சிவவாக்கியம்

Verse 448

கேட்டுநின்ற உன்னிலை கிடைத்த காலந்தன்னுளே
வாட்டமுள்ள தத்துவ மயக்கமும் அகற்றிடும்
வீட்டிலே வெளியதாகும் விளங்கவந்து நேரிடும்
கூட்டிவன்னி மாருதம் குயத்தைவிட்டு எழுப்புமே.

Keettuninra unnilai kidaiththa kaalandhannulee
Vaattamulla thaththuva mayakkamum agatridum
Viittilee veliyadhaagum vilangavandhu neeridum
Kuuttivanni maarudham kuyaththaivittu ezhuppumee.

உரை

ஞானாசிரியன் வழி உண்மை உபதேசத்தைக் கேட்டு, தன்னுள் நிலைநிற்கும் அந்த உன்னத சமாதி நிலை கைவரப்பெறும் போது, உள்ளத்தை வாட்டி வதைக்கும் முப்பத்தாறு தத்துவங்களின் மயக்கமும் மாயா விகாரங்களும் உடனே விலகிப் போகும். உடலாகிய வீட்டிற்குள்ளேயே பரவெளியானது (சிதாகாசம்) பிரகாசமாய் வெளிப்பட்டு, இறைவன் நேருக்கு நேராக வெளிப்பட்டு நிற்பான். மூலாதாரக் கனலையும் (வன்னி) பிராண வாயுவையும் (மாருதம்) சுழுமுனையில் ஒன்றுகூட்டி, மண் பாண்டம் போன்ற இந்த மாய உடம்பின் (குயம்) தளைகளைக் கடந்து மேலே எழச் செய்யும் போது, ஆன்மா பரவெளியில் சுதந்திரமாய்ச் சிறகடித்துப் பேரின்ப முக்தியை எய்தும்.

There is a time when the state you stood in, hearing, is obtained. Then the withering confusion of the principles is removed. The house becomes open space. Brightness comes and meets you. Fire and wind, joined, leave the pot and raise it. The pot is the body, and the house is also the word for release. Hearing, the fading of categories, an opened interior, and fire rising with wind are one occasion.

The teaching

When the seeker attains that exalted state of conscious listening and inner receptivity, the exhausting, withering delusions of cosmic principles and metaphysical categories (தத்துவ மயக்கம்) are instantly dispelled. The "house" (வீடு / both the physical body and the state of spiritual liberation) opens out into the boundless, luminous Void (வெளி), and the radiant Light of Truth meets the seeker face-to-face. By uniting the inner fire (வன்னி / Kundalini) and the vital breath (மாருதம் / Prana), the awakened spiritual power breaks free from the earthen vessel of the mortal body (குயம்) and surges upward into the limitless sky of transcendental freedom.

Verse 449

எழுப்பி மூலநாடியை இதப்படுத்த லாகுமோ
மழுப்பிலாத சபையைநீர் வலித்துவாங்க வல்லீரேல்
சுழுத்தியும் கடந்துபோய் சொப்பனத்தில் அப்புறம்
அழுத்திஓர் எழுத்துளே அமைப்பதுஉண்மை ஐயனே.

Ezhuppi muulanaadiyai idhappaduththa laagumo
Mazhuppilaadha sapaiyainiir valiththuvaanga valliireel
Suzhuththiyum kadandhupoy soppanaththil appuram
Azhuththior ezhuththulee amaippadhuunmai aiyanee.

உரை

மூலநாடியான சுழுமுனையில் குண்டலினியை எழுப்புவது என்பது முரட்டுத்தனமான ஹடயோக வித்தையன்று; அது மனதை இதப்படுத்தி மென்மையாய் மலரச் செய்யும் ஞானக் கலையாகும். மாசற்ற சிற்சபையாகிய ஆனந்தக் கபால வெளியை வசப்படுத்த வல்ல மெய்ஞ்ஞானி, விழிப்பு (சாக்கிரம்), கனவு (சொப்பனம்), ஆழ்ந்த உறக்கம் (சுழுத்தி) ஆகிய முப்பவத்தைகளையும் கடந்து, துரியம் மற்றும் துரியாதீதப் பெருவெளியில் பிரவேசிக்க வேண்டும். அங்கே சகல தத்துவங்களையும் ஒடுக்கி, பிரணவத்தின் அல்லது சிவாயத்தின் மூலமான 'அந்த ஓர் எழுத்துக்குள்ளேயே' (ஏக அட்சரத்திற்குள்) தன் முழு உணர்வையும் அழுத்தி நிலைநிறுத்துவதே சிவவாக்கியர் அருளும் முடிவான மெய்ப்பொருளாகும் (ஐயனே உண்மை).

The closing question is practical and doubtful. Raise the root channel, and can it be settled as a petal? The condition is force on an assembly that will not go blunt, if you can draw that sabha to you. The sequence crosses deep sleep and afterward stands in dream, the order the print gives. Pressed into one letter, what is set there is the truth, and the line names Aiyan. The raised channel is the work.

The teaching

Sivavakkiyar concludes this section with the pinnacle of Siddha esoteric yoga. Raising the Kundalini through the central root channel (மூலநாடி) is not a violent feat, but a delicate, graceful blossoming. If the yogi possesses the spiritual power to draw near to the unshakeable, pristine assembly of Consciousness (மழுப்பிலாத சபை), they must cross beyond waking, dream (சொப்பனம்), and deep dreamless sleep (சுழுத்தி), entering the transcendent realms of Turiya and Turiyatita. By condensing and pressing their entire awareness into the singular Primal Seed-Letter (ஓர் எழுத்துளே அழுத்தி அமைப்பது / Omkara or the esoteric Sivayanama), the seeker establishes the unshakeable, living Truth of divine identity, realizing the Supreme Master within.

Verse 450

அல்லதில்லை என்றுதான் ஆவியும் பொருளுடல்
நல்லஈசர் தாள்இணைக்கும் நாதனிக்கும் ஈந்நிலை
என்றும்என்னுள் நேசமும் வாசியை வருந்தினால்
தொல்லையாம் வினைவிடென்று தூர தூரம் ஆனதே.

Alladhillai enrudhaan aaviyum poruludal
Nallaiisar thaalinaikkum naadhanikkum iinnilai
Enrumennul neesamum vaasiyai varundhinaal
Thollaiyaam vinaividenru thuura thuuram aanadhee.

உரை

உயிரும் (ஆவி) பருவுடலும் (பொருளுடல்) வெவ்வேறானவை அல்ல; எல்லாம் சிவமே அன்றி வேறொன்றும் இல்லை என்ற அத்வைத மெய்யுணர்வை இப்பாடல் நிறுவுகிறது. புறத்தே தெய்வத்தைத் தேடாமல், அகத்தில் நீங்காத மெய்யன்பு பூண்டு, வாசி யோகத்தின் வழியே மூச்சை வருந்தி ஒழுங்குபடுத்திச் சாதனை புரியும்போது, பிறவிதோறும் ஆன்மாவைப் பற்றித் தொடரும் சஞ்சிதக் கர்ம வினைகள் அனைத்தும் சுட்டெரிக்கப்பட்டுத் தூரமாய் விலகி ஓடுகின்றன. உடலையும் உயிரையும் பிரித்துப் பார்க்காமல், அகக் கனலால் வாசியைச் சுழுமுனையில் செலுத்தும் சாதகனுக்கு, நாதனின் திருவடித் தாமரைகளில் இரண்டறக் கலக்கும் பேரின்ப முக்தி நிலை தானாகவே கைகூடுகிறது.

Spirit and solid body are put to one claim: there is nothing else. The state named here joins a person to the feet of the good Lord, and to the Lord as well. If the love that stays inside, and the breath one labors over, are made to ache, the karma that has been a long torment is told to leave. It becomes far. The next song opens on that same going.

The teaching

Sivavakkiyar establishes that ultimate liberation is neither abstract intellectualism nor a rejection of the physical vessel. Instead, body (பொருளுடல்) and vital spirit (ஆவி) are unified in an uncompromising non-dual realization that "there is nothing else" (அல்லதில்லை). When devotion is turned inward with unceasing love and combined with the rigorous discipline of Vasi yoga—churning the breath through the central spinal nadi—the primordial weight of sanchita karma is dissolved. The tormenting karmic imprint cannot survive the heat of internal breath mastery; it is commanded to depart and vanishes into infinite distance, leaving the seeker in inseparable communion with the feet of the inner Lord.

Verse 451

ஆனதே பதியது உயிர் அற்றதே பசுபாசம்
போனவே மலங்களும் புலன்களும் வினைகளும்
கானகத்தில் இட்டதீயில் காற்றுவந்து அடுத்ததோ?
ஊனகத்தில் வாயுஉன்னி ஒன்றியே உலாவுமே.

Aanadhee padhiyadhu uyir atradhee pasupaasam
Ponavee malangalum pulangalum vinaigalum
Kaanagaththil ittadhiiyil kaatruvandhu aduththadho?
Uunagaththil vaayuunni onriyee ulaavumee.

உரை

பதி, பசு, பாசம் என்ற சைவ சித்தாந்த முப்பொருள் வேறுபாடுகளும் மறைந்து, எல்லாம் ஒன்றேயான சிவமயமாகும் அத்வைதப் பெருநிலையைச் சிவவாக்கியர் இங்குப் பிரகடனம் செய்கிறார். காட்டில் பற்றி எரியும் பெருந்தீயில் புயற்காற்று வந்து இணையும் போது காடே தீப்பிழம்பாவது போல, ஊனகமாகிய உடம்புக்குள் வாசி வாயுவை ஒருமுகப்படுத்தி மூலாதாரக் கனலை மூட்டும்போது, ஆணவம், கன்மம், மாயை என்னும் மும்மலங்களும், ஐம்புலன்களின் மயக்கங்களும், தொல்வினைகளும் அடியோடு எரிந்து சாம்பலாகின்றன. பாசத் தளைகள் அற்றுப்போய், சீவனானது சிவத்தோடு ஒன்றித் தடையின்றிப் பெருவெளியில் உலாவும் பரவச நிலை சித்திக்கிறது.

The going just named is now a becoming: it has become the Lord, and the bond of the bound soul is what has ceased. Impurity, the senses, and karma leave in the same breath. A fire set in a forest is asked whether wind comes and catches it. The flesh-house answers. The inner wind, once attended to, roams as one single movement.

The teaching

In a single explosive realization, the classical triad of Saiva philosophy collapses: the bound soul (pasu) and its fetters (pasa) cease to exist as separate entities, and only the supreme Lord (pati) remains. Sivavakkiyar compares this transfiguration to a wildfire swept by a furious gale in a dense forest. When the yogi concentrates the inner wind (வாசி / வாயு) within the mortal vessel of flesh (ஊனகம்), it fans the latent fire of Kundalini into an all-consuming blaze. In this yogic conflagration, the three impurities (malas), the distractions of the five senses, and the accumulated residues of karma are instantly incinerated, leaving the liberated consciousness roaming freely as one undivided light.

Verse 452

உலாவும் உவ்வும் அவ்வுமாய் உதித்தடர்ந்து நின்றதும்
உலாவிஐம் புலன்களும் ஒருதலத்து இருந்திடும்
நிலாவும்அங்கு நேசமாகி நின்றும் அமுதம்உண்டுதாம்
உலாவும் எங்கள் ஈசனைக் குறித்துணர்ந்து கும்பிடே.

Ulaavum uvvum avvumaay udhiththadarndhu ninradhum
Ulaaviaim pulangalum orudhalaththu irundhidum
Nilaavumangu neesamaagi ninrum amudhamundudhaam
Ulaavum engal iisanaik kuriththunarndhu kumbidee.

உரை

வாசி யோகத்தின் உன்னதப் பேரின்ப ரகசியத்தை இப்பாடல் வெளிப்படுத்துகிறது. இடை, பிங்கலை ஆகிய இரு நாடிகளிலும் உலவுகின்ற பிராண-அபான கலைகளான 'அ'கரமும் 'உ'கரமும் சுழுமுனை நடுநாடியில் உதித்து அடங்கும்போது, வெளிநோக்கி ஓடும் ஐம்புலன்களும் அடங்கி கபால உச்சி என்ற ஒரே தலத்தில் நிலைகொள்கின்றன. அங்கே சிரசின் சந்திர மண்டலத்தில் பேரன்பின் ஒளியாக நிலா வீச, அழியாத ஞான அமிர்தம் ஊற்றெடுத்துப் பெருகுகிறது. அந்த அமுதத்தைப் பருகி, உடலெங்கும் நடமாடும் ஆதி ஈசனை அகத்தே உணர்ந்து கும்பிடுவதே உண்மையான வழிபாடாகும்; புறத்தே நட்ட கல்லைக் கும்பிடுவதால் இது ஒருபோதும் வாய்க்காது.

Roaming, just asserted of the inner wind, is now both the near and the far, and also what arose, followed, and stood. The five senses that wander are told they will sit in one place. There the moon turns into love, and nectar is drunk. The close is an order: mark our roaming Lord, know him, and bow.

The teaching

Sivavakkiyar reveals the culmination of Vasi yoga, where the dual currents of breath represented by the mystical seed-letters 'A' and 'U' (Ida and Pingala) are gathered into the central channel. The chaotic, outward-wandering senses are harnessed and permanently anchored in a single inner station—the crown center. Here, in the mystic cranial realm, the cooling lunar disc (சந்திர மண்டலம்) radiates with love, showering the nectar of immortality (அமுதம்) upon the awakened soul. True adoration (கும்பிடு) is not a mechanical ritual performed before an external idol, but the luminous inward recognition of the vibrant, moving Divine who dances within the subtle body.

Verse 453

கும்பிடும் கருத்துளே குகனைஐங் கரனையும்
நம்பியே இடம்வலம் நமக்கரித்து நாடிட
எம்பிரானும் அம்மையும் இருத்தியே நடுவனைத்
தும்பிபோல வாசகம் தொடர்ந்துசோம்பி நீங்குமே.

Kumbidum karuththulee kuganaiaing karanaiyum
Nambiyee idamvalam namakkariththu naadida
Embiraanum ammaiyum iruththiyee naduvanaith
Thumbipola vaasagam thodarndhusombi niingumee.

உரை

மெய்யான வழிபாடு என்பது புறக்கோயிலில் நிகழ்வதல்ல; அது ஆன்மாவின் அக உடலிலேயே நிகழும் யோகப் பேருண்மை என்பதைச் சிவவாக்கியர் உணர்த்துகிறார். மூலாதாரத்தில் கணபதியையும், ஆக்ஞா குகையில் முருகப்பெருமானையும் உணர்ந்து, இடகலை பிங்கலை வழியே ஓடும் இடவல வாசியைச் சமன்செய்து சுழுமுனையில் செலுத்த வேண்டும். அங்கு அம்மையப்பனான சிவ-சக்தியை ஒருமைப்படுத்தி நிலைநிறுத்தும் போது, மலரின் அமுதத்தை உண்டு மயங்கி அமைதியாகும் வண்டைப் போல, மனம் மற்றும் வாக்குகளின் சலனங்கள் யாவும் தளர்ந்து அடங்கி, பேசா மெளனப் பெருவெளியில் ஆன்மா நிலைத்து நிற்கிறது.

The worship just commanded is now a thought. That thought holds Guha, the hidden one, and the five inner instruments. Left and right are trusted and worked so a channel can be sought. Our Lord and the Mother are seated, and the middle one is named. Speech then goes like a bee that has finished the flower: it follows, slackens, and leaves.

The teaching

True worship takes place entirely within the subtle yogic physiology. Sivavakkiyar instructs the seeker to recognize the archetypal deities not as distant mythic figures, but as internal spiritual forces: Ganesha guarding the Muladhara and Guha illuminating the inner cave of consciousness. By methodically balancing the left and right breath channels (Ida and Pingala), the dormant central pathway (Sushumna) is unlocked. When the cosmic parents—Shiva and Shakti—are enthroned in union at the crown of the head, discursive speech and mental restless chatter slacken and fall away like an intoxicated bee bloated with divine nectar, plunging the mystic into the boundless quietude of Mouna.