திருஅரசிலி

செஞ்சடையில் குலாவுவன- கொன்றை, பிறை, கங்கை, கோடல் (வெண் காந்தள்) கூவிள (வில்வ) மாலை, ஊமத்தம்பூ. தலைமாலை. வல்லி - உமாதேவியார். மாசுணம் - பாம்பு. நிலத்திலூர்ந்தும் புரண்டும் மாசு உண்ணுங் காரணத்தாற்பெற்ற பெயர். அழுக்கு அடையும் ஆடைக்கு மாகணி என்ற பெயர் உள்ளமை அறிக. பிறர் உடுத்த மாகணியும் தீண்டார் (ஆசாரக்கோவை). 'வல்லியத் தோல் ' என்றிருந்தது. லகரம் ளகரம் ஆகிய பிழை போலும். வல்லியம் - புலி.

களிறு- களிப்புடையது என்னுங் காரணப் பொருட்டாய், ஆண் யானையைக் குறிப்பது. உரிவை-தோல், புலால் கலக்க மெய்யிற் போர்த்த இனியன். யானையை உரித்துப் போர்த்தவன் இன்னாதவன் என்று கொள்ளுதல் பொருந்தாமை உணர்த்த. ஊறுதேனவன் (சிறந்து அடியார் சிந்தனையுள் தேன் ஊறிநின்று பிறந்த பிறப்பு அறுக்கும் இனியவன்) என்றருளினார். ஆணவமல நாசஞ்செய்வதே யானையுரி வரலாற்றின் தாற்பரியம். உம்பர்க்கு ஒருவன்- அமரரால் அமரப்படுவான். சுடர் - சிவம். ஒளி - சத்தி.

கதம் - வேகம். வனம்- அழகு. சங்கை- சந்தேகம். அடியார்கள் 'தமக்கு ஆண்டவன் அருள்வானோ அருளானோ' என்னும் ஐயுறவு கொண்டு திரிந்து, வீண்காலம் போக்கும் அவ்வப் பொழுது நேராது சிவப்பொழுது போக்குமாறு அவர்கட்கு அருள்வான் என்பது கருத்து. திரியாமே அருள் செய்து அனல் ஏந்தும் அடிகள் என்க. எருதேறித் திரியும் இறைவன் எனினும் அடியார்க்கு அருள்செய்யத் தவறான் என்றும். சங்கை - ஐயம். ஐயம் - பிச்சை. இரப்போர்க்கு இன்று நாம் இரப்பது சிறக்கக் கிடைக்குமோ கிடைக்காதோ என்ற ஐயம் பற்றிய காரணப் பெயர். பிச்சைக்காரனாய்த் திரியும் ஒன்றே செய்யாமல் அடியார்க்கு அருள்வதையும் செய்து என்றும், பிச்சையெடுத்தாலும் அடியார்க்கு அருளும்பெருஞ்செல்வன் என்றும் கொள்ளும் பொருள் வலிந்து கொள்வனவேயாம்.

மிக்க காலன்- இன்னான் இனியான் என்று கருதாது, உரிய காலத்தில் கூறுபடுத்தும் அறத்தில் மேம்பட்ட தருமராசன். தக்கநூல் - வேதாந்தம் என்னத் தக்க பூணூல். நூலது வேதாந்தம் நுண்சிகை ஞானமாம் (திருமந்திரம்). அக்கின் ஆரம் - எலும்பு மாலை. இனமல்லாமையால் ஆமையோடும் உருத்திராக்க மாலையும் எனல் ஒவ்வாது.

மான் அஞ்சும் மடநோக்கியாகிய மலைமகள், நோக்கி -(கண்ணி) நோக்கத்தையுடையவள். மானினது கண்போன்ற கண் என்னாது, அக்கண்ணினது நோக்கம் போன்ற நோக்கம் எனல் முன்னோர் கருத்து. மான்விழி என்பதும் மான் கண் என்பதும் ஒன்றாகா, விழிப்பது விழி. கண்ணுவது கண், விழித்தல் - இமை திறத்தல். கண்ணுதல் - மனம் கருதல். இமை திறந்தும் திறவாதும் கருதல் செய்யலாம். திறக்கக் கருதினாலன்றி இமை திறத்தல் நிகழாது. வான் - வானோர், அசுரர். ஓதி-பெயர்.

பரிய - பெரிய. அரிய அமுது எனவே அமையும். 'அரிய ஆரமுது' என்றது பெரிய பேராசிரியர் (மகாமகோபாத்தியார்) என்ற (ஆன்மாக்களின் அகங்காரத்தை வளர்க்கும்) பட்டப்பெயர் போல்வது. ஆருயிர் -காருடல் என்பன போல ஆரமுதும் பண்புத் தொகை. அரிய - நஞ்சு அமுது ஆதல் முன் இன்மை குறித்தது. ஆர் - முன் இல்லாத அஃது இப்பொழுது (அமுதாக்கிய சமயம்) விளங்குதலைக் குறித்தது. அருமை - இன்மை, விளக்கம்.

வண்ணமால்வரை- கயிலைமலை. மறித்திடல் - கீழ் மேலோக்குதல். கண், தோள், வாய் நெரிய என்க. கைந்நரம்பு - இராவணன் கையிலிருந்த யாழ். பண்ணின் பாடல் நரம்புக்கு அடைபாடிய பாடல்- அந்தரம்பாற் பாடிய பாடல். அண்ணலாய் - நாளும் வாளும் அருளிய பெருமையிற் சிறந்தவனாகி, இன்னா செய்தாற்கும் இனியவே செய்யும் பெருமையனாகி.

குறிய மாணுரு - வாமன அவதாரம். 'குறுமாணுருவன்' (தி. 1 ப. 101 பா. 5).வெறி - மணம். மெய்த்தவத்தோன்- பிரமன். செறிவு ஒணா- செறிதல் ஒன்றா. செறிதல்- பொருந்துதல். அறிவொணாவுருவம்-ஐம்பொறிகளாலும், மனாதியாலும், ஜீவ போதத்தாலும் அறிதல் ஒன்றாத ஞான சொரூபம். 'பாசஞானத்தாலும்பசுஞானத்தாலும் பார்ப்பரிய பரம்பரனைப் பதிஞானத்தாலே நேசமொடும் உள்ளத்தே நாடிப் பாதநீழற்கீழ்' நின்று அறியப்படும் திருவுருவம் அது. 'அறிவினில் அருளான் மன்னி' (சித்தியார்).

உண்பவர் - சமணர். சொல்லிய- சொன்னதம் சமயக் கொள்கைகளை. வினையாலணையும் பெயர். பொருள்- 'உயர் பொருள்' (தி.1 ப.13 பா.5). 'உரமென்னும் பொருள்' (தி.7 ப.86 பா.5 ) ‘பல்கலைப்பொருள்' (தி.7 ப.69 பா.10). 'மெய்ப்பொருள்' (தி.4 ப.74 பா.9). 'கொன்றைத் தொங்கலான் அடியவர்க்குச் சுவர்க்கங்கள் பொருளலவே' (தி.2 ப.41 பா.7) என்றதால் ஆன்மாக்களுக்குப் பொருளாவது சிவபரம் பொருளே என்றறிக. குருளை என்பது ஈண்டு இளமையைக் குறித்தது. இளமகளிரை வாழ்க்கைத் துணையாகப் பெற்றிருந்தும், தலைமயிரைப் பறித்து விடுவது பொருத்தம் ஆகாமையை உணர்த்துவதுடன், அதற்கு ஏதுவாவது அமிர்தபோஜனப்ரியம் என்றும் குறித்தார்.

அல்லி - அகவிதழ் (இரவில் பூக்கும் பூக்கள்). நற்றமிழ் - பிறவிப்பிணிக்கு       மருந்தாகிய தமிழாகிய இத்திருப்பதிகம். 'நாளும் சொல்ல வல்லவர் வைகலும் மகிழ்ந்திருப்பார்' ஒருநாள் தவறின் அன்று மகிழ்ந்திரார் என்பது அவரவர் அநுபவத்தால் உணரப்படும்.