திருக்கைச்சினம்

சிவன் உமாதேவியை ஒருபாகத்தில் கொண்டவன். பிறைச்சந்திரனைச் சூடிய சிவந்த சடையினன். நீலகண்டத்தினைக் கொண்டவன். மறைகளை விரித்து இசைப்பவன். நெய் பூசப்பெற்ற மூவிலைச் சூலத்தைக் கையில் ஏந்தியவன். ஒளிதிகழும் தேவேந்திரனின் கைரேகை பதியப் பெற்றவன். அவன் விரும்பி உறைகின்ற திருத்தலமே கைச்சினம் ஆகும்.

சிவன், கண்டத்தில் விடத்தினை உடையவன். உமாதேவியை ஒரு பாகமாகக் கொண்டவன். படமுடைய பாம்பினை அணிந்தவன். பற்றற்ற அசுரர்களின் முப்புரங்களைஎரித்து அழித்தவன். நடனமிடுபவன். நான்மறைகளில் பொருந்தியவன். யானையின்தோலைப் போர்த்திக் கொண்டவன். அவனே கைச்சினம் என்ற தலத்தில் கோயில் கொண்டுள்ளான்.

ஈசன், நான்மறைகளாக விளங்குபவன். கொன்றை மலர் மாலைகளை அணிந்தவன். பாம்பினை அரையில் அணிந்தவன். வெண்ணிலவையும், திருநீற்றுப் பச்சையும் தரித்து நெருப்பை ஏந்தி ஆடுபவன். சுடுகாட்டில் மேவி உறையும் அவனே கைச்சினம் என்ற தலத்திலும் கோயில் கொண்டுள்ளான்.

முன்பு ஒருகாலத்தில் தேவர்களும் அசுரர்களும் ஒன்றுசேர்த்து பாற்கடலைக் கடைந்தனர். அப்போது அதிலிருந்து நஞ்சு தோன்றியது. அதனைச் சிவன் உண்டருளினார். அவரை அமரர் தொழுது போற்றினர். பகைமை உணர்வு கொண்டதால் திரிபுரத்தசுரர் என்ற அசுரர்களின் முப்புரங்களையும் எரித்து அழித்தவரும் சிவனே. அவரே விரும்பி கைச்சினம் என்ற தலத்தில் கோயில் கொண்டுள்ளார் என்க.

சிவபெருமான் தேய்ந்து மெலிந்த சந்திரனுக்கு அபயம் அளித்து அதனைத் தலையில் சூடிக் கொண்டுள்ளார். அவர் சிவந்த மேனியினைக் கொண்டவர் ஆவார். அவர் வெண்ணீற்றை அணிந்திருப்பார். மங்கையை ஒரு பாகமாகக் கொண்டு காட்சியளிப்பார். அமரர் வேண்ட கடல் நஞ்சை உண்டவர் அவரே. காமனைக் காய்ந்தவரும் அவரே. அவர் கைச்சினம் என்ற தலத்தில் கோயில் கொண்டுள்ளார்.

சிவன், மங்கையை ஒரு பாகமாகக் கொண்டவன். மறைகளை ஓதுபவன். கையில் பிரம கபாலத்தை ஏந்தியவன். ஆடும் பாம்பினை அரையில் அணிந்திருப்பவன். திங்களையும் பாம்பையும் தலைமேல் கொண்டவன். தலையில் கங்கை நதியையும் தாங்கியவன். அவனே கைச்சினம் என்ற தலத்தில் கோயில் கொண்டுள்ளான்.

வாசுகி என்ற பாம்பினை நாணாகவும், பெருமைமிக்க மேருமலையை வில்லாகவும் , அக்கினியை நெருப்பாகவும் கொண்டு, சிவபெருமான் முப்புரங்களை எரித்து அழித்தார். அவரே சுடுகாட்டில் உறைபவர். யானையின் தோலை உரித்துப் போர்த்துக் கொள்பவர். அவரே கைச்சினம் என்ற தலத்தினுள்ளும் கோயில் கொண்டுள்ளார்.

சிவபெருமான், கொன்றை மலர்மாலைகளை அணிந்தவர். இராவணன் கயிலாயத்தில் இருந்த உமாதேவி அஞ்சுமாறு அம்மலையைத் தூக்க முயன்றான். அவனை முறைப்படி அடர்த்துப் பின் அருள் செய்தவரே சிவபெருமான். அவர் எப்போதும் திருநடனம் புரிபவர். அவர் விரும்பி கோயில் கொண்டுள்ள தலமே கைச்சினம் ஆகும்.

மாபலிச் சக்கரவர்த்தியின்பால் குறள் வடிவில் சென்று யாசித்தவனே திருமால். மலரின்மீது வீற்றிருப்பவனே பிரமன். அவ்விருவரும் காண முடியா நிலையில் நெருப்பு வடிவமாக விளங்கியவரே சிவபெருமான் ஆவார். அவரை அடியவர்கள் பக்தியால் பாடிப் பரவுவர். நெற்றிக் கண்ணை உடைய அவரே கைச்சினம் என்ற தலத்தில் கோயில்கொண்டுள்ளார்.

வயல்களால் சூழப்பெற்ற சீர்காழிப் பதியில் அவதரித்தவரே ஞானசம்பந்தப் பெருமான் ஆவார். அவர், கண்ணுதலான் விரும்பி உறையும் கைச்சினத் தலத்தையும், இறைவனையும் புகழ்ந்து பத்துப் பாடல்கள் பாடியுள்ளார். அதனை விரும்பி ஓதும் பக்தர்கள் விண்ணவராய் ஓங்கி வியனுலகை ஆளும் சிறப்பினை அடைவார்கள்.