திருக்கோத்தும்பி

அரச வண்டே! தாமரை மலர் மேல் ஏறித் தங்கும் நான்முகனும் இந்திரனும்  எல்லோருடைய நாவிலும் சென்று தங்கிக் கலைகளுக்கெல்லாம் அரசியாக விளங்கும் அழகமைந்த கலைமகளும், திருமாலும், நான்கு வேதங்களும், எருமைக்கடா மீது ஏறி வரும்  ஒளி உருவினன் ஆகிய எமன் என்று சொல்லப்படும் உருத்திரனும், தேவர்களும் ஆகிய  எல்லோராலும் அறிய ஒண்ணாத இடபத்தை வாகனமாகக் கொண்ட சிவபெருமானது செவ்விய திருவடி மலரையே அடைந்து நீ ரீங்காரம் செய்வாயாக!

அரச வண்டே ! தேவர் பெருமானாகிய இறைவன் என்னை ஆட்கொண்டு அருளினான். இல்லாவிடில் நான் எத்தன்மையனாக இருப்பேனோ ? என் மனம்  எத்தகையதாய் இருக்குமோ? என் அறிவு என்னாமோ ? என்னை உலகில் யார் ஞானியென  அறிவார்கள்? அறிவு மயங்கினாற் போல் நடித்து, தசை கலந்த உடைந்த கபாலத்தில் உணவு ஏற்கின்ற சபாநாயகனான, சிவபெருமானின் இன்பத்தேன் பொருந்திய         திருவடிக்கமலங்களையே அடைந்து ஊதுவாயாக !

அரச வண்டே ! தினையினைப் போன்று மிகச் சிறிய பூக்களில் சென்று தேனைப்  பருகாதே! இறைவனை எண்ணுந்தோறும், காணுந்தோறும், அவனைப் பற்றிப் பேசுந்தோறும்  ஆகிய இவற்றைச் செய்கிற எல்லாக் காலங்களிலும் உடம்பிலுள்ள எல்லா எலும்புகளும் இளகும்படி தேனைப் போன்ற பேரின்பத்தைப் பொழிகின்றான்.  அந்தக் கூத்தப்பிரானிடத்தே சென்று நீ ரீங்காரம் செய்வாயாக !

கண்ணப்ப நாயனார் வரலாறு: வடசென்னை இருப்புப்பாதையில் காளத்தி என்னும் தொடர்வண்டி நிலையத்திற்கு வடகிழக்கே 5 கி.மீ. தூரத்தில் உள்ள திருமலைச்சாரலில் இருப்பது, அன்னை பூங்கோதை சமேதராய காளத்தி நாதர் திருக்கோவில். இது தொண்டைநாட்டுத் தலங்களுள் ஒன்று. பஞ்சபூதத் தலங்களில் வாயுத்தலமாக உள்ளது. தென்கையிலாயத் தலங்களில் முதன்மை பெற்றது. இக்கோயிலின் தலவிருட்சம் "கல்லால மரம்" (விழுது இறங்காத மரமே கல்லால மரம்) எனப்படும். இக்கோவிலின் அருகே ஓடுவது பொன்முகலி ஆறு. கண்ணப்ப நாயனாரின்  மெய்க்காவலனாகிய நாணன் என்பான் திருக்காளத்தி நாதரை "குடுமித் தேவர்" என்று குறிப்பிட்டதாக இலக்கியம் கூறுகிறது. கண்ணப்பர் காலத்தில் (நால்வருக்கும் காலத்தால்  முற்பட்டவர் கண்ணப்பர்) அக்கோவிலில் பூசை செய்து வந்தவர் சிவகோசரியார் என்ற ஆதிசைவர். இக்கோவிலுக்கு அண்மையில் உள்ளது பொத்தப்பி நாடு. அந்த நாட்டு வேடுவர் தலைவன் நாகன். அவன் தலைநகராகக் கொண்டு வாழ்ந்து வந்த ஊர் 'உடுப்பூர்' ஆகும். நாகன் மகனாகிய திண்ணனார் (பெற்றோர் இட்ட பெயர் திண்ணனார். பின்னர் சிவபெருமானால் 'கண்ணப்ப ' என்று அழைக்கப்பட்டதால் கண்ணப்பர் என்ற பெயர்  நிலைத்துவிட்டது). மாலை நேரம் வேட்டை முடிந்து குடுமித்தேவர் திருமுன்பு நின்று கும்பிட்ட அளவில் நயனதீட்சை ஏற்பட்டு "நான்", "எனது" என்ற தற்போதம் இழந்து சிவ போதத்தில் மூழ்கிவிட்டார். ஆறு நாட்களாக உணவும் உறக்கமும் கொள்ளாமல் இரவு  நேரம் முழுமையும் குடுமித்தேவர் அருகில் இருந்து அவரைப் பாதுகாத்துக் கொண்டும், பகல் நேரத்தில் குடுமித்தேவருக்கு நைவேத்தியத்திற்காக வேட்டையாடி அதைப் பக்குவம் செய்து கொண்டு வரவும், அருச்சனைக்கு மலர் பறித்துக் கொண்டு வரவும் ஆக இவ்வாறு ஐந்து  நாட்கள் கழிந்தன. திண்ணனார் இறைவருக்குச் செய்தனவெல்லாம் அடியார் ஆவார்க்குச் சிறிதும்            ஒவ்வாதனவே. ஆயினும் இறைவர் அவரது ஒவ்வாச் செயல்களை நோக்காது  திண்ணனாரின் ஒப்புயர்வற்ற அன்பு கருதி அவரது செயலை மகிழ்ந்து ஏற்றுக்கொண்டார் . சிவகோசரியார் தினமும் காலையில் பூசனைக்கு வரும்பொழுது ஐந்து நாட்களாகச்  சிவலிங்கத் திருமேனியைச் சுற்றி அருவருக்கத் தக்க செயல்கள் நடந்திருப்பதைக் கண்டு இரவு நேரத்தில் இச்செயலை யார் செய்திருக்கக்கூடும் என்று விளங்காமல், மனம் நொந்து இறைவனைப் பிரார்த்தித்து முறையிட்டார். அன்று இரவு சிவகோசரியார் கனவில் இறைவன் தோன்றி, "நாளை மாலை நீ பூசனை முடிந்தபின்  மறைவில் நின்று இங்கு நடப்பதைக் கவனிப்பாயாக !" என்று பணித்தார். ஆறாம் நாள் மாலை  திண்ணனார் நீரும் பூவும் நைவேத்தியமும் (வேகவைத்த இறைச்சி) கொண்டு குடுமித்தேவர் முன்பு  வந்தவுடன் இறைவன் கண்ணிலிருந்து குருதி வருவதைக் கண்ணுற்று மனம் பதறிக் குடுமித்தேவர்  "பாதம் பற்றி மாடுறக் கட்டிக்கொண்டு கதறினார் கண்ணீர் வார". அத்தருணத்தில் அவரது மனோநிலையைச் சேக்கிழார் பெருமான்,   "பாவியேன் கண்ட வண்ணம் பரமனார்க்கு அடுத்ததென்னோ ?   ஆவியின் இனிய எங்கள் அத்தனார்க்கு அடுத்ததென்னோ?   மேவினார் பிரியமாட்டா விமலனார்க்கு அடுத்ததென்னோ ?   ஆவதொன்று அறிகிலேன் யார் என் செய்கேன்?" என்று பின்னும் இவ்வாறு விளக்குகிறார். இந்த நிலையில் திண்ணனார்க்குத் தன் தாய் தந்தை அறிவுறுத்திய பொன்மொழிகளுள்         ஒன்று ஞாபகத்திற்கு வந்தது. “உற்ற நோய் தீர்ப்ப ஊனுக்கு ஊன்". உடலில் ஒரு பாகத்திற்கு ஊறு ஏற்பட்டால் மற்றோர் உடம்பிலுள்ள அதே அங்கத்தைக் கொண்டு சரி செய்துவிடலாம். (Equivalent to modern transplant surgery). இந்த ஞாபகம் வரவே தனது கூரிய  அம்பினால் தன் கண்ணை இடந்து சிவலிங்கத் திருமேனியான் கண்ணில் அப்பினார்.  அப்பியது ஒட்டிக்கொண்டது. குருதி வடிவது நின்றது. ஆனால் மற்றைய கண்ணிலிருந்தும்  குருதி வடிய ஆரம்பித்தது . திண்ணனார் இதைக்கண்டு அஞ்சவில்லை. சிவலிங்கத் திருமேனியில் குருதி வடியும்  திருக்கண்ணில் இடக்காலை ஊன்றி உள்ளத்தில் நிறைந்த விருப்போடு ஒரு தனி பக்தி கொண்டு  தன் கண்ணைத் தோண்டுவதைத் தரித்திலர் தேவதேவர். சிவலிங்கத் திருமேனியிலிருந்து இறைவரது  திருக்கரம் வெளிப்பட்டு வந்து, திண்ணனார் தன் கண்ணைப் பிடுங்காத வண்ணம் பற்றிக் கொண்டு “கண்ணப்ப நிற்க" என மூன்று முறை மொழிந்து 'என் வலத்தில் மாறிலாய் ! நிற்க' எனக் கூறி  அருள் புரிந்தார். குருதி வடிவது நின்றது. “வானவர் வளர் பூமாரி பொழிந்தனர்". கண்ணப்பர் இடந்து அப்பிய கண் வளரப் பெற்றார், இந்த அசரீரியானது கண்ணப்பர்         செவிகளிலும் மறைவில் நின்று பார்த்து வந்த சிவகோசரியார் காதிலும் விழுந்தது . (கண்ணப்ப நாயனாரது முழு வரலாற்றைப் பெரிய புராணத்தில் காண்க. மேலும் இந்நூலில் திருவாசகத்தில் வந்துள்ள கதைகள் என்ற பகுதியில் 40 ஆவது கதையைப் பார்க்கவும் ) .   இத்தன்மையான கண்ணப்ப நாயனாரது, மென்மேலும் பெருகி வந்து எழும் ஈடு இணையற்ற அன்பிற்குச் சமமாக என்னிடம் அன்பு இல்லை என்று கண்டும், குற்றம் புரிதலில் எனக்கு நிகர் வேறு ஒருவர் இல்லாத என்னையும், என் தந்தையாகிய சிவபெருமான் என்  மீதுள்ள பெருங்கருணையால் என்னை "வா" என்று கூறி ஆட்கொண்டுள்ளான். மேலும் என்னை நற்பண்புகள் உடையவனாகும் வண்ணம் அருள்புரிந்தான். அவன் திருநீறு அணிந்த அழகிய நெற்றியினை உடையவன். அத்தகையவனாகிய சிவபெருமான் திருவடி மலர்க்கே சென்று நீ ஊதுவாயாக. !

பல சமயத்தவரும் அந்த வானவர் முழுமுதற் கடவுள், இவர் அவர்க்கும் பெரிய  தேவராவர் என்று பலவிதமாக உண்மையான கடவுள் இல்லாத தெய்வங்களைக் கடவுள் என்று எண்ணிப் பிதற்றுகிறார்கள், பிற ஆதரவு எதுவுமின்றி, என் உலகப்பற்று நீங்கும்படி நான் கைப்பற்றி நின்ற உண்மையான தேவதேவனாகிய சிவபெருமான் திருவடிக்கே போய் நீ ரீங்காரம் செய்வாயாக !

மயக்கம் நிறைந்த இந்த உலகிலே, தேடிவைத்த செல்வம் மனைவி, மக்கள், குலம், கல்வி இவைகளின் பின்னே மனம் செல்கிறது. பிறப்பு, இறப்புக்குக் காரணமான இவற்றினால் மனக்கலக்கமும், குழப்பமும் ஏற்படாமல் எனக்குத் தெளிவைத் தந்த அறிவாசானாகிய இறைவனின் திருவடிக்கே சென்று நீ ரீங்காரம் செய்வாயாக !

சங்கரனைச் சற்றே உள்ளத்தில் நினைப்பின், அமுதம் ஊறும். அவனது கெடுதலற்ற  திருப்பாதங்களைத் தீயேன் மறந்து விடுவேனோ? மறவேன். அவனை நினைத்தற்கு  இசையாத பாவம் செய்த அடிமைகளது வடிவத்தை நாம் அறிய மாட்டோம். காணவும் அருவருப்போம். அத்தகைய பெரியோனாகிய சிவபெருமானிடத்தே சென்று நீ போய் ரீங்காரம் செய்வாயாக !

இறைவன் தன் இயல்பில் ஒருவனாக இருக்கிறான். உலகத்தைத் தொழிற்படுத்தற்  பொருட்டு அளவிறந்த பெயரையும் வடிவத்தையும் உடையனாகத் தோன்றுகின்றான்.  என்னைக் கருவி கரணங்களுடன் செம்மையாகப் படைத்து ஆட்கொண்டது அத்துணைச்  செயல்களுள் ஒன்று. நாயைப் பல்லக்கில் ஏற்றியது போல என்னை இறையடியார்களுடன் உயர்ந்த இருக்கையில் இருத்தி வைத்தான். அவனே என் தந்தை. என் குடும்பத்தவராகிய தந்தைக்கும் தாய்க்கும் அவனே தலைவன். குறைவுபடாத செல்வத்தை உடையவனும் அவனே. அரசவண்டே அவனிடம் சென்று ரீங்காரம் செய்வாயாக !

எனது புறக்கரணங்களாகிய கண்கள், செவிகள், மூக்கு, தோல், நாக்கு என்ற ஞானேந்திரியங்களுக்கும் வாய், கைகள், கால்கள், குதம், மருமத்தானம் என்ற கன்மேந்திரியங்களுக்கும் மனம், புத்தி, சித்தம், அகங்காரம் என்னும் அந்தக்கரணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவன் எம்பெருமானாகிய நீலகண்டன். அவனது திருவடிகளைச் சார்ந்த  பிறகு எனக்கு பிறப்பு, இறப்பு என்னும் இவை இரண்டால் வரக்கூடிய மயக்கத்தைத்  தொலைத்து அருளிய அருட்கடல் போல்வான் அப்பெருமான். அவனது திருவடிகளையே சென்றடைந்து நீ ரீங்காரம் செய்வாயாக !

அரச வண்டே! பிணிவாய்ப்பட்டு, முதிர்வடைந்து தாயினாற் தள்ளப்பட்ட கன்று போல யான் இருந்தேன். நாய் போன்ற யான் பெற்ற பெருஞ்செல்வம் எல்லாவற்றையும் விரும்பி நுகர்ந்து மெய்நெறி அறியா வகையில் இவ்வுலகிலிருந்தேன். அந்த நிலையை மாற்றி, உய்யும் நெறி காட்டுவித்து, தாய் போலும் தன்மை கொண்டு என்னை அவன் ஆட்கொண்டான். அத்தன்மை ஆனவனும், குளிர்ந்த பேரொளி பொருந்தியவனுமாகிய சிவபெருமானிடம் நீ போய் ரீங்காரம் செய்வாயாக !

அரச வண்டே ! நான் உருகாத, திண்ணிய மனமுடைய வஞ்சகன், குரங்கு போன்ற  மனத்தினன் என்றெல்லாம் எண்ணி இறைவன் என்னைத் தள்ளி விடவில்லை. எனது  கல் போன்ற கடிய நெஞ்சினை உருகுவித்து, அருள் மிகுதியால் என்னை ஆட்கொண்டான்.  அன்னப் பறவைகள் மிகுந்த, அழகிய தில்லை நகரிலுள்ள பொன்னம்பலத்திற்கு நாயகன் அவன். அவனது பொற்கழல் அணிந்த அழகிய திருவடிக்கே சென்று ஊதுவாயாக !

நாய் போன்ற என்னைத் தன் திருவடிகளைப் பாடும்படி செய்த தலைவன் சிவபெருமான். அவன் பேய்த்தன்மை மிக்க எனது மனக்குற்றங்களை மன்னித்தருளும் பெருந்தன்மை உடையவன். இகழ்ச்சி சிறிதுமின்றி யான் செய்யும் தொண்டுகளை ஏற்றுக் கொண்டருளுகிறவனும் அவனே. எனக்கு அவன் தாய் போன்றவன். அவனிடமே போய் ரீங்காரம் செய்வாயாக !

சிவபெருமான் பால் யான் அன்பில்லாது இருத்தலை அவனும் நானும் அறிவோம்.  பிறர் அறியார். அவன் என்னை அடிமையாகக் கொண்டதை உலகினர் அனைவரும் அறிவர். எனக்கு உண்டான திருவருளும் அவன்பால் ஏற்பட்டதே. எனக்கு அவன் மேல் அன்பில்லாத  போதும் திருவருள் அவனிடத்திருந்தே எனக்குக் கிடைத்தது. அதுபோல் இப்போது தலைவனாகிய அவனே, தானாக வந்து என்னைக் கூடும்படி மெல்லிய முறையில் ரீங்காரம் செய்க !

இந்தப் பூவுலகிற்கு விதை போன்று மூலப்பொருளாய் இருப்பவன் சிவபெருமான்.  அவன் இந்த உலகிற்கு அப்பாற்பட்டவனாகவும் விளங்குகிறான். உமையம்மையின்  பூப்போன்ற குழல் இயற்கையாகவே நறுமணம் பொருந்தியது. அந்த உமையம்மையோடு  சிவன் இந்த உலகத்திற்கு வந்து எனக்கு அருள் செய்தான். இரகசியப் பொருளாகிய  வேதத்தைப் பயிற்றுவிக்கும் அருட்பேராசிரியனாக உருவெடுத்தவனும் அவனே. புறத்தே  எனக்குக் காட்சி தந்தும் உள்ளத்திலே அருவாய் நிலவியும் என்னை ஆட்கொண்டு  அருளியவனும் அவனே (இறைவன் யாதொரு வடிவும், பெயரும், தொழிலும் இன்றி நிற்றல்  உலகத்தை நோக்காது தன்னியல்பில் நிற்கும் நிலையாம். இதுவே அவனது உண்மை இயல்பு= சொரூப இலக்கணம்). வீடு பேற்றிற்குக் காரணமாய் இருப்பவனும் அவனே. அவனிடம் போய் ரீங்காரம் செய்க!

நீண்ட சடை முடியுடைய சிவபெருமான் சிவமும் சத்தியுமாக வந்து என்னை  ஆட்கொண்டான். அவ்வாறு ஆட்கொள்ளாவிடில் நானும் என் உள்ளமும் தலைவனாகிய இறைவனுக்கு உரியராதல் இயலாது. அவனுக்கு வெகுதூரமான இடத்தில் இருந்திருப்போம்? வானுலகும், பத்துத் திசைகளும், பெருங்கடல்களும் தானே ஆகிய சிவபெருமானது தேன் துளிக்கும் செய்ய திருப்பாத மலர்களிடமே போய் ரீங்காரம் செய்க!

சிவபெருமானது தூய இயல்பு (சொரூப இலக்கணம்) எல்லோராலும் மனத்தால் நினைக்க ஒண்ணாத ஒன்று. ஆயினும் சிவஞானத்தால் அந்தத் தூய இயல்பை உணர இயலும். அவ்வாறு நான்  அருள் வழி நின்று அவனது இயல்பை உள்ளத்தால் உணர்ந்த காலை, பேரருள் வெள்ளத் தலைவனாகிய  சிவன் ஒளிப்பின்றித் தெளிவாக எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தர வந்தான். எனக்கு அந்தத் தலைவன்  தனியாக வீடு பேற்றைத் தந்தருள வேண்டும் என்ற எனது எண்ணத்தை (குறிக்கோளை) அவனிடம் சென்று கூறி ரீங்காரம் செய்வாயாக !

அரசவண்டே! நிலையில்லாத செல்வத்தின் கண்ணே நான் சென்று அழுந்தி அதனை மெய்யான செல்வமென்று மதித்துக் கிடந்தேன். அவ்வாறான என்னை சிவன் ஆட்கொண்டருளினான். அவனை, என்னை அடிமை கொண்ட ஐயனே! என் அருமையான உயிருக்கு உயிரே! திருச்சிற்றம்பலத்தில் ஆடுகின்றவனே! என்றெல்லாம் தோத்திரம் பண்ணுகிறேன். அவனது செந்தாமரை மலர் போன்ற திருவடிக் கண்ணே சென்று  ரீங்காரம் செய்வாயாக !

இத்திருப்பாட்டு இறைவன் மாதொரு கூறனாய் இருக்கும் கோலத்தை  விளக்குகின்றது. புலித்தோல் ஆடையும், குண்டலமும், சுந்தரவடம் என்று சொல்லப்படும்  வட்ட வடிவமான தோடும், காதணியும், முத்தலைவேலும், பாலின் நிறம் போன்ற வெண்மையான திருநீறும், தனது வலப்பாகத்தில் உடையவன் எம் இறைவனாகிய சிவன்.  புதிய சந்தனமும் பசுங்கிளியும் மிகுதியான வளையல்களையும் உடையவளாக இடப்பாகத்தில்  காணப்படும் பெண் உருவமாகியவள் எம் அன்னை . இவ்வாறு கூடிய பழமையான மாதொரு பாக வடிவத்தைக் கண்டு அரசவண்டே மெல்லென ரீங்காரம் செய்க!

அரசவண்டே ! கருணை வள்ளலாகிய சிவபெருமான் என்னை "இவன் வஞ்சகன், கொடுமையன், கீழ்க்குணம் உடையோன்" என்று ஒதுக்கிவிடாமல் அருட்கொடை அளித்தான். நாளுக்கு நாள் என் நெஞ்சின் கண்ணே பூரணமாகத் தோன்றி அருளினன். எனது மனத்துயரம் எல்லாவற்றையும் ஒன்றையாவது தப்பவிடாமல் தெளிவு தந்து ஒழித்தான். அப்படிப்பட்டவனது திருவடியிடமே போய் ரீங்காரம் செய்க !

தாமரைப் பூவில் வீற்றிருக்கும் நான்முகனும், திருமாலும் வீடு புகுதல் இயலாதென தடுமாறி நின்றனர். எம்பெருமானாகிய சிவன், நாய்க்கு மேலான ஆசனமிட்டதுபோல, அடியேன் நிமிர்ந்து மகிழ்வெய்தியிருக்கும் வண்ணம் எனக்கு மேலான ஞான நிலை  அருளினான். என்னை மதித்து அருள் செய்தவனும் அவனே, நெருப்புப் போன்ற சிவந்த         மேனியை உடையவனாகிய அந்தச் சிவனிடம் சென்று அரசவண்டே நீ ரீங்காரம் செய்க !