திருஅனேகதங்காபதம்

சிவபெருமான் தனது நீண்டு உயர்ந்த சடைமுடிமீது பிறைமதியைச் சூடியுள்ளார். வேத விதிப்படி வளர்க்கப் பெற்றுச் சுழன்று எரியும் தீயில் அவர் ஆடுதலை விரும்புபவர். அவர் உறையும் தலம் அனேகதங்காவதம். அத்தலத்தைப் பற்றிப் பாடுதலை விரும்பும் பக்தர்கள் இசையோடு பாடுகின்றார்கள். இறைவர் அவர்கள் வினைகளையும் அவற்றால் விளையும் பற்றுக்களையும் அறுத்து அவர்களை ஆசீர்வதிப்பார்.

அனேகதங்காவதத்தில் வீற்றிருந்து அருள்பாலித்து வரும் சிவபெருமான் சூலத்தையும், மழுவையும், படைக்கலங்களாகக் கொண்டவர். இறைவன் உலகைச் சூழ்ந்துள்ள ஆழமான கடலில் தோன்றிய விடத்தை உண்டு உலகைக் காத்தருளிய பெருமான் ஆவார். நீலநிறம் பொருந்திய பெரிய கண்களை உடையவள் உமையம்மை. அவளை ஒரு பாகமாக விளங்கும் அழகினர். அவ்வம்மையோடு குலாவும் செயல்களுக்கு அளவில்லை.

விண்ணிலே சதா காலமும் பறந்து சென்று கொண்டிருக்கும் திரிபுரம் என்று சொல்லப்படும் மூன்று கோட்டைகளை செம்பு உலோகத்தால் மிக உறுதியாகக் கட்டி அதில் அசுரர்கள் சிறப்பாக வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்கள் சதாவும் தேவர்களுக்கு துன்பங்களைக் கொடுத்து வந்தார்கள். தேவர்கள் சிவபெருமானிடம் தங்களின் குறைகளைக் கூறிக் காப்பாற்ற வேண்டினார்கள். அனேகதங்காவதத்தில் வீற்றிருக்கும் சிவபெருமான் அவர்களுக்கு இரங்கி முனையில் அக்கினி உள்ள பாணத்தை அந்தத் திரிபுரத்தின் மதில்களை நோக்கிச் செலுத்தினார். மூன்று கோட்டைகளும்         அதில் உள்ள அசுரர்கள் அனைவரும் அழிந்தனர். சிவனை சதாவும் வணங்கும் மூவர் உயிர் தப்பினர். பூங்கொம்பு போன்ற இடையினை உடையவள் உமையம்மை. அவளோடு கூடிய சிவபெருமான் கொல்லேற்றை ஊர்தியாகக் கொண்டவர் ஆவார். அப்பெருமான் திருப்பெயரைச் சொல்லிப் பழகாத நாக்கள் நாக்கு ஆகமாட்டா.

சிவபெருமான் அனேகதங்காவதத்தில் வீற்றிருந்து அருளாட்சி செய்து வருகிறார். இந்த ஊரில் நான்கு பக்கங்களிலும் மிகுந்த உயரத்தில் இருந்து அளவற்ற மழைநீரோடு சதாவும் விழுந்து ஊர் முழுவதும் நீர் சிந்தி ஓடுகின்றது. இந்த அருவிக்கூட்டம் பாயும் போது தந்தத்திந்தத்தடம் என்ற ஒலிக்குறிப்போடு பாய்கின்றன. சுடர்ந்த கதிர்களை உடைய சூரியன் தன் வெங்கதிர்களை வீசிக் கொண்டிருக்கின்றான். சந்திரனும் குற்றமற்ற ஒளியை வீசிக் கொண்டிருக்கின்றான். இந்த இரண்டிற்கும் நாசமும் இல்லை அளவும் இல்லை. இந்த சிறப்பான இடத்தில் எந்தையாகிய சிவபெருமான் திருநீற்றை உடல்முழுவதும் பூசிய அடியார்களுக்கு அருள்வழங்கி வருகின்றான்.

அனேகதங்காவதத்தில் சிவபெருமான் வீற்றிருக்கும் கோயில் வானளாவியது. விண்ணில் பாய்ந்து செல்லும் சந்திர சூரியர்கள் இந்தக் கோயிலின் உயரத்தை அறியாமல் திருக்கோபுரத்தைத் தாண்டுவதற்கு உயர்ந்து செல்ல மாட்டாமல் பக்கத்தில் பெயர்ந்து போவர். பசும்பொன் போன்ற நீர்த்துளிகளை உடைய பறை போன்று ஒலித்து ஒழுகும் அருவிகள் ஊரைச் சுற்றி உள்ளன. அத்தகையது அனேகதங்காவதம். அதுவே நம் ஈசனாகிய இறைவன் தனது இடமாகக் கொண்டு உகந்து அருளுகிறான்.

தேனை மிகுதியாகப் பெற்றவை மணம் கமழும் சிறந்த மலர்கள். அவற்றைப்பறித்து இறைவன் திருவடிகளில் சேர்ப்பிக்கும் அடியவர்களே! வீடுபேறு அடைதற்குப் பின்பற்றுவன சரியை, கிரியை முதலான நெறிகள். அவற்றில் நின்று அவனை உணர நீவீர் வல்லீரோ? அவ்வாறாயின் சிவபிரான் உங்கட்கு வானுலகப் பேற்றினை வழங்கி அருளுவான். யானைகள் ஏறி உலாவும் அழகிய சாரலை உடையது அனேகதங்காவதம். அங்கே விளங்கும் இறைவன், ஆனைந்தாடும் தலைவனாகிய சிவபெருமான் ஆவான்.

அனேகதங்காவதம் என்னும் மலையின் மேலிருந்து பாயும் வெள்ளருவி ஒலியால் யானைகள் அஞ்சி ஓடும். அவ்வருவி முத்துக்களையும் பளிங்குகளையும் வைரங்களையும் அகில் முதலிய மரங்களையும் அடித்து வருகின்றது. அத்தகைய அழகிய சாரல் உடைய அம்மலைமேல் எழுந்தருளிய இறைவன் திருவடி சேர்வது மெய்ந்நெறி. வெருவி அதனை அடைந்து அங்கு வாழும் பெருமான் திருவடிகளை அடைவதே மெய்ந்நெறியாகும்.

இலங்கை மன்னனாகிய இராவணன் தன்னிடம் 'அன்பு' என்று ஒரு சிறிதும் இன்றித் தன் வலிமையைப் பெரிது என்று எண்ணி கயிலை மலையை நகர்த்த எழுந்தான். பக்தியின்றி வீரம் ஒன்றே கொண்டு கயிலையைத் தூக்கிய இராவணனுக்கு அவ்வீரம் சிறிதும் இல்லாதவனாக்கினார் சிவபிரான். பாம்பை ஆரமாக அணிபவனாகிய சிவபிரானின் அனேகதங்காவதத்தை அன்போடு நினைப்பவர் வினைகள் யாவும் மாயும்.

திருமாலும் நான்முகனும் கூடி சிவபிரானின் அடிமுடி அறிய முற்பட்டனர். அவர்கள்அறிய முடியுமா என ஐயுறும் வண்ணம் நிகழ்ந்தது ஒன்று. அவர்கட்கு இடையே எழுந்தது ஓர் அழற்பிழம்பு. அச்சிவபெருமான் எழுந்தருளிய அழகிய சாரலை உடையது அனேகதங்காவதம். அதனை நண்ணும் இயல்புடையார் வினைகள் நாசமாகும்.

சிறந்த சிவபதத்தை அறியாதவர் சமண, புத்த சமயத்தவர்கள். அவர்கள் பிறரால் இகழப்படுபவர்கள். இறுமாப்புடையவராய் உழல்பவர்கள் ஆவர். நாம் அடையத் தக்கது சிவபதம் என்று அறியாதவர்களாயின் அனேகதங்காவதத்துள் எழுந்தருளியுள்ள சிவபிரான் திருவடிகளை ஆராய்ந்து உணர்தலே நீவீர் செய்யத்தக்க கருமம் ஆகும்.

பழமையான ஊழிக்காலத்தே தோணியாய் மிதந்த காரணத்தால் தோணிபுரம் என்னும் பெயர் பெற்றது சீகாழிப்பதி. அதன் தலைவனும், நல்ல நூற்கேள்வியை உடையவனும் ஆகியவன் தமிழ்ஞானசம்பந்தன். நல்லோர்கள் திருமுன்னர், அல்லல் தீர உரைத்து அவர் அருளியது இப்பதிகம். அத்தகு அனேகதங்காவதத்தைப் புகழ்ந்து போற்றின், நல்லன வந்துறும். நம்மைச் சுடும் துன்பங்கள் நம்மை அடைய மாட்டா.