செத்திலாப் பத்து

தலைவனே ! மன்னனே ! அருட்பெருங்கடலே ! தந்தையே ! பிரமனும், திருமாலும்  தேடிக் காண முடியாத சிவந்த திருமேனியுடையவனே! திருப்பெருந்துறை மேவிய சிவனே !  பொய்யனாகிய எனது உள்ளம் நெகிழும்படியாக அதன்கண் புகுந்து அருள் செய்தாய்.  அவ்வாறு நீ அருள் செய்தும், அமுதம் சுரக்கின்ற அன்று அலர்ந்த தாமரை மலர் போன்ற வீரக்கழல் அணிந்துள்ள உனது இரண்டு திருவடிகளை அடியேன் பிரிய நேர்ந்தது. பிரிந்த பின்னர், வஞ்சகமுடைய யான் இதுவரை சாகாமல் இருக்கிறேன். ஐயோ! கண் விழித்துக் கவனமாக இருந்தும் என் மனத்தில் விரும்பிய எண்ணத்தை நிறைவேற்றாது கைவிட்டேன் . இனி அதனை அடைவதற்குச் செய்ய வேண்டிய முறையையும் அறிய மாட்டேன்.

திருப்பெருந்துறை வீற்றிருக்கும் சிவபெருமானே ! தாமரை மலர் போன்ற நின்  திருவடிகளைக் கண்டு வணங்கி அருள் பெறுவதற்காக விண்ணுலகில் வாழ்வோரும் , பிற அண்டங்களில் வசிப்போரும், மற்றும் அவ்வாறு விருப்பமுறும் பலரும் கடும் தவம்  இயற்றுகிறார்கள். அவ்வாறு உடல் அசையாது, இடம் பெயராது, காற்றைச் சுவாசித்துக் கொண்டு, மழை நீரால் நனைந்து கொண்டும் இருப்பதால் தம் உடம்பின் மேல் புற்றும், மரமும்  வளரப் பெற்று உடல் உலர்ந்து போயினர். இவ்வாறெல்லாம் கடுந்தவம் இயற்றியும், நினது  திருவடிகளைக் காணப் பெறாது நிற்கும் தன்மைத்தான அரசனே! சிவபெருமானே !  ஸ்ரீபஞ்சாக்கரமும், பிரணவப் பஞ்சாக்கரமுமாகிய ஒரே வார்த்தையை அடியேனுக்கு அறிவித்து அருள் செய்தாய். அவ்வுபகாரத்தை அறிந்தும் என் மனம் பதைபதைக்கவில்லை. உள்ளம் உருகவில்லை. அன்பும் செய்கிலேன். அன்பு செய்யாத இந்த உடலை அழித்து  இறக்காமல் உள்ளேன். ஊர் சுற்றி வருகின்றேன். இது எவ்வளவு இழிவானது ?

திருப்பெருந்துறையில் வீற்றிருக்கும் சிவபெருமானே ! காளையை வாகனமாக  உடையவனே ! (சங்கரனே) அளவற்ற விண்ணவர்களுக்கு எல்லாம் ஆதாரமானவனே !  கடலில் எழுந்த நஞ்சை அமுது செய்தும் அழியாத் தன்மை உடையவனே ! பகைவர்களாகிய  திரிபுராதிகளின் முப்புரங்களையும் எரித்த வில்லை ஏந்தியவனே! கீழான அடியேனையும்  ஒரு பொருளாகத் திருவுள்ளம் பற்றி உனது ஈடு இணையற்ற திருவருளை வாரி வழங்கினை !  அவ்வாறு நீ வழங்கியும், யான் அதனை அறியமாட்டாது, செருக்குக் கொண்டு போலிக்  களிப்பெய்தி அவநெறியிலே சென்றேன் (தலையாலே நடந்தேன்), ஆதலால் நான் செத்துப் போகக் கட்டளை தருவாயாக.

அழகிய திருப்பராய்த்துறை என்னும் தலத்தை உடையவனே ! சிவலோகத்திற்கு உரியவனே! திருப்பெருந்துறையில் வீற்றிருப்பவனே! எம் சிவபெருமானே! பிரமனும்  திருமாலும் உன்னிடத்தில் பேரன்பு கொண்டனர். கடுந்தவம் புரிந்தனர். நெருப்பினில் இட்ட மெழுகு போல் உருகி எலும்புக் கூடாய் நின்றனர். இவர்களைப் போன்று பிற அடியார்களும் உன் திருவடியைக் கண்டு வணங்க இவ்வாறு கடுந்தவம் புரிந்தனர். எனினும் அவர்களுக்கு நீ  காட்சி அளிக்கவில்லை (நான் எப்பேர்ப்பட்டவன் என்று உனக்குத் தெரியும்). என் மனம் வலிய பராய் மரத்தின் உலர்ந்த கட்டையைப் போன்றது. என் கண்ணோ காய்ந்த  மரக்கட்டையால் ஆனது. என்னுடைய செவி இரும்பைப் பார்க்கிலும் வலிமையானது.  இவ்வுலகின்கண் உள்ள இப்பேர்ப்பட்ட என்னை நீ எதற்காக ஆட்கொண்டு அருள்  செய்தாய்? (அவ்வாறு கிடைத்த சிவானந்த அநுபவத்தை முழுதும் பயன்படுத்த  உதவாத யான் இன்னும் செத்திலேனே!)

எல்லாவற்றையும் தொழிற்படுத்தும் காரணனே! சுரர்களுக்குத் தலைவரான  பெருமானே! திருப்பெருந்துறையில் வீற்றிருந்தருளிய பெருமானே ! தலைவனே !  வினைக்கேற்ப என்னை ஆட்டுவிக்கிற தேவர்களது கட்டளையின் நீங்கி மெய்யன்போடு  உனது திருவருள்வழி எப்போது இருக்கப் பெறுவேன்? உலகிலுள்ள தேவர் போன்ற  பெருமையுடையவரும் தேடி அறிதற்கரிய பரம் பொருளே! முதல்வனே ! ஒளியானே !  உன்னைப் பிரியாமைக்கேதுவாகிய திருவருளை எனக்கு வழங்கி, கழலணிந்த உனது  திருவடிகள் இரண்டையும் காண்பித்து, இந்த உடம்பாகிய சூழ்ச்சி வலையை ஒழித்தருளுக.

அழகிய, அறவடிவாகிய விடையின் தலைவனே ! வரம்பு வரை நீர் நிறைந்த  வயல்களால் சூழப்பட்ட திருப்பெருந்துறையில் வீற்றருளிய சிவபெருமானே! உன்னைப்  பிரிந்தமையால் எனது உடம்பானது துண்டு துண்டாகப் போகும்படி அதனை வெட்டும் துணிவு இல்லேன். எரியும் தீயில் புகுந்து இறக்கலாம் என்றால் அதுவும் செய்கிலேன். உன்  திருவருட் செயல் முறையும் அறிய மாட்டேன். உடம்பையும் தாங்க மாட்டாமல்  வருந்துகிறேன். புகலிடம் ஒன்றும் அறியேன். உன்னைப் போற்றி போற்றி என்று கூறும்  அடியார்க்கு உரிமையானவனே ! சாக மாட்டாத யான் உன்னைப் பிரிந்தும் நன்றாக  இருப்பதற்கு என்ன செய்ய முடியும் ? இன்னதைச் செய்க என்று நீ கட்டளையிட்டு அருள்வாயாக !

மாயம் செய்ய வல்லவனே! அலைகள் மடங்கி விழுகின்ற கடலில் எழுந்த நஞ்சை அருந்தின தேவனே! அதனால் நீலமணி போன்ற நஞ்சமைந்த திருக்கழுத்தை உடையவனே !  எங்கள் அருமருந்தே ! இளம் சந்திரன் வாழ்கின்ற சடையோடு தலைக் கோலம் அணிந்தவனே !  நாயினை ஒத்த யான் உன்னை நினைக்கவும் வல்லமையில்லேன். 'நமச்சிவாய' என்ற  திருவைந்தெழுத்தை வாயினாற் கூறி உனது திருவடிகளை மெய்யினால் வணங்காத  பேய்த் தன்மை உடையேன். எனினும் எனக்கு உனது மாண்பு அமைந்த ஞானநெறியைக்  காட்டி அருளுவாயாக.

குளிர்ந்த நீர் நிறைந்த வயல் சூழ்ந்த திருப்பெருந்துறையில் தங்கி அருளிய  சிவபெருமானே! அமுதமே! என் மன நோய்க்கு மருந்து போன்றவனே ! உன்னைப் பிரிந்து  செய்வது யாதென மயங்கி இருந்தேன். உன் அடியனாகிய யான் துயரப்படுவது  நல்லதாகுமா? மலரில் உறைகின்ற பிரமனும், அலைகள் மோதுகின்ற திருப்பாற்கடல் நாதனும், இந்திரனும் முதலிய தேவர்களும் உன் அருள் நாடி நிற்கின்றனர். என்றாலும் எனது  குற்றங்களையெல்லாம் ஒழித்து என்னை ஆட்கொள்வாயாக. வீரக்கழல் ஒலிக்கின்ற உன்  திருவடிகளைக் காட்டி அருளிக் காட்டிய குறிப்பில் நிற்கவென்று பணித்து, உன் அன்பர் கூட்டத்தில் என்னைச் சேர்ப்பாயாக.

கெண்டை மீன்களும், நீல நிறக் குவளைப் பூக்களும் விளங்கும் வயல்கள் சூழ்ந்த  திருப்பெருந்துறை சிவபெருமானே! யமனுடைய அரிய உயிரை வவ்விய அழகிய  திருவடியை உடையவனே ! கங்கையைத் தலையில் தரித்தவனே ! நெருப்பு அமர்ந்த  திருக்கையனே ! பூமியின்கண் உள்ளோரும், இந்திரனும், பிரமனும் மற்ற தேவர்களும்,  திருமாலும் உன் திருவடி கிடைக்கப் பெறாது ஓலமிட்டு அலறுகின்றனர். அத்திருவடித்  தாமரைக்கே மரக்கண்ணை ஒத்த கண்களையுடைய என்னையும் வந்து சேரும்படி அருள்புரிவாயாக !

திருப்பெருந்துறையில் வீற்றிருந்து அருளிய சிவனே ! பாஞ்ச சன்னியம் என்னும்  சங்கைக் கையில் உடைய திருமாலோடு பூ மேல் உறையும் அயனும் அறிய முடியாத தேவனே!  இமயமலை அரசன் மகளாகிய உமாதேவியை இடப்பாகத்தில் உடையவனே !  கயிலைமலைக்கண் வீற்றிருந்த கருணைக் கடலே ! நீ கருணை கொண்டு குருவாய்  எழுந்தருளி வந்து எனக்குக் கருணைக் குறிப்புக் காட்டிப் பாசப்பயம் ஒழித்தாய், நீ நல்கிய  பெரிய திருவருட்கடலுள் மூழ்கி உள்ளம் நிரம்பி, அதனை உண்ட பின்னும் நான் அன்பால் உருக மாட்டேன். செருக்கே மிகுதிப் படுதலால் நான் வீடு கிடைக்காதோ என்ற  அச்சத்தால் கலக்கமுறுகிறேன் (கலக்கத்தை நீக்குவாயாக).