திருவெண்காடு

தேவர் முதலியோரைக் காக்க நஞ்சை அமுதமாக உண்டாய்! உமையை ஒரு பாகமாகக் கொண்ட அம்மையப்பரே! என்று பயபக்தியுடன் தொண்டராகிப் பணி செய்து திரியும் அடியார்களுடைய துயரங்கள் அவர்களை அண்டாத வண்ணம் நீக்குவானாகிய எம் தந்தை உறையும் ஊர் எதுவெனில், வெண்ணிறத் தாமரை மலர்மேல் கருநிற வண்டு யாழ் போல முரலும் திருவெண்காடே.

தலைவன் நம்மை ஆளாகக் கொண்டு காப்பான் என்று பலமுறையும் துதித்து ஏத்திப் பலநாளும் வணங்குகின்ற அடியார்களிடத்தில் அணுகும் துன்பங்கள் தீர்ப்பதற்குப் பெருமான் எழுந்தருளியிருக்கும் ஊர், வேதத்து ஒலியைக் கேட்டுக் கிளி பேசிப் பயிலும் திருவெண்காடே.

தண்ணிய முத்துக்கள் அரும்பு போல் தோன்றத் தடங்கள் மூன்று உடையானை நினைத்துக் கண்ணில் முத்துப்போல் கண்ணீர் சொட்டக் கழலணிந்த செய்ய திருவடிகளைக் கைதொழுவார்களது உள்ளத்தே முத்துப்போல் உவகை தருவானுடைய ஊர் எதுவெனில், வெண் முத்தினைப் போன்று அருவிப் புனல் வந்து அலை வீசும் திருவெண்காடே.

மூப்பு வந்து, உடம்பை விட்டு உயிர் நீங்கும் நாள் நெருங்கி அடையும் முன்வாயுரையோடு பொது நீக்கித் தன்னை நினைப்பவர்களின் உள்ளத்தே, அவர்கள் கரையா வண்ணம் அருள்பவன் மேவும் ஊர், மணங்கமழும் தாமரை மலர்மேல் அன்னம் பொருந்தும் திருவெண்காடே.

இளம் பிறையையும் கங்கையாற்றையும் தலையில் சூடும் பெருமான் என்று உள்ளத்தில் நினைந்து தொழுபவர்களின் மேல் உறவரும் நோய்கள் அணுகாமல் விலகிப் போயொழிய அருள் செய்யும் தலைவனின் ஊர், வெள்ளை நிறமுள்ள கரிந்த சங்குகள் உலவித் திரியும் திருவெண்காடே.

'ஒளிகொள் மேனி உடையாய்! உம்பராளி' என்று அன்பில் முதியராகி நெகிழ்ந்து அழுது கண்ணீர் ஊற்று ஊறும் அடியார்களுக்கு எளியவன்; அமரர்களுக்கு அரியவனான இறைவன் வாழும் ஊர் எதுவெனில், வெள்ளானை தவஞ்செய்து வணங்கும் திருவெண்காடே.

கொலைக்கு வித்துப் போன்ற கூற்றுவனைச் சிவத்தியானத்தினால் மாள்வித்து, அச்சிவபெருமானை மகிழ்ந்து ஏத்த அந்த பிரமச்சாரியை தேவலோகத்தை ஆளச்செய்து அருள்செய்வார் ஊர் எதுவெனில், வேள்விப் புகையால் வானம் இருள்கூரும் திருவெண்காடே.

வளையல் பொருந்திய முன்கையை உடைய இமாசல குமாரி அஞ்சுமாறு கயிலைமலையைப் பெயர்க்க இயலாதவாறு ஊன்றி, முளைத்தல் பொருந்திய பிறை சூடிய பெருமானே என்று முப்போதும் ஏத்த இளைப்புறாமல் இருந்த எம் தந்தையின் ஊர் எதுவெனில், மிகுந்த விளைச்சல் கொண்ட கழனி, பழனம் சூழ்ந்த திருவெண்காடே.

திருமாலோடு பிரமனும் காணவியலாதவாறு நெருப்பாக நிமிர்ந்த எங்கள் பெருமானே! என்பார்கட்கு உரியவன்; அமரர்களுக்கு அரியவன் வாழும் ஊர் எதுவெனில், விரிந்த பொழிலில் வண்டு பாடும் திருவெண்காடே.

பண்ணுடன் பாடும் அடியார்கள் பலரும் கூடி அன்புடன் துதிக்க, படமெடுத்து ஆடும் பாம்பினை அரையில் கச்சாகக் கட்டிய பெருமான், அறிவில்லாத மவுட்டிகம் உடைய சமணர்களும் சாக்கியர்களும் உணரவியலாத சிவஞானவேடம் கொண்ட பெருமான் அவருடைய ஊர் திருவெண்காடே.

எருது எழுதிய கொடியுடையவன் விரும்பி வாழும் திருவெண்காட்டைக் கடைவாயில் பொருந்திய மாடம் கலந்து தோன்றும் சீகாழியான், ஒழுக்க நெறியான இனியவற்றைக் கூறும் ஞானசம்பந்தன் பாடிய தமிழ்ப் பாடல்கள் இவை வல்லவர்களை வினைகள் அடையா; அவர்கள் தேவலோகத்தை ஆள்வார்கள்.