ஆசைப்பத்து

என் தலைவனாகிய சிவபெருமானே! கருடன் படம் பொறிக்கப்பட்ட கொடியைத் தனது சின்னமாகக் கொண்ட திருமாலும் காணமுடியாதது உனது செவ்விய வீரக்கழல்  அணியப் பெற்ற திருவடி. இப்பேர்ப்பட்ட திருவடி என்னும் பெரிய பொருளை எனக்கு  இப்பூவுலகில் தந்து என்னை ஆண்டருளிய பொள்ளாத (உளியினால் செதுக்கப்படாத)  மாணிக்கம் போன்றவனே! என்னைச் சூழ்ந்திருக்கும் அஞ்ஞான இருளாகிய ஆணவ  மலத்தை வலி இழக்கச் செய்வாயாக. அதன் பின்னர் உன்னுடைய வீட்டுலகத்தில்  (சிவலோகத்தில்) கிடைக்கும் அருளைப் பெறுவதற்கு 'இங்கே வா' என்று என்னைக் கூப்பிடுவாயாக. இதற்கு நான் ஆசைப்பட்டேன் என்பதறிந்து என்னை அழைப்பாயாக.

எலும்பு, மூளை ஆகிய உடலின் பல உள் உறுப்புக்களை எல்லாம் பால் போன்ற வெண்மையான நரம்புகளைக் கயிறாகக் கொண்டு கட்டி, ஒரு நிலைப்படுத்தித் தோல் என்று சொல்லப்படும் சட்டையால் மூடப்பட்டுள்ள இந்த ஊனுடம்பினுள் யான் புகுந்து இன்னும்  உயிர் வாழ விரும்பவில்லை . எந்த உயர்ந்த நிலையில் உள்ளவர்களுக்கும் அப்பாற்பட்டு அறிய முடியாது விளங்கும் அமுதம் போன்றவனே! என் தந்தையே! உன்னை எப்போதும் தரிசித்துக் கொண்டே இருக்க ஆசைப்படுகின்றேன். அம்மானே ! நீ இதனை அறிவாய் .  ஆதலால் என்னைக் கூவி அழைத்துக் கொள்வாயாக .

மங்கலப் பொருளாகிய சிவபெருமானே! அரசனே! திருநடனம் இயற்றுபவனே !  அடியேனைத் தடுத்தாட் கொள்ளும் ஆசிரிய மாணிக்கமே! நிணம் வடிந்து, ஈக்களால் மொய்க்கப்பட்டு அழுக்கு நிறைந்து அலைகின்ற சிறிய வீடாகிய இவ்வுடம்பு சிதைந்து அழியும்படி என்னை நீ விரைந்து அழைப்பாயாக! வானவனே! வானவர்க்கு அரியவனே!  அழகிய பெரியோனே! அடியேனுடைய முகத்தைச் சிறிது பார்த்து அந்தோ! வா ! என்று  நீ அழைப்பதை நான் விரும்புகின்றேன். இந்த விருப்பத்தை நீ அறிவாயாக.

எம் தலைவனாகிய சிவபெருமானே! உனக்கு வணக்கம். நடைவீடாகிய எனது  உடம்பு பலதிறப்பட்ட எலும்புகளால் நெருக்கமாகக் கோத்து அமைக்கப்பட்டு உள்ளது.  அது, ஊத்தை மிகுந்து அழுக்கு நீர் ஊறுகின்ற சிறப்பில்லாத இடமாகவும் இருக்கின்றது . இப்பேர்ப்பட்ட உடம்பு என்னைத் தொடர்ந்து வருத்தி வருவதால் துன்புறுகின்றேன் . துன்பத்தை நீக்கி அருள்வாயாக ! என் அகந்தை ஒழிந்து, மனம் நைந்து உருகி, உன்  திருஅருட் பிரகாசத்தையே கண்டு, உன் மலர் போன்ற திருவடிகளை அடைந்து, அதன்  கண்ணேயே நிலை பெற்றிருக்க ஆசைப்பட்டேன். அம்மானே ! இதனை அறிந்து அருள்புரிவாயாக !

காளை மாட்டை வாகனமாக உடைய எம் தலைவனாகிய சிவபெருமானே ! திருநீறு  செம்மையாக அணியப்பட்டு விளங்கும் திருமேனி உடையவனே! எளியனாய் எழுந்தருளி வந்து என்னை ஆண்டு கொண்டருளிய அரிய அமுதம் போன்றவனே! உனக்கு வணக்கம்.  புளியம்பழம் உட்பாகத்தில் நைந்து விளக்கமில்லாதிருந்தும், வெளிப்பாகத்தில் நல்ல  தோட்டால் மூடப்பட்டு உறுதி உடையதாகக் காணப்படுகின்றது. அதைப் போல  அடியேனது உடம்பின் உட்பாகம் உதிரம் முதலியவற்றோடு கூடிய மெல்லிய உறுப்புக்களால் ஆக்கப்பட்டு அருவருக்கத் தக்க பொருள்களாய்க் கிடக்கவும், உடம்பின் புறப்பக்கம்  தோலால் மூடப்பட்டு, உட்பாகம் மறைக்கப்பட்டுப் பார்வைக்கு மிக அழகாகக் காணப்படுகின்றது . அடியேன் என் உடம்போடு பற்றற்று இருப்பினும், புளியம்பழத்தைப்  போல ஒரு சிறிதளவு பற்று உடையவன் ஆவேன். அங்ஙனம் இருந்தாலும், அந்தச் சிறிதளவு  பற்றையும் நீக்க அருள் செய்து 'இவன் இரங்கத் தக்கவன்' என்று நீ என்னை  அழைக்க வேண்டும் என்று விரும்புகின்றேன். அம்மானே! இதனை அறிவாயாக !

தாமரை மலர் போன்ற மணமும், நிறமும் மென்மையும், அழகும் கூடிய உன்  திருவடித் தாமரைகள் தேவர்களாலும் அறிய முடியாதது. அப்பேர்ப்பட்ட திருவடிகளை உடைய எம் தலைவனாகிய சிவபெருமானே உனக்கு வணக்கம். நாயானது ஒரு காரியமும் இன்றி அங்கும் இங்கும் மாறி மாறி ஓடி இளைத்தது போல நாயை ஒத்த அடியேனும் பலகாலும் பயனின்றி உழைத்து இளைத்து விட்டேன். இந்த உடம்போடு இக்கன்ம பூமியில்  என்னால் இனிமேலும் இருக்க இயலாது. இவ்வாழ்க்கையை அடியேனுக்கு நீதான் கூட்டி வைத்தாய். இவ்வுடலைக் கொடுத்த நீயே இதனை வாங்குதல் வேண்டும். அநாதியே !  மலங்களினின்று விடுபட்டவனே! (முத்தா) என் தந்தையே ! (அத்தா) உன் அழகிய  திருமுகத்தில் தோன்றும் புன்முறுவலைக் கண்டு மகிழ மிகவும் விரும்புகின்றேன். அம்மானே ! இந்த என் விருப்பத்தை நீ அறிவாயாக.

பூமியிலுள்ள மக்களும், விண்ணிலுள்ள தேவர்களும் வணங்கித் துதிக்கப் படுகின்ற  எங்கும் நிறைந்த பொருளாய் விளங்கும் சிவபெருமானே! (பரம்பொருளே ! ) ஆன்மாக்களின்  ஆணவ இருளை அகற்ற எழுந்தருளிய கருணைத் திருஉருவும், அருள்திரு மேனியும்  உடையவனே! (பரஞ்சோதி ! ) நீயே எழுந்தருளி வந்து, வாராய் என அழைத்து, மீண்டுவராத  உலகமாகிய வீட்டினைத் தந்து ஆட்கொள்பவனே! உண்டு தெவிட்டாத அமுதமே! நின்  ஆயிரம் திருநாமங்களையும், எம்பெருமான் என்று உன் சிறப்புப் பெயரையும் கூறி வணங்க  ஆசைப்பட்டேன். அம்மானே! இதனைக் கண்டு அருள்வாயாக.

திருவையாற்றில் எழுந்தருளியுள்ள அரசனாகிய சிவபெருமானே ! எனது  கைகளால் உன்னைத் தொழுது, வீரக்கழல்கள் அணிந்த உனது சேவடிகளை நிரம்பத் தழுவி  அவற்றை இடைவிடாமல் என் தலைமேல் சூடிக் கொண்டு எம் பெருமானே, பெருமானே ஐயா, என வாயாரப் புலம்பி, நெருப்பைச் சார்ந்த மெழுகை ஒத்து உருக ஆசைப்பட்டேன்.  அம்மானே! இதனைத் திருவுளம் பற்றுக !

யாதொரு குணமும் இல்லாத மேலோனே! சிவபெருமானே ! அடியேன், அழுக்கும் முடை நாற்றமும் பொருந்திய எனது உடலைத் தேவரீர் திருவருளால் அறவே நீக்க வேண்டும்.  சிவபுர நகரிலே புகுதல் வேண்டும். அங்கே சிவஞான மணம் நிறைந்த சிவசோதியை  என் கண் குளிரக் கண்டு களிப்படைய வேண்டும். அங்கே தேவரீர் திருவடிக்குத்  தொன்று தொட்டு அடிமைப் பணி செய்யும் அடியார் கூட்டத்தினரையும் தரிசித்து , அவர்களோடு ஒன்றுபட்டு உன்னைத் தொழுது கொண்டே இருக்க ஆசைப்பட்டேன் அம்மானே! இதனை அறிவாயாக ('கூடும் அன்பினில் கும்பிடலே அன்றி' என்ற சேக்கிழார் வாக்கையும், 'மாலற நேய மலிந்தவர் வேடமும் ஆலயம் தானும் அரன் எனத் தொழுமே'  என்ற சிவஞான போதப் பன்னிரண்டாம் சூத்திரத்தையும் நோக்குக).

செம்பஞ்சுக் குழம்பு ஊட்டப்பட்டு அழகிய தோற்றம் கொண்ட திருவடிகளை உடைய உமாதேவியைத் தனது இடப்பாகத்தில் கொண்ட ஒப்பற்ற சிவபெருமானே !  நாயின் குணத்தை ஒத்தவன் யான். விருப்பத்தை விளைவிக்கும் சேல் மீனை ஒத்த கண்களை  உடைய மாதர்களின் போகமே பெரிது எனக் கொண்டு அவர் ஊடலில் மயங்கி அகப்பட்டு  நைந்து போனேன். ஞானச் சுடராகிய உன்னைப் பெற்றும், நான் எந்த வகையான ஒரு  துணையையும் கண்டிலேன் . பவளத்தின் நிறத்தை ஒத்த உனது திருவாயால் என்னைப்  பார்த்து ' அஞ்சாதே' என்று நீ சொல்ல ஆசைப்பட்டேன் அம்மானே!