திருமுறை 1 · 1.050 · 11

திருவலிவலம்

அருளியவர்
திருஞானசம்பந்தர்
பண்
பழந்தக்கராகம்
தலம்
வலிவலம்
நாடு
சோழநாடு காவிரித் தென்கரை

1

ஒல்லையாறி உள்ளம்ஒன்றிக் கள்ளம்ஒழிந் துவெய்யசொல்லையாறித் தூய்மைசெய்து காமவினை யகற்றிநல்லவாறே யுன்றன்நாமம் நாவில்நவின் றேத்த1வல்லவாறே வந்துநல்காய் வலிவலமே யவனே2.பாடம் : 1நாவின் நவிற்றுகின்றேன் 2வல்லவாறே நல்குகண்டாய் வலிவலம்மேயானே
சொற்பிரிப்பு
ஒல்லைஆறி உள்ளம்ஒன்றிக் கள்ளம் ஒழிந்து, வெய்யசொல்லைஆறித் தூய்மைசெய்து காமவினை அகற்றிநல்லவாறே உன்தன் நாமம் நாவில்நவின்று ஏத்தவல்லவாறே வந்துநல்காய் வலிவலம் மேயவனே!
உரை

திருவலிவலம்‌ என்ற ஊரின்கண்‌ எழுந்தருளிய சிவபெருமானே! எனது பரபரப்பு அடங்கி, மனம்‌ ஒன்றி, வஞ்சம்‌ நீங்கி, வெஞ்சொல்‌ தவிர்த்து, தூய்மையோடு காமம்‌ முதலிய குற்றங்களைக்‌ கடிந்து, மனதைத்‌ தூய்மை செய்து, நல்ல முறையில்‌ உனது நாமமாகிய திருவைந்தெழுத்தை என்‌ வல்லமைக்குத்‌ தக்கவாறு ஓதி வழிபடுகின்றேன்‌. தேவரீர்‌ வந்து அருள வேண்டும்‌.

2

இயங்குகின்ற இரவிதிங்கள் மற்றுநல்தே வரெல்லாம்பயங்களாலே பற்றிநின்பால் சித்தந்தெளி கின்றிலர்தயங்குசோதீ சாமவேதா காமனைக்காய்ந் தவனேமயங்குகின்றேன் வந்துநல்காய் வலிவலமே யவனே.
சொற்பிரிப்பு
இயங்குகின்ற இரவி, திங்கள் மற்றும் நல் தேவரெல்லாம்பயங்களாலே பற்றி, நின்பால் சித்தம் தெளிகின்றிலர்;தயங்குசோதி சாமவேதா காமனைக் காய்ந்தவனே!மயங்குகின்றேன்! வந்து நல்காய் வலிவலம் மேயவனே!
உரை

வானவெளியில்‌ இயங்குகின்ற சூரியன்‌, சந்திரன்‌ மற்றும்‌ நல்ல தேவர்கள்‌ எல்லோரும்‌ பயத்தால்‌ பந்தப்பட்டு உன்னைப்‌ பரம்பொருள்‌ என்று தம்‌ சித்தம்‌ தெளியாதவர்களாய்‌ உள்ளனர்‌. விளங்கும்‌ சோதி வடிவினனே! சாம வேதம்‌ பாடி மகிழ்பவனே! காமனை எரித்தவனே! உன்னை எவ்வாறு தெளிவது என்று தெரியாமல்‌ அடியேனும்‌ மயங்குகின்றேன்‌. திருவலிவலம்‌ மேவிய சிவபெருமானே! வந்து அருள்‌ புரிவாயாக.

3

பெண்டிர்மக்கள் சுற்றமென்னும் பேதைப்பெருங் கடலைவிண்டுபண்டே வாழமாட்டேன் வேதனைநோய் நலியக்கண்டுகண்டே யுன்றன்நாமங் காதலிக்கின் றதுள்ளம்வண்டுகிண்டிப் பாடுஞ்சோலை வலிவலமே யவனே.
சொற்பிரிப்பு
பெண்டிர், மக்கள், சுற்றம் என்னும் பேதைப்பெருங்கடலைவிண்டு, பண்டே வாழமாட்டேன் வேதனைநோய் நலியக்கண்டுகண்டே உன்தன் நாமம் காதலிக்கின்றது உள்ளம்வண்டு கெண்டிப் பாடும்சோலை வலிவலம் மேயவனே!
உரை

வண்டுகள்‌ தேனுண்ணற்‌ பொருட்டு மலர்களைக்‌ கிண்டி இசைபாடும்‌ சோலைகள்‌ சூழ்ந்த திருவலிவலம்‌ என்ற ஊரின்கண்‌ எழுந்தருளுகின்ற சிவபெருமானே! அடியேன்‌ மனைவி, மக்கள்‌, சுற்றம்‌ முதலான பாசப்‌ பெருங்கடலில்‌ பந்தப்பட்டு அதனின்று பிரிய முடியாமல்‌ வருந்துகின்றேன்‌. வேதனை நோய்‌ ஆகியன நலிய உலகியல்‌ பாசங்கள்‌ துன்பம்‌ தருவன என்பதைக்‌ கண்டேன்‌. உன்‌ திருநாமம்‌ சொல்லுவது ஒன்றே இன்பமாவது எனக்‌ கண்டு கொண்டேன்‌. அதனைச்‌ சொல்ல உள்ளம்‌ விரும்புகின்றது. அருள்புரிவாயாக.

4

மெய்யராகிப் பொய்யைநீக்கி வேதனையைத் துறந்துசெய்யரானார் சிந்தையானே தேவர்குலக் கொழுந்தேநைவன் நாயேன் உன்றன்நாமம் நாளும்நவிற் றுகின்றேன்வையம்முன்னே வந்துநல்காய் வலிவலமே யவனே.
சொற்பிரிப்பு
மெய்யர் ஆகிப் பொய்யை நீக்கி, வேதனையைத் துறந்து,செய்யர் ஆனார் சிந்தையானே! தேவர் குலக்கொழுந்தே!நைவன், நாயேன்; உன்தன் நாமம் நாளும் நவிற்றுகின்றேன்;வையம் முன்னே வந்து நல்காய் வலிவலம் மேயவனே!
உரை

தத்துவ உணர்ச்சி உடையராய்‌, பொய்மையை விலக்கி, உண்மையை மேற்கொண்டு பந்த பாசங்களால்‌ வரும்‌ ஆசை பற்றி எழும்‌ துன்பங்களைத்‌ துறந்து, செம்மையான மனமுடையோராய்‌ வாழும்‌ அன்பர்களின்‌ சிந்தையுள்‌ இருப்பவனே! தேவர்களின்‌ குலக்கொழுந்தே! நான்‌ வருந்தி நிற்கிறேன்‌. உன்றன்‌ திருநாமத்தை நாள்தோறும்‌ ஓதி வருகின்றேன்‌. வலிவலம்‌ மே வும்‌ சிவபெருமானே! இவ்வுலகத்தில்‌ பலரும்‌ காண வந்து உய்ய வேண்டியவற்றைக்‌ காட்டி அருள்செய்வாயாக.

5

துஞ்சும்போதுந் துற்றும்போதுஞ் சொல்லுவனுன் திறமேதஞ்சமில்லாத் தேவர்வந்துன் தாளிணைக்கீழ்ப் பணியநஞ்சையுண்டாய்க் கென்செய்கேனோ நாளும்நினைந் தடியேன்வஞ்சமுண்டென் றஞ்சுகின்றேன் வலிவலமே யவனே.
சொற்பிரிப்பு
துஞ்சும் போதும் துற்றும் போதும் சொல்லுவன், உன் திறமே;தஞ்சம் இல்லாத் தேவர் வந்து, உன் தாள் இணைக்கீழ்ப் பணிய,நஞ்சை உண்டாய்க்கு என் செய்கேனோ? நாளும் நினைந்து, அடியேன்,“வஞ்சம் உண்டு” என்று அஞ்சுகின்றேன் வலிவலம் மேயவனே!
உரை

உறங்கும்போதும்‌ உண்ணும்போதும்‌ உன்றன்‌ புகழையே சொல்லுகின்றேன்‌. தேவர்கள்‌ வேறு புகலிடம்‌ இல்லாது உன்பால்‌ வந்து உன்‌ திருவடிகளின் கீழ்ப்‌ பணிந்தனர்‌. அவர்களைக்‌ காக்கும்‌ பொருட்டு நஞ்சை உண்ட உன்‌ கருணையை எந்நாளும்‌ நினைப்பதை அல்லாமல்‌ வேறு என்ன செய்ய வல்லேன்‌. உன்‌ அருளைப்‌ பெறுதற்குத்‌ தடையாக என்னிடம்‌ வஞ்சம்‌ உண்டென்று அஞ்சுகின்றேன்‌. திருவலிவலம்‌ மேவிய சிவபெருமானே! அதனைப்‌ போக்கி எனக்கு அருள்‌ செய்வாயாக.

6

புரிசடையாய் புண்ணியனே நண்ணலார்மூ வெயிலும்எரியஎய்தாய் எம்பெருமான் என்றிமையோர் பரவும்கரியுரியாய் காலகாலா நீலமணி மிடற்றுவரியரவா வந்துநல்காய் வலிவலமே யவனே.
சொற்பிரிப்பு
“புரிசடையாய்! புண்ணியனே! நண்ணலார் மூஎயிலும்எரிய எய்தாய்! எம்பெருமான்!” என்று இமையோர் பரவும்கரி உரியாய்! காலகாலா! நீலமணி மிடற்றுவரி அரவா! வந்து நல்காய் வலிவலம் மேயவனே!
உரை

திருவலிவலம்‌ மேவிய இறைவனே! முறுகிய சடையை உடையவனே! புண்ணிய வடிவினனே! பகைவர்‌ தம்‌ முப்புரங்களும்‌ எரியுமாறு அம்பெய்தவனே என்று தேவர்கள்‌ யானையின்‌ தோலை அணிந்தவனே! காலனுக்குக்‌ காலனே! நீலமணிபோலும்‌ கண்டத்தையும்‌ வரித்து கட்டப்‌ பெற்ற பாம்பினையும்‌ உடையவனே! என்பால்‌ வந்து அருள்‌ புரிவாயாக.

7

தாயுநீயே தந்தைநீயே சங்கரனே யடியேன்ஆயுநின்பால் அன்புசெய்வான் ஆதரிக்கின் றதுள்ளம்ஆயமாய காயந்தன்னுள் ஐவர்நின்றொன் றலொட்டார்மாயமேயென் றஞ்சுகின்றேன் வலிவலமே யவனே.
சொற்பிரிப்பு
தாயும் நீயே! தந்தை நீயே! சங்கரனே! அடியேன்ஆயும் நின்பால் அன்பு செய்வான் ஆதரிக்கின்றது, உள்ளம்;ஆயம் ஆய காயம் தன்னுள் ஐவர் நின்று ஒன்றல் ஒட்டார்;மாயமே என்று அஞ்சுகின்றேன் வலிவலம் மேயவனே!
உரை

திருவலிவலம்‌ மேவிய இறைவனே! சங்கரனே! எனக்குத்‌ தாயும்‌ தந்தையும்‌ நீயே ஆவாய்‌. அடியேன்‌ உன்னம்‌ சிவஞானிகளால்‌ ஆய்ந்துணரப்படும்‌ நின்பால்‌ அன்பு செய்ய விரும்புகின்றது. எனக்குப்‌ படைத்தளிக்கப்பட்ட இவ்வுடலிடைப்‌ பொருந்திய ப பணதது அதும்‌ உன்னைப்‌ பொருந்த வொட்டாமல்‌ தடுக்கின்றன. இம்மாயத்தைக்‌ கண்டு யான்‌ அஞ்சுகின்றேன்‌. அருள்புரிவாயாக.

8

நீரொடுங்குஞ் செஞ்சடை யாய்நின் னுடையபொன் மலையைவேரொடும்பீழ்ந் தேந்தலுற்ற வேந்தன்இரா வணனைத்தேரொடும்போய் வீழ்ந்தலறத் திருவிரலால் அடர்த்தவாரொடுங்கும் கொங்கைபங்கா வலிவல மேயவனே.
சொற்பிரிப்பு
நீர் ஒடுங்கும் செஞ்சடையாய்! நின் னுடைய பொன்மலையைவேரொடும் பீழ்ந்து ஏந்தல் உற்ற வேந்தன் இராவணனைத்தேரொடும் போய் வீழ்ந்து அலற, திருவிரலால் அடர்த்தவார் ஒடுங்கும் கொங்கை பங்கா! வலிவலம் மேயவனே!
உரை

தருவலிவலம்‌ எழுந்தருளிய சிவபெருமானெ! தருக்கி வந்த கங்கை தன்‌ செயல் இழந்து ஒடுங்கிய செஞ்சடை உடையவனே! உன்னுடைய பொன்மயமான கயிலை மலையை நகர்த்து வைக்கத் தொடங்கிய இலங்கை வேந்தன்‌ இராவணனைத்‌ தேரோடும்‌ வீழ்ந்து அலறுமாறு உன்‌ கால்‌ விரலால்‌ நெரித்தவனே! கச்சு அணிந்த பெருத்த தனங்களை உடைய உமை பங்கனே! வந்து அருள்புரிவாயாக.

9

ஆதியாய நான்முகனும் மாலுமறி வரியசோதியானே நீதியில்லேன் சொல்லுவன்நின் திறமேஓதிநாளும் உன்னையேத்தும் என்னைவினை அவலம்வாதியாமே வந்துநல்காய் வலிவலமே யவனே.
சொற்பிரிப்பு
ஆதி ஆய நான்முகனும் மாலும் அறிவு அரியசோதியானே! நீதி இல்லேன் சொல்லுவன், நின் திறமே;ஓதி நாளும் உன்னை ஏத்தும் என்னை வினை அவலம்வாதியாமே வந்து நல்காய் வலிவலம் மேயவனே!
உரை

திருவலிவலம்‌ மேவிய இறைவனே! உலகங்களைப்‌ படைத்துக்‌ காத்தலில்‌ ஆதியானவர்களாகிய நான்முகனும்‌, திருமாலும்‌ அறிதற்கரிய சோதிப்‌ பிழம்பாய்த்‌ தோன்றியவனே! யான்‌ நீதியில்லாதேன்‌ ஆயினும்‌ உன்‌ புகழையே சொல்லுகின்றேன்‌. நாள்தோறும்‌ உன்புகழையே ஓதி உன்னையே ஏத்தும்‌ என்னை வினைகளும்‌ அவற்றின்‌ பயனாய துன்பங்களும்‌ வந்து தாக்காமல்‌ வந்து அருள்‌ புரிவாயாக.

10

பொதியிலானே பூவணத்தாய் பொன்திகழுங் கயிலைப்பதியிலானே பத்தர்சித்தம் பற்றுவிடா தவனேவிதியிலாதார் வெஞ்சமணர் சாக்கியரென் றிவர்கள்மதியிலாதா ரென்செய்வாரோ வலிவல மேயவனே.
சொற்பிரிப்பு
பொதியிலானே! பூவணத்தாய்! பொன் திகழும் கயிலைப்பதியிலானே! பத்தர் சித்தம் பற்று விடாதவனே!விதி இலாதார் வெஞ்சமணர் சாக்கியர் என்று இவர்கள்மதி இலாதார் என் செய்வாரோ? வலிவலம் மேயவனே!
உரை

திருவலிவலம்‌ மேவிய இறைவனே! பொதிய மலையைத்‌ தனக்கு இடமாகக்‌ கொண்டவனே! இருப்பூவணம்‌ என்னும்‌ தலத்தில்‌ உறைபவனே! தன்பால்‌ பக்தி செய்யும்‌ அன்பர்களின்‌ சித்தங்களில்‌ எழுந்தருளி இருப்பவனே! கொடிய சமணர்களும்‌, சாக்கியர்களும்‌ உன்னை அடையும்‌ புண்ணியம்‌ இல்லாதவர்கள்‌. அறிவற்ற அவர்கள்‌ தங்கள்‌ சமய நெறியில்‌ என்ன பயனைக்‌ காண்பார்களோ?

11

வன்னிகொன்றை மத்தஞ்சூடும் வலிவலமே யவனைப்பொன்னிநாடன் புகலிவேந்தன் ஞானசம் பந்தன்சொன்னபன்னுபாடல் பத்தும்வல்லார் மெய்த்தவத்தோர் விரும்பும்மன்னுசோதி யீசனோடே மன்னியிருப் பாரே.
சொற்பிரிப்பு
வன்னி, கொன்றை, மத்தம், சூடும் வலிவலம் மேயவனைப்பொன்னி நாடன் புகலி வேந்தன், ஞானசம்பந்தன் சொன்னபன்னு பாடல் பத்தும் வல்லார் மெய்த்தவத்தோர் விரும்பும்மன்னு சோதி ஈசனோடே மன்னி இருப்பாரே.
உரை

வன்னி, கொன்றை மலர்‌ ஊமத்தம்பூ ஆகியவற்றைச்‌ சூடும்‌ திருவலிவலத்தில்‌ எழுந்தருளியுள்ள சிவபெருமானை, காவிரி நாட்டில்‌ உள்ள புகலி என்னும்‌ சீகாழிப்‌ பதிக்கு வேந்தனான ஞானசம்பந்தன்‌ புகழ்ந்து பாடியுள்ளார்‌. இவைகள்‌ எக்காலத்தும்‌ ஓதத்தக்கன. இத்தருப்பதிகப்‌ பாடல்கள்‌ பத்தையும்‌ ஓத வல்லவர்கள்‌ உண்மைத்‌ தவமுடையோர்‌ விரும்பும்‌ நிலைபெற்ற சோதி வடிவான ஈசனோடு நிலையெற்றிருப்பர்‌.