சிவவாக்கியம்

Verse 479

தீர்த்தலிங்க மூர்த்தி என்று தேடிஓடும் தீதரே
தீர்த்தலிங்கம் உள்ளில்நின்ற சீவனைத் தெளியுமே
தீர்த்தலிங்கம் உம்முளே தெளிந்துகாண வல்லீரேல்
தீர்த்தலிங்கம் தான்அதாய்ச் சிறந்ததே சிவாயமே.

Thiirththalinga muurththi enru theediodum thiidharee
Thiirththalingam ullilninra siivanaith theliyumee
Thiirththalingam ummulee thelindhugaana valliireel
Thiirththalingam thaanadhaays sirandhadhee sivaayamee.

Printed in the source at the start of verse 479, this gloss explains a word in verse 478: சுதா - பசுவின் முலைக்காம்பு

உரை

புண்ணியத் தீர்த்தங்கள், புகழ்பெற்ற ஸ்தலங்கள், நட்ட சிலா மூர்த்திகள் ஆகியவற்றைத் தேடி அலைந்து திரியும் சடங்குவாதிகளைத் 'தீதரே' என்று கண்டிக்கிறார். உண்மையான புண்ணியத் தீர்த்தமும், சுயம்புவாக ஒளிரும் மூல லிங்கமும் இவ்வுடம்புக்குள் இயங்கும் ஜீவனே (உயிரே) ஆகும். தங்களுக்குள் உறையும் அந்த அகத் தீர்த்தலிங்கத்தை ஐயமறத் தெளிவாகக் காண வல்லவர்களுக்கு, புறத் தலங்களின் தேவை அற்றுப்போகும்; ஜீவனே சிவமாகி, 'சிவாய' எனும் ஐந்தெழுத்து மந்திரப் பேரொளி தங்களுக்குள்ளேயே சிறந்து விளங்கும்.

They run, saying holy water, linga, and image, and that running is called evil. Holy water and linga are then told to clarify the life in which they stand inside. If the two can be seen clearly within, they do not remain a destination. What stands foremost is Sivayam. The same pair of words opens every line, and each time the address moves inward.

The teaching

Orthodox Hinduism revolves around the holy triad of sacred waters (teertha), enshrined emblems (linga), and anthropomorphic idols (murti). Sivavakkiyar rebukes those who run after these external shrines as spiritually perverse (தீதர்), because they seek outside what is throbbing within their own breath. The ultimate holy river and the true, uncarved Linga is the indwelling life-force (jiva) animating the physical frame. When the seeker turns within and clearly beholds this inner sanctuary, the external paraphernalia of temples falls away. The living soul itself is recognized as the supreme Linga, shining forth as the triumphant glory of Sivayanama.

Verse 480

ஆடுகொண்டு கூறுசெய்து அமர்ந்திருக்கும் ஆறுபோல்
தேடுகின்ற செம்பினைத் திடப்படப் பரப்பியே
நாடுகின்ற தம்பிரானும் நம்முளே இருக்கவே
போடுதர்ப்ப பூசைஎன்ன பூசைஎன்ன பூசையோ?

Aadugondu kuuruseydhu amarndhirukkum aarupol
Theeduginra sembinaith thidappadap parappiyee
Naaduginra thambiraanum nammulee irukkavee
Podudharppa puusaienna puusaienna puusaiyo?

உரை

இறைச்சிக்கடைக்காரன் ஆட்டை வெட்டிப் பங்கு போட்டு அமர்ந்திருப்பது போல, செப்புத் தகடுகளையும் காசுகளையும் தட்டுகளில் பரப்பி வைத்துப் பொருள் சேர்க்கும் வேள்விப் புரோகிதர்களைச் சிவவாக்கியர் எள்ளி நகையாடுகிறார். நாம் நாடும் தம்பிரானாகிய பரம்பொருள் நம் நெஞ்சுக்குள்ளேயே குடியிருக்கும் போது, காய்ந்த தர்ப்பைப் புல்லைத் தீயில் போட்டு மந்திரங்களை முணுமுணுக்கும் இந்த ஆடம்பரப் பூசைகளால் என்ன பயன்? இதுவா மெய்யான வழிபாடு? மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி அகத்திலிருக்கும் இறைவனைக் காண்பதே உண்மைப் பூசையாகும்.

Someone takes a goat, divides it into shares, and sits: that is the likeness. Copper being hunted is spread until it lies firm. The Lord being hunted is already within us, stated as a fact in force. Thrown darbha grass is asked, three times, what sort of puja it is. Sacrifice, metal, and ritual grass stand beside a Lord who did not need the errand.

The teaching

With biting sarcasm, Sivavakkiyar exposes the commercialization and cruelty of temple priesthoods. He compares ritualistic priests to butchers who carve up a sacrificial goat into profitable meat portions and settle down comfortably to collect their spoils. These ritualists spread out copper plates, coins, and yantras with calculating precision, demanding fees while tossing blades of dried darbha grass into sacrificial fires. Sivavakkiyar fiercely asks: While the supreme Master of the universe dwells vibrantly within our own hearts, what possible meaning can there be in tossing dried grass and waving copper utensils? True adoration is internal communion, not mercantile superstition.

Verse 481

என்னை அற்பநேரமும் மறக்கிலாத நாதனே
ஏகனே இறைவனே இராசராச ராசனே
உன்னை அற்ப நேரமும் ஒழிந்திருக்க லாகுமே
உனதுநாமம் எனதுநாவில் உதவிசெய்வீர் ஈசனே.

Ennai arpaneeramum marakkilaadha naadhanee
Eeganee iraivanee iraasaraasa raasanee
Unnai arpa neeramum ozhindhirukka laagumee
Unadhunaamam enadhunaavil udhaviseyviir iisanee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 488. It explains a word in this song: 481. ஏகன் - தனிமுதன்மையானவன்

உரை

சடங்குகளை மறுக்கும் சிவவாக்கியர், அகத்தில் உறையும் பரம்பொருளிடம் காட்டும் எல்லை கடந்த பக்திப் பரவசத்தை இப்பாடல் புலப்படுத்துகிறது. அடியேனை ஒரு நொடிப் பொழுதும் கைவிடாமல் காக்கும் ஏகனே, ஒப்புயர்வற்ற ராஜாதி ராஜனே! உன்னை விடுத்து அடியேன் ஒரு கணமும் உயிர்வாழ முடியுமோ? உன் திருநாமத்தை இடைவிடாது என் நாவில் ஒலிக்கும்படி அருள்செய்வாய் என்று ஈசனிடம் உருகி வேண்டுகிறார். இது வெற்று உச்சாடனம் அல்ல; சுவாசம் தோறும் சிவ நாமத்தை நிலைநிறுத்தும் வாசி யோகத்தின் இதயப் பூர்வமான சரணாகதியாகும்.

This song asks, and does not scold. The Lord is the one who does not forget the singer even for a scrap of time: the Sole One, whom the gloss calls the single foremost, God, king of kings of kings. The singer asks whether he can stay apart for even that scrap. The help he wants is the Lord's name, set on his tongue.

The teaching

Amidst his scathing critiques of external religion, Sivavakkiyar reveals the tender, unshakeable bedrock of his personal devotion. The relationship between the Siddha and the inner Lord is one of continuous, reciprocal remembrance: the divine Presence never abandons the seeker even for the fraction of a heartbeat, and the awakened mystic cannot endure a single breath devoid of divine awareness. This is not ritualistic chanting, but an intimate plea for grace. Sivavakkiyar asks the indwelling Lord to govern his entire existence and to let the sacred vibration of the Divine effortlessly inhabit his tongue at every moment.

Verse 482

எல்லையற்று நின்றசோதி ஏகமாய் எரிக்கவே
வல்லபூர ணப்பிரகாசர் ஏகதபோகம் ஆகியே
நல்லஇன்பம் மோனசாக ரத்திலே அழுத்தியே
நாடொணாத அமிர்தம்உண்டு நான்அழிந்து நின்றநாள்.

Ellaiyatru ninrasodhi eegamaay erikkavee
Vallapuura nappiragaasar eegadhapogam aagiyee
Nallainpam monasaaga raththilee azhuththiyee
Naadonaadha amirdhamundu naanazhindhu ninranaal.

உரை

சமாதி நிலையின் உச்சக்கட்டப் பேரின்ப அனுபவத்தைச் சிவவாக்கியர் இப்பாடலில் வடிக்கிறார். எல்லையற்ற பரஞ்சோதி எங்கும் ஏகமாய் சுடர்விட்டு எரிய, பூரணப் பிரகாசமான பரம்பொருளோடு இரண்டறக் கலந்து, 'மோன சாகரம்' என்னும் மெளனப் பெருங்கடலில் ஆன்மா மூழ்கியது. கபால உச்சியில் பெருகும் தேடற்கரிய அமிர்தத்தைப் பருகி, 'நான்' என்னும் அகந்தையும் தனித்த சீவபோதமும் முற்றாக அழிந்து நின்ற அந்தப் பொன்னான நாளைச் சித்தர் பரவசத்தோடு போற்றுகிறார்.

A light with no border stands so as to burn as the One. The mighty radiance, printed with a break inside the word for fullness, becomes the single bliss of austerity. Good joy is pressed into letters spaced as an ocean of silence. The song ends on a day: the day this singer drank nectar no search can find, and stood destroyed.

The teaching

This verse is a sublime confession of mystical union (Samadhi). Sivavakkiyar describes the momentous day when the boundless cosmic Light blazed forth as a singular, undivided flame, consuming all sense of duality. The mighty, full radiance of divine consciousness became the seeker's own state of ecstatic absorption. Plunged deeply into the boundless 'Ocean of Silence' (மோன சாகரம்), the mystic drank the ungraspable nectar of immortality that no external intellectual search can ever reach. In that supreme downpour of grace, the illusory 'I' (the separate ego) was completely annihilated, leaving only the eternal, shining Reality.

Verse 483

ஆனவாற தாயிடும் அகண்டமான சோதியை
ஊனைகாட்டி உம்முளே உகந்துகாண வல்லீரேல்
ஊனகாயம் ஆளலாம் உலகபாரம் ஆளலாம்
கானநாடும் ஆளலாம் வண்ணநாடர் ஆணையே.

Aanavaara thaayidum agandamaana sodhiyai
Uunaigaatti ummulee ugandhugaana valliireel
Uunagaayam aalalaam ulagapaaram aalalaam
Kaananaadum aalalaam vannanaadar aanaiyee.

உரை

எங்கும் நிறைந்து நிற்கும் அகண்ட ஜோதியை, இவ்வுடம்பின் வழியே அகத்தில் கண்டு களிக்க வல்லவர்களுக்குக் காய சித்தியும் பூரண ஆன்ம விடுதலையும் கிட்டும். உடம்பை வெறுக்காமல், அதன் வழியாகவே உள்ஒளியை உணர்பவர் இந்த ஊன உடம்பையும் ஆளலாம்; உலகத் துன்பங்களின் பாரத்தையும் வெல்லலாம்; ஆசைகள் நிறைந்த முரட்டுக் காடாகிய மனத்தையும் அடக்கி ஆளலாம். இது அழகிய பரம்பொருளான ஈசனின் மீதான சத்திய வாக்கு என்று சிவவாக்கியர் உறுதிபடக் கூறுகிறார்.

The undivided light gives according to the way things have already become, and the printed opening is tight. If, with a gesture toward the flesh, that light can be seen with pleasure inside, three rulings are stacked: the flesh-body, the weight of the world, and the forest country. An oath by the lord of the bright land seals them. The oath is a title in the line. Delight in the seeing is what it depends on.

The teaching

Sivavakkiyar proclaims the total spiritual sovereignty that arises from internal awakening. The infinite, undivided Light (அகண்ட சோதி) is not an elusive abstraction; it can be directly experienced within the physical container of mortal flesh. The body is not a filthy barrier to be rejected, but the precise instrument through which the divine effulgence is realized. If the seeker learns to perceive this inner radiance with delight, they attain supreme mastery over the bodily vessel, overcome the exhausting weight of worldly tribulations, and tame the wild wilderness of unruly passions. This sovereign state is sealed by the inviolable decree of the supreme Lord.

Verse 484

நித்தமும் மணிதுலக்கி நீடுமூலை புக்கிருந்து
வத்தியே கதறியே கண்கள்மூடி என்பயன்?
எத்தனைபேர் எண்ணினும் எட்டிரண்டும் பத்தலோ?
அத்தனுக்கிது ஏற்குமோ அறிவிலாத மாந்தரே?

Niththamum manidhulakki niidumuulai pukkirundhu
Vaththiyee kadhariyee kangalmuudi enpayan?
Eththanaipeer enninum ettirandum paththalo?
Aththanukkidhu eerkumo arivilaadha maandharee?

உரை

நாள்தோறும் பூஜை மணியைத் துலக்கி, இருட்டு மூலையில் அமர்ந்து, விளக்குத் திரியைத் தூண்டி, கண்களை மூடிக்கொண்டு கூச்சலிட்டு அழுவதால் எவ்வித ஆன்மீகப் பயனும் இல்லை. 'எட்டும் இரண்டும்' என்பது உலகக் கணக்கில் பத்து; ஆனால் யோகக் கணக்கில் அது 'அ'கரமும் 'உ'கரமுமான சிவ-சக்தியின் ஐக்கியத்தைக் குறிக்கும் சூட்சுமம் ஆகும். இந்த அக ரகசியத்தை அறியாமல் செய்யும் வெற்று நாடகச் சடங்குகள், அகத்தந்தையாகிய பரமனுக்கு உகந்ததாகுமோ என்று மாந்தரின் அறியாமையைக் கடிந்துரைக்கிறார்.

Someone brightens the bell every day, sits a long time gone into a corner, cries at a lamp-wick, and keeps the eyes shut. The song asks what profit that is. Then a child's sum: however many people count, eight and two make ten, and does that suit the Father? People with no understanding are left holding a correct total the line will not accept as worship. மணி can be bell or bead; corner and wick fix a huddled rite.

The teaching

Sivavakkiyar scorns the covert, theatrical pieties of sectarian ritualists who retreat into dark room corners, obsessively polish bronze bells and idols, and squeeze their eyes shut to weep over burning oil wicks. He asks what spiritual gain can possibly come from such dramatic posturing. Invoking the classic Siddha numerical riddle of 'eight and two' (எட்டிரண்டு)—which conventionally equals ten, but esoterically signifies the mystical union of 'A' (8 / Shiva) and 'U' (2 / Shakti) in the central breath—the Siddha mocks those who treat sacred wisdom as superficial arithmetic or mechanical ritual. Does such shallow, ignorant mumbo-jumbo befit the majestic cosmic Father?