வைத்துக் கசிந்து உருகேன். ஆயினும் மற்ற தெய்வங்களை அறிய மாட்டேன். நின் உபதேச மொழிகளைத்  துணைக்கொண்டு உனது நீண்ட கழல்களைச் சார்ந்து இறுமாப்புற்றேன். எம் பெருமானே! நின் பொன்னான திருவடிகளை அடியேனுக்கு அருளியது பொன்னால் ஆகிய சிம்மாசனத்தில் நாயை இருத்தியது போலாகும்.

எங்கள் பெரியோனே! நாதனே! அம்பலத்தில் ஆடுகின்ற அமுதமே! பஞ்சுபோல் மெல்லிய பாதங்களையுடைய மாதரது கடைக்கண் பார்வையால் இடர்ப்பட்டு நஞ்சினை  உண்பதால் வரும் துன்ப மிகுதியில் அஞ்சி நடுங்கும் இயல்பினன் ஆயினேன். ஆயினும் நின்  அருளால் தப்பி உய்வடைந்தேன். அடியேனை அஞ்சாதே என்று ஆட்கொண்ட வகைதான் என்னே?

பாலை நிலத்திற்கு ஒப்பான பசையற்ற என் பிறவியைப் போக்கினாய். தேவரும்  அறிய ஒண்ணாத சிவபெருமானே ! தென் பாலுள்ள திருப்பெருந்துறையில் எழுந்தருளியவனே!  நீ என் மீது வைத்த அன்பால் என் மனம் நெகிழ்ந்தேன். அதனுட்புகுந்து அடியேனை ஆட்கொண்ட  அருமையான செயல் நீ என் பால் கருணைத் திருநோக்கு செலுத்திய முறை அன்றோ ?

காலத்திற்கும் அதற்குட்பட்ட அனைத்துப் பொருட்களுக்கும் மூத்தவனே ! மூப்படையாத முதற் பொருளானவனே! அழிவற்ற வேத வடிவானவனே! அவ்வேதங்களின் பொருளும் ஆனவனே ! என்றும் அழியாது நிலைத்த பொருளாகியும், தோன்றி நின்று அழியக்கூடிய பொருளாகியும் நிற்கின்றவனே! உலக வாழ்வில் உழலும் என்னை நின்  திருவருளினால் அந்நிலை நீக்கி, ஆண்ட முறைதான் என்னே?

நானோ தவம் புரிந்தேன்? சிவாயநம எனும் திருவைந்தெழுத்தைச் செபிக்கப்  பெற்றேன். தேனாகவும், இன்னமுதமாகவும் தித்திக்கும் சிவபெருமான் தானாகவே எளிவந்தருளி  என் மனதில் புகுந்து அடியேனுக்கு அருள் வழங்கினான். புலால் நிறைந்த உடலில் உயிர்  வாழ்ந்திருத்தலைக் கண்டித்து அதனை வெறுத்திருக்கும்படி அடியேனுக்கு அருள் செய்தான்.