சிவவாக்கியம்

452 / 524

Verse 452

  1. உலாவும் உவ்வும் அவ்வுமாய் உதித்தடர்ந்து நின்றதும்
  2. உலாவிஐம் புலன்களும் ஒருதலத்து இருந்திடும்
  3. நிலாவும்அங்கு நேசமாகி நின்றும் அமுதம்உண்டுதாம்
  4. உலாவும் எங்கள் ஈசனைக் குறித்துணர்ந்து கும்பிடே.
  1. Ulaavum uvvum avvumaay udhiththadarndhu ninradhum
  2. Ulaaviaim pulangalum orudhalaththu irundhidum
  3. Nilaavumangu neesamaagi ninrum amudhamundudhaam
  4. Ulaavum engal iisanaik kuriththunarndhu kumbidee.
உரை

வாசி யோகத்தின் உன்னதப் பேரின்ப ரகசியத்தை இப்பாடல் வெளிப்படுத்துகிறது. இடை, பிங்கலை ஆகிய இரு நாடிகளிலும் உலவுகின்ற பிராண-அபான கலைகளான 'அ'கரமும் 'உ'கரமும் சுழுமுனை நடுநாடியில் உதித்து அடங்கும்போது, வெளிநோக்கி ஓடும் ஐம்புலன்களும் அடங்கி கபால உச்சி என்ற ஒரே தலத்தில் நிலைகொள்கின்றன. அங்கே சிரசின் சந்திர மண்டலத்தில் பேரன்பின் ஒளியாக நிலா வீச, அழியாத ஞான அமிர்தம் ஊற்றெடுத்துப் பெருகுகிறது. அந்த அமுதத்தைப் பருகி, உடலெங்கும் நடமாடும் ஆதி ஈசனை அகத்தே உணர்ந்து கும்பிடுவதே உண்மையான வழிபாடாகும்; புறத்தே நட்ட கல்லைக் கும்பிடுவதால் இது ஒருபோதும் வாய்க்காது.

Roaming, just asserted of the inner wind, is now both the near and the far, and also what arose, followed, and stood. The five senses that wander are told they will sit in one place. There the moon turns into love, and nectar is drunk. The close is an order: mark our roaming Lord, know him, and bow.

The teaching

Sivavakkiyar reveals the culmination of Vasi yoga, where the dual currents of breath represented by the mystical seed-letters 'A' and 'U' (Ida and Pingala) are gathered into the central channel. The chaotic, outward-wandering senses are harnessed and permanently anchored in a single inner station—the crown center. Here, in the mystic cranial realm, the cooling lunar disc (சந்திர மண்டலம்) radiates with love, showering the nectar of immortality (அமுதம்) upon the awakened soul. True adoration (கும்பிடு) is not a mechanical ritual performed before an external idol, but the luminous inward recognition of the vibrant, moving Divine who dances within the subtle body.

Verse 453

  1. கும்பிடும் கருத்துளே குகனைஐங் கரனையும்
  2. நம்பியே இடம்வலம் நமக்கரித்து நாடிட
  3. எம்பிரானும் அம்மையும் இருத்தியே நடுவனைத்
  4. தும்பிபோல வாசகம் தொடர்ந்துசோம்பி நீங்குமே.
  1. Kumbidum karuththulee kuganaiaing karanaiyum
  2. Nambiyee idamvalam namakkariththu naadida
  3. Embiraanum ammaiyum iruththiyee naduvanaith
  4. Thumbipola vaasagam thodarndhusombi niingumee.
உரை

மெய்யான வழிபாடு என்பது புறக்கோயிலில் நிகழ்வதல்ல; அது ஆன்மாவின் அக உடலிலேயே நிகழும் யோகப் பேருண்மை என்பதைச் சிவவாக்கியர் உணர்த்துகிறார். மூலாதாரத்தில் கணபதியையும், ஆக்ஞா குகையில் முருகப்பெருமானையும் உணர்ந்து, இடகலை பிங்கலை வழியே ஓடும் இடவல வாசியைச் சமன்செய்து சுழுமுனையில் செலுத்த வேண்டும். அங்கு அம்மையப்பனான சிவ-சக்தியை ஒருமைப்படுத்தி நிலைநிறுத்தும் போது, மலரின் அமுதத்தை உண்டு மயங்கி அமைதியாகும் வண்டைப் போல, மனம் மற்றும் வாக்குகளின் சலனங்கள் யாவும் தளர்ந்து அடங்கி, பேசா மெளனப் பெருவெளியில் ஆன்மா நிலைத்து நிற்கிறது.

The worship just commanded is now a thought. That thought holds Guha, the hidden one, and the five inner instruments. Left and right are trusted and worked so a channel can be sought. Our Lord and the Mother are seated, and the middle one is named. Speech then goes like a bee that has finished the flower: it follows, slackens, and leaves.

The teaching

True worship takes place entirely within the subtle yogic physiology. Sivavakkiyar instructs the seeker to recognize the archetypal deities not as distant mythic figures, but as internal spiritual forces: Ganesha guarding the Muladhara and Guha illuminating the inner cave of consciousness. By methodically balancing the left and right breath channels (Ida and Pingala), the dormant central pathway (Sushumna) is unlocked. When the cosmic parents—Shiva and Shakti—are enthroned in union at the crown of the head, discursive speech and mental restless chatter slacken and fall away like an intoxicated bee bloated with divine nectar, plunging the mystic into the boundless quietude of Mouna.

Verse 454

  1. நீங்கும்ஐம் புலன்களும் நிறைந்தவல் வினைகளும்
  2. ஆங்காரமாம் ஆசையும் அருந்தடந்த பாதமும்
  3. ஓங்காரத்தின் உள்ளிருந்து ஒன்பதொழிந் தொன்றிலத்
  4. தூங்காஈசர் சொற்படி துணிந்திருக்க சுத்தமே.
  1. Niingumaim pulangalum niraindhaval vinaigalum
  2. Aangaaramaam aasaiyum arundhadandha paadhamum
  3. Ongaaraththin ullirundhu onpadhozhin thonrilath
  4. Thuungaaiisar sorpadi thunindhirukka suththamee.
உரை

சித்தர் தத்துவத்தின்படி உண்மையான புனிதம் என்பது ஆற்று நீரில் மூழ்குவதோ புறச் சடங்குகளோ அல்ல; அது பிரணவ நாதத்தில் லயிப்பதேயாகும். பிரபஞ்ச மூலமான ஓங்காரத்தின் உட்பொருளை உணர்ந்து, உடலின் ஒன்பது வாசல்களையும் புலன் வழியே சிதறவிடாமல் ஒடுக்கி, ஏகத்துவத்தில் நிலைபெறும் போது வல்வினைகளும் அகந்தையும் ஆசைகளும் அடியோடு நீங்குகின்றன. விழிப்பு, கனவு, உறக்கம் என்ற முப்பாதைகளையும் கடந்து, எக்காலத்தும் தூங்காமல் சாட்சியாய் நிற்கும் விழிப்புணர்வுப் பரம்பொருளின் ஆணைக்கு ஏற்பத் துணிவோடு அகத்தே நிற்பதே களங்கமற்ற மாசற்ற மெய்த்தூய்மையாகும்.

Speech has left like a tired bee, and with it go the five senses and the harsh karma that had filled a life. Desire that is nothing but ego goes in the same list, and so do feet the packed wording makes hard to reach. From inside the syllable Om, nine fall away and one remains. Purity is standing resolved as the unsleeping Lord has said.

The teaching

Purity in Siddha philosophy is not an external bath in river water, but the total emancipation of consciousness from sensory tyranny, pride, and karmic momentum. Sivavakkiyar explains that by penetrating deep into the primordial vibration of Omkara, the yogi closes off the nine sensory gateways of the physical tenement, collapsing all multiplicity into the single, supreme ground of being. Here, the seeker aligns directly with the "unsleeping Lord"—the ever-vigilant witness consciousness that transcends waking, dreaming, and deep sleep. To stand resolute and unshakeable in this state of continuous non-dual awareness is the only genuine and spotless purity.

Verse 455

  1. கருக்கலந்த காலமே கண்டுநின்ற காரணம்
  2. உருக்கலந்த போதலோ உன்னைநான் உணர்ந்தது
  3. விரக்கில்என் மறைக்கில்என் வினைக்கிசைந்த போதெலாம்
  4. உருக்கலந்து நின்றபோது நீயும்நானும் ஒன்றலோ?
  1. Karukkalandha kaalamee kanduninra kaaranam
  2. Urukkalandha podhalo unnainaan unarndhadhu
  3. Virakkilen maraikkilen vinaikkisaindha podhelaam
  4. Urukkalandhu ninrapodhu niiyumnaanum onralo?
உரை

தாயின் கருப்பையில் பிண்டமாய் உருவான காலத்திலேயே உள்ளிருந்து இயக்கிய ஆதி மூலத்தை இப்பாடல் வியந்து வினவுகிறது. உருவமற்ற பரம்பொருள் இவ்வுடம்போடு பொருந்திய பின்னரே ஆன்மாவால் அதை உணர முடிகிறது. மனிதன் எவ்வளவோ தந்திரங்களால் தன் குற்றங்களை மறைக்க முயன்றாலும், அவனது கர்ம வினைகளுக்கு ஏற்ப உள்ளுறைந்து இயக்கும் ஒளி அதுவே. சீவனின் அக உருவமும் பரம்பொருளின் பேரொளியும் சுழுமுனையில் ஒன்றிணையும் போது, 'நீயும் நானும் வேறு வேறல்ல, ஆதியிலேயே ஒன்றான பரம்பொருளே' என்ற அத்வைத ஒருமைப்பாட்டு உண்மை கண்கூடாகப் புலப்படுகிறது.

The questions turn toward a you. Was the cause that stood and saw the time the embryo was mixed, or did I come to know you when forms mingled? Hatred and hiding are asked what they are worth, once a person has consented to karma. The close drops the riddle: when the forms stood blended, you and I were one.

The teaching

Sivavakkiyar interrogates the deep mystery of embodiment and spiritual awakening. The Supreme Consciousness was the hidden witness even at the first instant of biological conception in the womb, long before individual self-awareness arose. While human beings squander their lives in petty likes, dislikes, and attempts to conceal their failings behind the veil of karma, the ultimate truth shatters all separation. When the individual soul's form merges into the Divine form in non-dual realization, all duality evaporates. In that supreme blending, the seeker directly confronts the Advaitic reality: "Were You and I not always One?"

Verse 456

  1. ஞானநூல்கள் தேடியே நவின்றஞான யோகிகாள்,
  2. ஞானமான சோதியை நாடிஉள் அறிகிலீர்
  3. ஞானம்ஆகி நின்றதோர் நாதனை அறிந்தபின்
  4. ஞானம்அல்லது இல்லைவேறு நாம் உரைத்த துண்மையே
  1. Gnaananuulgal theediyee navinragnaana yogigaal,
  2. Gnaanamaana sodhiyai naadiul arigiliir
  3. Gnaanamaagi ninradhor naadhanai arindhapin
  4. Gnaanamalladhu illaiveeru naam uraiththa thunmaiyee
உரை

சாத்திரங்களையும் ஞான நூல்களையும் காடு மேடெல்லாம் தேடி அலைந்து, ஏட்டுச் சுரைக்காய்களை ஓதித் தர்க்கம் புரியும் பண்டித யோகிகளைச் சிவவாக்கியர் மிகக் கடுமையாக எச்சரிக்கிறார். நூல்களைக் கற்று வீண் வாதம் புரிபவர்கள், தங்களுக்குள்ளேயே சுடர்விட்டு எரியும் உண்மையான ஞானச் சோதியைத் தேடி அறிவதில்லை. அறிவே வடிவமாய் விளங்கும் அக நாதனை மெய்யனுபவத்தில் கண்டுகொண்ட பிறகு, இவ்வுலகில் அந்தப் பேரறிவைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை என்ற அத்வைதப் பேருண்மை விளங்கும். ஏட்டறிவு மாயை; அகத்தில் எழும் அனுபவ ஞானமே முக்திக்கு வழிகோலும் மெய்ம்மை.

Yogis who hunted the books of knowledge and recited them are told they do not seek, inside, the flame that is knowledge. The claim that follows is short. Once the Lord who stands as knowledge is known, nothing remains beside knowledge. That, the singer says, is the truth he has spoken.

The teaching

With characteristic Siddha iconoclasm, Sivavakkiyar rebukes scholastic yogis who bury themselves in academic scriptures and endless recitations while remaining utterly blind to the radiant light of wisdom within their own bodies. True Jnana is not a collection of philosophical concepts or doctrinal texts; it is the living inner flame of transcendental awareness. When the seeker directly experiences the Lord whose very nature is pure Consciousness, all external categories and theoretical distinctions dissolve. Sivavakkiyar affirms with absolute certainty that beyond this self-luminous wisdom, nothing else exists in all the cosmos.

Verse 457

  1. கருத்தரிப்ப தற்குமுன் காயம் நின்றது எவ்விடம்?
  2. உருத்தரிப்ப தற்குமுன் உயிர்ப்புநின்றது எவ்விடம்?
  3. மருட்பொதிந்த சிந்தையில் மயக்கம்நின்றது எவ்விடம்?
  4. விருப்புணர்ந்த ஞானிகாள் விரிந்துரைக்க வேணுமே.
  1. Karuththarippa tharkumun kaayam ninradhu evvidam?
  2. Uruththarippa tharkumun uyirppuninradhu evvidam?
  3. Marutpodhindha sindhaiyil mayakkamninradhu evvidam?
  4. Viruppunarndha gnaanigaal virindhuraikka veenumee.
உரை

உடலையும் உலகையும் மெய்யென்று நம்பி இறுமாந்திருக்கும் சமயவாதிகளின் அறியாமையை உடைக்க மூன்று ஆழமான மெய்யியல் வினாக்களைச் சிவவாக்கியர் எழுப்புகிறார். தாயின் கருவில் பிண்டம் உருவாவதற்கு முன்பு இந்த ஜட உடல் எங்கே இருந்தது? உடலாக உருவெடுக்கும் முன் உயிராற்றலாகிய மூச்சு எங்கே தங்கியிருந்தது? அறியாமை சூழ்ந்த மனத்தில் இந்த உலக மயக்கம் எங்கிருந்து புகுந்தது? என்று வினவுகிறார். தோன்றி அழியும் இவ்வுடலும் மன மயக்கங்களும் தற்காலிகமானவையே; இத்தோற்றங்களுக்கு எல்லாம் முன்பாக எவ்வித மாறுபாடும் இன்றி நிலைத்திருக்கும் மூலப் பரம்பொருளை அறிவதே மெய்யுணர்வின் தொடக்கமாகும்.

Three places are demanded, all of them before the usual story starts. Before conception, where did the body stand. Before form was taken up, where did the breath stand. In a mind packed with delusion, where did the confusion stand. Knowers who have understood desire are told to set the answer out at length.

The teaching

Sivavakkiyar propounds three profound existential and metaphysical questions to puncture the arrogance of dogmatic theologians. He demands to know where the physical body existed prior to conception, where the vital breath was anchored before physical form crystallized, and where delusion itself resided before taking over the human mind. By pushing inquiry back to the unmanifest realm before birth and physical existence, the Siddha forces the seeker to realize that the mortal body and its psychological delusions are transient, emergent phantoms. Only the timeless, uncreated Consciousness exists prior to all manifestation.