திருவாரூர்

நெஞ்சமே! பிராணன் மேல் வாங்கி, நாவற்றி, நீரினையும் உட்கொள நாவெழாது, பஞ்சில் தோய்த்துப் பிழிந்ததை உண்டு, மரணமுறுங் காலத்தில் சிவனடியைச் சிந்திக்க இயலாத அறிவிலிகளைப் போல நீ நாணம் கொண்டாயே! கவனமாய்ப் பாய்கின்ற ஏறின்மீது உகந்து ஏறிய நீலகண்டனது திருவாரூரைத் தொழுது உய்யலாம்; திருவாரூரைத் தொழப் பெறாமல் உயிர் கழியுமோ என மயக்கம் கொண்டு அஞ்சற்க.

நெஞ்சமே! தந்தையரும் தாயரும் இறந்து போயினர்; அனைவரும் ஒருகாலத்தில் இறந்து போவதற்கு உரியவரே! உயிரைக் கொத்திக் கொண்டு போவதற்கு வேல் கொண்டு கூற்றுவன் காலத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டு இருக்கின்றான். எந்த நாள் வாழ்வதற்கு நீ மனம் வைத்துள்ளாய்? ஏழை நெஞ்சே! எவ்வுயிர்க்கும் செந்தண்மை கொண்டுள்ள ஆரூரைத் தொழுது உய்தி பெறலாம், மையல் கொண்டு அஞ்சற்க.

தசை,குடர், தோல், நரம்பு, எலும்பு ஆகியவற்றால் யாக்கப்பட்ட இவ்வுடம்பு நிலையிலாதது; நல்ல குணங்கள் உடையவர்களுக்கு அல்லாமல் பிறவியாகிய குற்றம் நீங்காது என நடுக்கம் கொண்டாயே; வணங்குவாராய் தேவர்கள், அசுரர்கள் முதலியோர் நாள்தோறும் (உடலால் மட்டுமன்றி) மனத்தாலும் தொழுது ஏத்தும், கடவுளின் ஆரூர் தொழுது உய்யலாம்; மயக்கம் கொண்டு அஞ்சற்க நெஞ்சே!

நெஞ்சமே! நீ நீதி வழியே வாழவில்லை; ஆதலால் உன் வாழ்நாட்களும் நோய்கள் வாதித்து வீணே கழிகின்றன; இன்பத்தை நீ பொருந்தினாயோ? நற்சாதியார், கின்னரர், இயமன், வருணன் முதலியோர் தொழுது ஏத்தும் மூன்று கண்களையுடைய முதல்வரின் திருவாரூரைத் தொழுது உய்யலாம்; மயக்கம் கொண்டு அஞ்சற்க.

நெஞ்சமே! பிறப்பினால் இறப்பாகிய கேடும் வரும்; ஆதலால் உலகத்தைத் துறந்தவர்க்கே துன்பம் நீங்கும்; துறவாதவர்க்குத் துன்பம் தொலையாது, என்று உளம் சோர்ந்தனையே! நீ ஆரூரை மறவாதே! சன்மார்க்கத்தையே பொருந்தினாய்! கங்கையாகிய தீர்த்தம் நிறைந்த சென்னியனாகிய அறவனுடைய ஆரூரைத் தொழுது உய்யலாம்; மயக்கங்கொண்டு அஞ்சற்க.

பாவத்துக்கும் துன்பத்துக்கும் ஏதுவான துர்நாற்றம் உள்ள உடம்பினால் இன்பம் அடையலாம் என்பது, பாம்பின் வாயில் உள்ள தேரை, அதன் வாயில் உள்ள வண்டு, அவ்வண்டின் வாயில் உள்ள தேன்துளியைச் சுவைத்து உண்ணலாம் எனக் கருதுவது ஒக்கும்; அத்தகைய உடலின்பத்தை விரும்பினாயே! தலை பெற்றதன் பயனாக வானவர்கள் முடி சாய்த்து அன்பராய்த் தன்முன் பணிந்து வழிபடும் மூன்று கண்களையுடைய சுவாமிகளின் ஆரூரினைத் தொழுது உய்யலாம். மயக்கங்கொண்டு அஞ்சற்க.

நெஞ்சமே! மீதூர்கின்ற பெரிய களிறு, சிவிகை, கவசம், ஈச்சோப்பி முதலியஆரவாரங்களைக் கண்டு, மாற்றுகின்ற சட்டையைப் போன்று மாறுகின்ற உடல் ஆகியபொய்க்கு மயக்கம் கொண்டாயே! உமையம்மையைப் பங்கில் கொண்டவர். பிறையையும்கங்கை ஆற்றையும் உடையவரின் திருவாரூரைத் தொழுது உய்யலாம். மயக்கங்கொண்டு அஞ்சற்க.

நெஞ்சமே! நம்முடைய இவ்வுடல் என்புகளாகிய கழிகளை வரிசையாக வைத்து நரம்புகளால் கட்டி, மாமிசமாகிய மண்ணைக் குழைத்துச் சுவராக எறிந்து அப்பி, புலால் நாற்றமுடைய  தோலினை மேற்கூரையாகப் பொலிவின்றிப் போர்த்து அமைத்த குடிசையாகும். முன்னால் ஒன்பது வாயில்களைக் கொண்ட இக்குடிசையில் கவர்ச்சி கொள்ளாதே! அன்பனின் திருவாரூரைத் தொழுது உய்யலாம். மயக்கங்கொண்டு அஞ்சாதே!

நெஞ்சமே! தந்தை, தாய், உடன்பிறந்தோர், மக்கள், மனைவி என்னும் பற்றினை விட்டு நீங்காதவர்களுக்கு உய்யும் வழி இல்லை என்று உள்ளத்தில் ஆரூரனின் திருவடிகளை உறுதியாகப் பற்றிக் கொண்டாய். சுட்டநீற்றினைப் பூசியவர், முதல்வர், சோதியார் மறையைப் பாடியவர், எம்முடைய தந்தையாரின் ஆரூரைத் தொழுது உய்யலாம். மயங்கி அஞ்சற்க.

நெஞ்சே! நெடிய மால் திருவடியைக் காண மண்ணை இடந்தான்; பிரமன் வானில் திருமுடியைக் காண நீண்டு பறந்தான். இருவரும் காண இயலாத பண்பினர். பவளத்தைப் போன்ற சிவந்த நிறத்தவர். இமய மலையில் வளர்ந்த மலையரசன் மகளைப் பாகமாகக் கொண்ட வடிவினர். பிறை பொலிந்த சடைமுடியினர். நீலமணி போலும் அழகியகண்டனார். எட்டுத் தோளினர். இத்தகைய சுவாமிகளது ஆரூர் தொழுது உய்யலாம்.மயக்கங்கொண்டு அஞ்சற்க.

பல இதழ்களையுடைய மாதவி, அல்லி முதலிய மலர்களில் மொய்த்து வண்டு யாழ்போல முரல் செய்யும் சீகாழியூரன், நல்லன நல்லனவே சொல்லும் ஞானசம்பந்தன் ஆரூரில் இரவுப் போதில் எரியாடும் என ஈசனை ஏத்திப் பாடிய பாடல்களைச் சொல்ல வல்லவர் இந்தக் கடலால் சூழப்பெற்ற உலகத்தே தீதிலராக வாழ்வர்.