சீர்காழி

பொருட்பற்றாலும் மக்கட்பற்றாலும், லோகந்தரம் சேர்ந்து, துன்பம் அடைதற்கு முன்னமே சீகாழியைச் சேருங்கள் நீங்கள் என்று உபதேசம் புரிந்தருள்வதை உணர்க. அம்பரம் அடைதல் – நாதனார் ஆனை உய்க்க நரகொடு சுவர்க்கம் போய்ச் சேர்தல்.

நல்வினை தீவினை என்பன கன்மங்கள். அவை ஆகாமியவினை. அவ்விரண்டும் அறமும் மறமும் ஆகும் நிலைமையில் சஞ்சிதம் எனப்படும். அறம் - புண்ணியம். மறம்- பாபம். அப்புண்ணிய பாவம் இரண்டும் அநுபவத்திற்கு வந்து சுக துக்கங்கள் ஆக்கும். அப்போது அவ்விரண்டும் பிராரப்தம் எனப்படும். புண்ணியம் பசு புண்ணியம், சிவ புண்ணியம் என இருவகைப்படும். அவற்றுள் ஈண்டுச் சிவபுண்ணியத்துள் அடங்கும் சிவபூஜையைக் கருத வேண்டும். 'புண்ணியஞ் செய்வார்க்குப் பூவுண்டு நீருண்டு' என்பது திருமந்திரம். அப்புண்ணியத்தைச் செய்க என விதிப்பாராய், 'நீர், தீபம், மாலை, தூபம் என்பவை செறிதல் வேண்டும்' என்றருளினார். நீர் என்பது முன்னிலைப் பெயராயினும் பொருத்தமாயிருத்தலின் வழிபாட்டிற்குரிய பொருள்களுள் ஒன்றாகவும் கருதப்பட்டது.

இடுக்கண் என்பது மரூஉ. அலக்கண், தறுகண், வன்கண், புன்கண் முதலியவை உள்ளேயுற்ற நிலையை வெளியே தோற்றும் கண்ணென்னும் உறுப்பைப் பற்றித் தோன்றிய பெயர்களாதல் அறிக. ஆறும்- சுவதந்திரம் முதலிய அறுகுணங்களும் எனக் கொண்டு, அவற்றால் ஓர்தற்குரிய சடையுடையான் எனல் சிறக்கும். சடைஞானமயமாகும். 'நுண்சிகை ஞானமாம்' (திருமந்திரம்).

இரப்பவர் பிறர் கடைவாயில் நின்று 'இடுக' என்று இரக்க. அவர் 'நாளை நண்பகலில் வருக' என்று சொல்லும் சொல்லைக் கேட்டுணர்ந்து வருந்தும் நிலையெய்தும் முன்னரே சிவபிரான் திருக்காழியைச் சேருங்கள்.

காண்பு- காட்சி. 'காண்பரிதாய பரசுடர்' 'காம்பினொடு நேத்திரங்கள் பணித்தருள வேண்டும்' 'காண்பினிய மணிமாடம்' (தி. 7 ப. 46 பா. 2, 3) 'கண்கள் காண்பொழிந்து'

அவத்தம் - (அபத்தம்) தவறு. பொய். பலிக்கு இயங்குபான்மையான், இயங்குதல் - நடத்தல்.

ஐமிகுத்த கண்டர் - கோழை பெருகிய கழுத்தினர். இரைப்பது என்பது கோழை கட்டியபின் பேசமுடியாமல் மூச்சுடன் வரும் ஒலி.

காலுங் கையுந்தளர்ந்து, நோய்மிகப் பெற்றமையால் அன்பொடு உபசாரங்கள் செய்து போற்றிவந்த மனைவியரும் இகழ்ந்துரைக்கும் இழிவை அடையும் முன்னரே காழி சேர்மின் என்க. ஏலம் - மயிர்ச்சாந்து.

பெற்றவரை வழிபட்ட மக்களும் பலநாள் படுக்கையிற் கிடந்தும் வருந்தும் அப்பெற்றோர்க்கு அவ்வப்போது வேண்டுவன செய்து சலித்து, வெறுத்து, இவ்வாறு கிடந்து தாமும் துன்புற்று நம்மையும் துன்புறுத்தும் இவர்கள் இருப்பதினும் இறப்பதே நன்று, என முன்னைய நிலையை வெறுப்பர். அதனை 'நிலைவெறுத்த நெஞ்சம்' என்றார். வெறுத்தல் செறிதல், நெருங்கல்.

தலையரிந்த சங்கரன் என்றதால், தலை அரிந்த கொடுமை செய்தல் கடவுட்குத் தகுமோ? என்பார்க்குச் சுகத்தைச் செய்பவன் அசுகத்தை விளைக்குமளவு மிக்க அபராதங்களைத் தக்கன் செய்தான் என்றும், ஆண்டும் சிவபிரான் மறக்கருணையால் ஆண்டு சுகத்தையே பின்விளைவாகச் செய்தான் என்றும் உணர்க.