திருப்புகலூர்

அருளியவர்: திருநாவுக்கரசர்
பண்: திருத்தாண்டகம்
தலம்: புகலூர்
நாடு: சோழநாடு காவிரித் தென்கரை

1

எண்ணுகேன் என்சொல்லி எண்ணு கேனோ எம்பெருமான் திருவடியே எண்ணி னல்லாற்கண்ணிலேன் மற்றோர் களைக ணில்லேன் கழலடியே கைதொழுது காணி னல்லால்ஒண்ணுளே ஒன்பது வாசல் வைத்தாய் ஒக்க அடைக்கும்போ துணர மாட்டேன்புண்ணியா உன்னடிக்கே போது கின்றேன் பூம்புகலூர் மேவிய புண்ணி யனே.

சொற்பிரிப்பு

எண்ணுகேன்; என்சொல்லி எண்ணு கேனோ, எம்பெருமான் திருவடியே எண்ணின் அல்லால்?கண்இலேன்! மற்றுஓர் களைகண் இல்லேன்; கழல்அடியே கைதொழுது காணின் அல்லால்;ஒண்உளே ஒன்பது வாசல் வைத்தாய்; ஒக்க அடைக்கும்போது உணர மாட்டேன்;புண்ணியா! உன்அடிக்கே போது கின்றேன்- பூம்புகலூர் மேவிய புண்ணி யனே!

உரை

மூலத்தில் தமிழ் உரை இல்லை.

2

அங்கமே பூண்டாய் அனலா டினாய் ஆதிரையாய் ஆல்நிழலாய் ஆனே றூர்ந்தாய்பங்கமொன் றில்லாத படர்ச டையினாய் பாம்பொடு திங்கள் பகைதீர்த் தாண்டாய்சங்கையொன் றின்றியே தேவர் வேண்டச் சமுத்திரத்தின் நஞ்சுண்டு சாவா மூவாச்சிங்கமே உன்னடிக்கே போது கின்றேன் திருப்புகலூர் மேவிய தேவ தேவே.

சொற்பிரிப்பு

அங்கமே பூண்டாய்! அனல்ஆ டி(ன்)னாய்! ஆதிரையாய்! ஆல்நிழலாய்! ஆன்ஏறு ஊர்ந்தாய்!பங்கம்ஒன்று இல்லாத படர்ச டையினாய்! பாம்பொடு திங்கள் பகைதீர்த்து ஆண்டாய்!சங்கைஒன்று இன்றியே தேவர் வேண்டச் சமுத்திரத்தின் நஞ்சுஉண்டு, சாவா மூவாச்சிங்கமே! உன்அடிக்கே போது கின்றேன்- திருப்புகலூர் மேவிய தேவ தேவே!

உரை

மூலத்தில் தமிழ் உரை இல்லை.

3

பையரவக் கச்சையாய் பால்வெண் ணீற்றாய் பளிக்குக் குழையினாய் பண்ணார் இன்சொல்மைவிரவு கண்ணாளைப் பாகங் கொண்டாய் மான்மறிகை யேந்தினாய் வஞ்சக் கள்வர்ஐவரையும் என்மேற் றரவ றுத்தாய் அவர்வேண்டுங் காரியமிங் காவ தில்லைபொய்யுரையா துன்னடிக்கே போது கின்றேன் பூம்புகலூர் மேவிய புண்ணி யனே.

சொற்பிரிப்பு

பைஅரவக் கச்சையாய்! பால்வெண் நீற்றாய்! பளிக்குக் குழையினாய்! பண்ஆர் இன்சொல்மைவிரவு கண்ணாளைப் பாகம் கொண்டாய்! மான்மறிகை ஏந்தினாய்! வஞ்சக் கள்வர்-ஐவரையும் என்மேல் - தரவுஅ றுத்தாய்; அவர்வேண்டும் காரியம்இங்கு ஆவது இல்லை;பொய்உரையாது உன்அடிக்கே போது கின்றேன்- பூம்புகலூர் மேவிய புண்ணி யனே!

உரை

மூலத்தில் தமிழ் உரை இல்லை.

4

தெருளாதார் மூவெயிலுந் தீயில் வேவச் சிலைவளைத்துச் செங்கணையாற் செற்ற தேவேமருளாதார் தம்மனத்தில் வாட்டந் தீர்ப்பாய் மருந்தாய்ப் பிணிதீர்ப்பாய் வானோர்க் கென்றும்அருளாகி ஆதியாய் வேத மாகி அலர்மேலான் நீர்மேலான் ஆய்ந்துங் காணாப்பொருளாவாய் உன்னடிக்கே போது கின்றேன் பூம்புகலூர் மேவிய புண்ணி யனே.

சொற்பிரிப்பு

தெருளாதார் மூஎயிலும் தீயில் வேவச், சிலைவளைத்துச், செங்கணையால் செற்ற தேவே!மருளாதார் தம்மனத்தில் வாட்டம் தீர்ப்பாய்! மருந்துஆய்ப் பிணிதீர்ப்பாய், வானோர்க்கு என்றும்!அருள்ஆகி, ஆதிஆய், வேதம் ஆகி, அலர்மேலான் நீர்மேலான் ஆய்ந்தும் காணாப்பொருள்ஆவாய்! உன்அடிக்கே போது கின்றேன்- பூம்புகலூர் மேவிய புண்ணி யனே!

உரை

மூலத்தில் தமிழ் உரை இல்லை.

5

நீரேறு செஞ்சடைமேல் நிலாவெண் டிங்கள் நீங்காமை வைத்துகந்த நீதி யானேபாரேறு படுதலையிற் பலிகொள் வானே பண்டனங்கற் காய்ந்தானே பாவ நாசாகாரேறு முகிலனைய கண்டத் தானே கருங்கைக் களிற்றுரிவை கதறப் போர்த்தபோரேறே உன்னடிக்கே போது கின்றேன் பூம்புகலூர் மேவிய புண்ணி யனே.

சொற்பிரிப்பு

நீர்ஏறு செஞ்சடைமேல் நிலாவெண் திங்கள் நீங்காமை வைத்துஉகந்த நீதி யானே!பார்ஏறு படுதலையில் பலிகொள் வானே! பண்டுஅநங்கற் காய்ந்தானே! பாவ நாசா!கார்ஏறு முகில்அனைய கண்டத் தானே! கருங்கைக் களிற்றுஉரிவை கதறப் போர்த்தபோர்ஏறே! உன்அடிக்கே போது கின்றேன்- பூம்புகலூர் மேவிய புண்ணி யனே!.

உரை

மூலத்தில் தமிழ் உரை இல்லை.

6

விரிசடையாய் வேதியனே வேத கீதா விரிபொழில்சூழ் வெண்காட்டாய் மீயச் சூராய்திரிபுரங்க ளெரிசெய்த தேவ தேவே திருவாரூர்த் திருமூலட் டான மேயாய்மருவினியார் மனத்துளாய் மாகா ளத்தாய் வலஞ்சுழியாய் மாமறைக்காட் டெந்தா யென்றும்புரிசடையாய் உன்னடிக்கே போது கின்றேன் பூம்புகலூர் மேவிய புண்ணி யனே.

சொற்பிரிப்பு

விரிசடையாய்! வேதியனே! வேத கீதா! விரிபொழில்சூழ் வெண்காட்டாய்! மீயச் சூராய்!திரிபுரங்கள் எரிசெய்த தேவ தேவே! திருஆரூர்த் திருமூலட் டானம் மேயாய்!மருவுஇனியார் மனத்துஉளாய்! மாகா ளத்தாய்! வலஞ்சுழியாய்! மாமறைக்காட்டு எந்தாய்! என்றும்புரிசடையாய்! உன்அடிக்கே போது கின்றேன்- பூம்புகலூர் மேவிய புண்ணி யனே.

உரை

மூலத்தில் தமிழ் உரை இல்லை.

7

தேவார்ந்த தேவனைத் தேவ ரெல்லாந் திருவடிமேல் அலரிட்டுத் தேடி நின்றுநாவார்ந்த மறைபாடி நட்ட மாடி நான்முகனும் இந்திரனும் மாலும் போற்றக்காவார்ந்த பொழிற்சோலைக் கானப் பேராய் கழுக்குன்றத் துச்சியாய் கடவு ளேநின்பூவார்ந்த பொன்னடிக்கே போது கின்றேன் பூம்புகலூர் மேவிய புண்ணி யனே.

சொற்பிரிப்பு

தேஆர்ந்த தேவனைத், தேவர் எல்லாம் திருவடிமேல் அலர்இட்டுத், தேடி நின்று,நாஆர்ந்த மறைபாடி, நட்டம் ஆடி, நான்முகனும் இந்திரனும் மாலும் போற்றக்,காஆர்ந்த பொழில்-சோலைக் கானப் பேராய்! கழுக்குன்றத்து உச்சியாய்! கடவு ளே!நின்பூஆர்ந்த பொன்அடிக்கே போது கின்றேன்- பூம்புகலூர் மேவிய புண்ணி யனே!

உரை

மூலத்தில் தமிழ் உரை இல்லை.

8

நெய்யாடி நின்மலனே நீல கண்டா நிறைவுடையாய் மறைவல்லாய் நீதி யானேமையாடு கண்மடவாள் பாகத் தானே மான்றோ லுடையாய் மகிழ்ந்து நின்றாய்கொய்யாடு கூவிளங் கொன்றை மாலை கொண்டடியேன் நானிட்டுக் கூறி நின்றுபொய்யாத சேவடிக்கே போது கின்றேன் பூம்புகலூர் மேவிய புண்ணி யனே.

சொற்பிரிப்பு

நெய்ஆடி! நின்மலனே! நீல கண்டா! நிறைவுஉடையாய்! மறைவல்லாய்! நீதி யானே!மைஆடு கண்மடவாள் பாகத் தானே! மான்தோல் உடையாய்! மகிழ்ந்து நின்றாய்!கொய்ஆடு கூவிளம் கொன்றை மாலை கொண்டு,அடியேன் நான்இட்டுக், கூறி நின்றுபொய்யாத சேவடிக்கே போது கின்றேன்- பூம்புகலூர் மேவிய புண்ணி யனே!

உரை

மூலத்தில் தமிழ் உரை இல்லை.

9

துன்னஞ்சேர் கோவணத்தாய் தூய நீற்றாய் துதைந்திலங்கு வெண்மழுவாள் கையி லேந்தித்தன்னனையுந் தண்மதியும் பாம்பும் நீருஞ் சடைமுடிமேல் வைத்துகந்த தன்மை யானேஅன்ன நடைமடவாள் பாகத் தானே அக்காரம் பூண்டானே ஆதி யானேபொன்னங் கழலடிக்கே போது கின்றேன் பூம்புகலூர் மேவிய புண்ணி யனே.

சொற்பிரிப்பு

துன்னம்சேர் கோவணத்தாய்! தூய நீற்றாய்! துதைந்துஇலங்கு வெண்மழுவாள் கையில் ஏந்தித்,தன்நனையும்* தண்மதியும் பாம்பும் நீரும் சடைமுடிமேல் வைத்துஉகந்த தன்மை யானே!அன்னநடை மடவாள் பாகத் தானே! அக்குஆரம் பூண்டானே! ஆதி யானே!பொன்அம் கழல்அடிக்கே போது கின்றேன்- பூம்புகலூர் மேவிய புண்ணி யனே!

உரை

மூலத்தில் தமிழ் உரை இல்லை.

10

ஒருவனையு மல்லா துணரா துள்ளம் உணர்ச்சித் தடுமாற்றத் துள்ளே நின்றஇருவரையும் மூவரையும் என்மே லேவி இல்லாத தரவறுத்தாய்க் கில்லேன் ஏலக்கருவரை சூழ்கானல் இலங்கை வேந்தன் கடுந்தேர்மீ தோடாமைக் காலாற் செற்றபொருவரையாய் உன்னடிக்கே போது கின்றேன் பூம்புகலூர் மேவிய புண்ணி யனே.

சொற்பிரிப்பு

ஒருவரையும் அல்லாது உணராது, உள்ளம்; உணர்ச்சித் தடுமாற்றத்து உள்ளே நின்றஇருவரையும் மூவரையும் என்மேல் ஏவி, இல்லாத தரவுஅறுத்தாய்க்கு இல்லேன்; ஏலக்கருவரைசூழ் கானல் இலங்கை வேந்தன் கடுந்தேர்மீது ஓடாமைக் காலால் செற்றபொருவரையாய்! உன்அடிக்கே போது கின்றேன்- பூம்புகலூர் மேவிய புண்ணி யனே!

உரை

மூலத்தில் தமிழ் உரை இல்லை.