திருமீயச்சூர்

உடலழகுடைய மன்மதனைச் சினந்து, பாயும் கங்கையைப் பொன்போலும் சடையிற் பதியச் செய்த பரமேட்டி, வஞ்சகமுடைய சூரனை அன்று அழித்த மைந்தனின் தந்தை தன்னுடைய திருமீயச்சூரைத் தொழுது பிறவிக்கு ஏதுவாகிய வினையைத் தீர்த்தொழிவீர்களாக.

கொன்றை மலர்கள் நிறைந்த சடையின் முடிமேல் கங்கையாறாகிய நீரை உடையவர்; அங்கையில் அனலைக் கொள்வர்; வேதங்களை அருளிய நாவினர்; பிறை சூடியவர்; நாற்றத்தை உடைய வெண்டலை ஏந்தியவர்; பெரிய மேருமலையையே வில்லாகக் கொண்டு கோலாகிய அம்பில் எரியை எய்து பகைவரது புரம் மூன்றையும் எரித்தார்; அவர் யாரெனில் மீயச்சூரரே.

பொன்னைப் போல ஒளியுடைய கொன்றை மாலை புரளும் மார்பினனும் மின்னல் போல் ஒளிர்கின்ற சடைகள் உடையானும் ஆகிய திருமீயச்சூரனை, தனக்கு நிகராகச் சொல்லப் பிறர் ஒருவர் இல்லாத பெரியோனைத் தலையால் வணங்குவார்க்கு அந்த நேர்மையுடைய தேவருலகத்தை அடைதல் அரிதன்று; எளிதே.

மத வேகம் உடைய கொடிய யானையின் தோலை உரித்துப் போர்த்து இடப்பாகத்தில் உமை துதி பல பாட, பாம்பினை அரையில் கட்டி, நடனம் ஆடிய நம்பன் யாரெனில், மேகம் உராயும் பொழில்கள் சூழ்ந்த திருமீயச்சூரனே.

இடபம் எழுதிய கொடியை உடையவர்; சடையின் மேல் விளங்கும் பிறையை உடைய திருவேடத்தார்; பூதப்படை சூழப் பாடுதலோடு ஆடுதலும் உடையார்; பெடையுடன் அழகிய வண்டுகள் அணையும் கொன்றை மாலை அணிந்தவர்; நடை வல்ல காளை வாகனம்ஒன்றுடையவர்; அவருடைய ஊர் திருமீயச்சூரே.

குளிர்ச்சி கொண்ட திருச்சடைமேல் அழகாக நிறைந்த கொன்றை மலர்கள் விளங்கும்; அச்சடையில் பிறையொன்று உடையான்; ஒப்பற்றவன்; கையினை வளைத்துக் குளிரும் கருமையான இருள் சூழும் மாலைக் காலத்தில் திருக்கூத்து ஆடும் நம் பெருமான்; பிரளும் பாம்பினைக் கச்சாக உடையவன்; அவன் திருமீயச்சூரனே.

கண்டம் கரியவர்; நீண்டவர்; தனக்கொப்பார் இல்லாதவர்; அவரது அழகிய வடிவு இதுதான் என வரையறுக்க முடியாதவர்; காலனைச் செற்ற காலர்; காலில் கழலை அணிந்தவர்; யானையின் தோலைத் தன் மேல் போர்த்தியவர்; மழுப்படை ஏந்தியவர்; மேலானவரும் ஞானசொரூபமும் ஆவர்; அவர் திருமீயச்சூரரே.

உரித்த புலியின் தோல் ஆடை; அவர் பூசும்பொடி திருநீறு; முழங்கும் ஓசையுடைய கங்கையாற்றை ஒப்பற்ற சடையில் மறைத்தவர்; உமையம்மை அச்சம் கொள்ள வலிமையான திரண்ட தோள்களை உடைய வன்கண் அரக்கர் அரசனாகிய இராவணனை அவன் மெலிய கயிலை மலைக்கீழ் நசுக்கினார்; அவருடைய ஊர் திருமீயச்சூர்.

காதில் விளங்கும் குழையை உடையவர்; நீலகண்டர்; பிரமனும் திருமாலும் தன்னைத் தொழப் பொங்கி எழும் நெருப்பானார்; அவர் யாரெனில், வரிகளை உடைய வண்டுகள் மலர்களைக் கோதி முரலும் அழகிய மலர்களையுடைய பொய்கையில் எருமைகள் மூழ்கிப் படியும் வயல் சூழ்ந்த திருமீயச்சூரரே.

காண்பவர்கள் நாணம், வெட்கம் கொள்ளும்படியாக ஆடையின்றித் திரியும் சமணர்கள்; கலிங்கம் எனும் பட்டைத்துவர் தோய்ந்த ஆடையை உடுத்த பவுத்தர்கள் ஆகியோர் கூறும் பொய்யான சொற்களை உயர்ந்த கொள்கையார் நெருங்கார்; பெண்ணைப் பாகமாக உடையவர்; பெரிய மேருமலையை வில்லாக வளைத்துப் பகைவரின் முப்புரங்களை எரித்தார்; அவருடைய ஊர் திருமீயச்சூரே.

பலப்பல வேடம் உடைய பெருமான்; அவர் உறையும் திருமீயச்சூரை விரும்பி, புகழ் நிறைந்த சீகாழி ஞானசம்பந்தன் பாடிய பாடலாகிய இப்பத்தினையும் பாடி. உள்ளத்தில் நினைந்து மகிழ்ந்து ஆடும் அடியார்கள் விரிந்த தேவலோகத்தை அடைவார். இது திண்ணமே.