சிவவாக்கியம்

Verse 392

கோயிலும் குளங்களும் குறியினிற் குருக்களாய்
மாயிலும் மடியிலும் மனத்திலே மயங்குறீர்,
ஆயனை அரனையும் அறிந்துணர்ந்து கொள்விரேல்
தாயினும் தகப்பனோடு தான்அமர்ந்தது ஒக்குமே.

Koyilum kulangalum kuriyinir kurukkalaay
Maayilum madiyilum manaththilee mayanguriir,
Aayanai aranaiyum arindhunarndhu kolvireel
Thaayinum thagappanodu thaanamarndhadhu okkumee.

உரை

செங்கல் கோயில்களையும், குளங்களையும், நெற்றியில் இடும் போலி வேடக் குறிகளையும் நம்பி, புரோகிதக் குருக்களின் பின்னே சென்று மயங்கி அழியாதீர்கள் என்று சிவவாக்கியர் எச்சரிக்கிறார். காக்கும் திருமாலையும் (ஆயன்), சங்கரிக்கும் அரனையும் (சிவன்) புறத்தில் வேறு வேறாகப் பிரிக்காமல், தன் அகத்தில் தாயும் தந்தையுமாகிய சக்தி-சிவ ஐக்கியமாக உணர்ந்து கொண்டால், குழந்தை தன் பெற்றோரின் மடியில் அமர்ந்து அடையும் பேரின்பத்தைப் போல ஆன்மா அமைதி பெறும் என்று போதிக்கிறார்.

Temples, tanks, and the mark where priests stand are where the mind goes astray, and so do illusion and the lap. The address is direct: you are bewildered there. If Ayan and Aran are known and taken in, the result is like oneself seated with mother and with father. The public places of worship are the scene of confusion, and the family seat is the likeness of real knowing.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a devastating critique of orthodox religion, priestcraft, and external idol worship. Blind seekers wander between brick temples, bathing tanks, and sectarian caste marks, completely bewildered by greedy priests (குருக்கள்) and deceptive doctrines. They waste their mortal lives in delusion and spiritual lethargy. If one could truly understand and intuitively realize the inner unity of Ayan (Vishnu / the preserver) and Aran (Shiva / the destroyer)—recognizing that Hari and Hara are one non-dual reality within consciousness—such an awakened seeker rests in profound, intimate peace, like a beloved child securely seated in the loving embrace of both Mother and Father. External shrines become utterly superfluous when the Divine Parents reside within the heart.

Verse 393

கோயில் எங்கும் ஒன்றலோ, குளங்கள்நீர்கள் ஒன்றலோ?
தேயுவாயு ஒன்றலோ, சிவனும்அங்கே ஒன்றலோ?
ஆயசீவன் எங்குமாய் அமர்ந்துதவாரது ஒன்றலோ?
காயம்ஈதறிந்த பேர்கள் காட்சியாவர் காணுமே.

Koyil engum onralo, kulangalniirgal onralo?
Theeyuvaayu onralo, sivanumangee onralo?
Aayasiivan engumaay amarndhudhavaaradhu onralo?
Kaayamiidharindha peergal kaatsiyaavar kaanumee.

உரை

பூமியெங்கும் உள்ள கோயில்கள் அனைத்தும் ஒன்றல்லவா? பல குளங்களில் ஓடும் நீரும் ஒன்றல்லவா? உலகை இயக்கும் அக்னியும் காற்றும் எல்லா இடங்களிலும் ஒன்றல்லவா? அண்ட சராசரங்களிலும் மனித உடல்களிலும் உறையும் சிவனும் ஒருவனே அல்லவா? எல்லா உயிர்களிலும் வியாபித்து நிற்கும் ஆத்ம சைதன்யம் ஒன்றல்லவா? இவ்வாறு அண்டத்திலுள்ள யாவும் பிண்டமாகிய இந்த உடம்பிலேயே (காயத்திலேயே) அடங்கியுள்ள ரகசியத்தை அறிந்த ஞானிகள், எங்கும் சிவதரிசனமாகிய காட்சியாகவே தாமும் மாறி விளங்குவார்கள் என்று சமத்துவ அத்வைதத்தை முழங்குகிறார்.

Temple, tank, light, wind, and Siva are each asked whether they are already one, and the life that searched is asked the same, together with whatever sat and gave help. The questions walk through the places and forces people treat as separate sites. At the end, the people who have known this body become the vision itself, and they are told to look. Knowing the body is the seeing the questions were pressing toward.

The teaching

Sivavakkiyar exposes the absurdity of sectarian boundaries and sacred geography. Is not the cosmic temple essentially One everywhere? Is not water identically the same across all temple tanks, streams, and oceans? Are not fire (தேயு) and wind (வாயு) universal elements operating uniformly across the universe? And is not Shiva—the supreme consciousness—identically One within all? Is not the discerning soul pervasive and identical in all beings? Those enlightened masters who realize the profound truth of this physical body (காயம்) as the true living cosmos transcend all ritualistic divisions; they become the very vision of divine reality (காட்சி), seeing the One in all and all in the One.

Verse 394

காதுகண்கள் மூக்குவாய் கலந்தவாரது ஒன்றலோ?
சோதியிட்டு எடுத்ததும் சுகங்கள்அஞ்சும் ஒன்றலோ?
ஓதிவைத்த சாத்திரம் உதித்தவாரது ஒன்றலோ?
நாதவீடு அறிந்தபேர்கள் நாதர்ஆவர் காணுமே.

Kaadhugangal muukkuvaay kalandhavaaradhu onralo?
Sodhiyittu eduththadhum sugangalanjum onralo?
Odhivaiththa saaththiram udhiththavaaradhu onralo?
Naadhaviidu arindhapeergal naadharaavar kaanumee.

உரை

மனிதர்கள் அனைவருக்கும் காது, கண், மூக்கு, வாய் போன்ற உறுப்புகளும் அவற்றின் இயக்கமும் ஒன்றல்லவா? உடம்பினுள் ஆன்ம ஜோதியினால் விளங்கும் ஐம்புலன் நுகர்ச்சிகளும் இன்பங்களும் பொதுவானவை அல்லவா? மனிதர்களால் எழுதப்பட்ட சாஸ்திரங்கள் அனைத்தும் தோன்றிய மூல மனமும் ஒன்றல்லவா? இத்தகைய வேற்றுமையற்ற உண்மையை உணர்ந்து, சிரசில் ஒலிக்கும் பிரணவ நாத வீட்டை (அநாஹத எல்லையை) அறிந்த ஞானிகளே உண்மையிலேயே உலகை ஆளும் ‘நாதர்கள்’ (மெய்யான தலைவர்கள்) ஆவார்கள்.

Ear, eyes, nose, and mouth are asked if what was mixed of them is one. What was lifted after the light was set, and the five pleasures, are asked if they are one. The treatise that was recited and stored, and what arose, are asked if they are one. Then the people who have known the house of sound will become the lords of sound. Senses, pleasures, and the stored book are all brought under the sound's house.

The teaching

Sivavakkiyar points to the fundamental unity of human biology and consciousness. Do not the ears, eyes, nose, and mouth function through the exact same conscious life-force in every human being, regardless of caste or creed? Is not the inner spark of light that enlivens the five sensory pleasures identical in all people? Did not all scriptures and holy treatises (சாத்திரம்) originate from that very same singular source of human consciousness? Those rare, illumined souls who realize the inner mansion of primal sound (நாத வீடு / the subtlest realm of unstruck resonance) become sovereign Masters (நாதர்). They do not serve outward dogmas; they embody the supreme reality itself.

Verse 395

அவ்வுதித்த அட்சரத்தின் உட்கலந்த அட்சரம்
சவ்வுதித்த மந்திரம் சம்புளத்து இருந்ததால்
மவ்வுதித்த மாய்கையால் மயங்குகின்ற மாந்தர்காள்,
உவ்வுதித்தது அவ்வுமாய் உருத்தரித்தது உண்மையே.

Avvudhiththa atsaraththin utkalandha atsaram
Savvudhiththa mandhiram sambulaththu irundhadhaal
Mavvudhiththa maaygaiyaal mayanguginra maandhargaal,
Uvvudhiththadhu avvumaay uruththariththadhu unmaiyee.

உரை

‘அ’காரமாகிய மூல அட்சரத்தினுள் ஏனைய அட்சரங்கள் சூட்சுமமாய் அடங்கியுள்ளன. ‘சி’காரமாகிய பஞ்சாட்சர மந்திரம் இதயக் கமலத்தில் சம்புவாகிய சிவனின் உறைவிடமாய் விளங்குகிறது. ஆனால் ‘ம’காரமாகிய மாயை மனிதர்களை அஞ்ஞான இருளில் ஆழ்த்தி மயக்குகிறது. உண்மையில், ‘உ’காரமாகிய சக்தியும் ‘அ’காரமாகிய சிவமும் இணைந்து உருத்தரித்த வடிவே இந்த உடலும் பிரபஞ்சமும் ஆகும். இந்த அட்சர ரகசியத்தை உள்ளபடி உணர்வதே மெய்யான விழிப்புணர்வாகும்.

The line runs a set of letter-births: av, sav, mav, uv. The syllable mixed inside the syllable from which av arose comes first. The mantra from which sav arose was inside Sambhu, and because of that the illusion from which mav arose bewilders people. What arose as uv, being also av, is the thing that took form, and that is the truth. The address to the bewildered sits in the middle of the letter-run.

The teaching

Sivavakkiyar unpacks the esoteric algebra of the sacred syllables: 'A' (அகாரம் - origin), 'U' (உகாரம் - preservation/form), 'M' (மகாரம் - dissolution/veil), and 'Si' (சிகாரம் - Shiva). The syllable arising from 'A' conceals the secret inner letters, and the mantra rooted in 'Si' resides within the lotus casket of the heart. Fools are hopelessly bewildered by the cosmic illusion (மாயை) generated by the letter 'M'—the principle of obscuration and egoic sleep. In ultimate truth, that which arose as 'U' (energy/form) and that which manifested as 'A' (primal consciousness) take embodied shape together. The entire physical universe and human body are the direct incarnation of this primordial sonic truth.

Verse 396

அகாரமென்னும் அக்கரத்தில் அக்கரம் ஒழிந்ததோ?
அகாரமென்னும் அக்கரத்தில் அவ்வுவந்து உதித்ததோ?
உகாரமும் அகாரமும் ஒன்றிநன்று நின்றதோ?
விகாரமற்ற ஞானிகாள், விரிந்துரைக்க வேணுமே.

Agaaramennum akkaraththil akkaram ozhindhadho?
Agaaramennum akkaraththil avvuvandhu udhiththadho?
Ugaaramum agaaramum onrinanru ninradho?
Vigaaramatra gnaanigaal, virindhuraikka veenumee.

உரை

சிவவாக்கியர் மன விகாரங்களற்ற மெய்ஞ்ஞானிகளுக்கு ஒரு தத்துவ வினாவை முன்வைக்கிறார்: ‘அ’காரமாகிய பிரணவ மூலத்தில் ஏனைய அட்சரங்கள் அனைத்தும் ஒடுங்கிப் போயினவா? அல்லது அந்த ‘அ’காரத்திலிருந்தே அனைத்து ஒலிகளும் உலகங்களும் உதித்தனவா? அன்றி ‘உ’காரமாகிய சக்தியும் ‘அ’காரமாகிய சிவமும் பேதமற்று ஒன்றிணைந்து நிற்கின்றனவா? மனதின் சஞ்சலங்கள் நீங்கிய ஞானிகளே, இந்த சக்தி-சிவ அத்வைத இணைப்பின் ஆழத்தை உலகிற்கு விரித்துரையுங்கள் என்று வினவுகிறார்.

The questions are handed to the knowers who are free of distortion. In the letter called a, did the letter cease? In that same letter, did av come and arise? Did the letter u and the letter a stand as one firm thing? The singer asks them to explain it at full length. This saying is the demand, and the telling they owe is a wide one.

The teaching

Sivavakkiyar poses profound metaphysical riddles to realized sages. In the primordial letter 'A' (அகாரம்), did all other letters dissolve? Or did the universe of sound spring forth from 'A'? Did the letter 'U' (dynamic Shakti) and the letter 'A' (pure Shiva) unite in immaculate, indivisible harmony? Sivavakkiyar challenges those serene sages who are free from mental distortions (விகாரமற்ற ஞானிகள்) to articulate this mystery: the profound non-dual truth that Shiva and Shakti, stillness and movement, origin and manifestation, are forever intertwined in the uncreated syllable.

Verse 397

சத்தியாவது உன்னுடல், தயங்குசீவன் உட்சிவம்
பித்தர்காள் இதற்குமேல் பிதற்றுகின்றது இல்லையே.
சுத்திஐந்து கூடம்ஒன்று சொல்லிறந்த தோர்வெளி
சத்திசிவமும் ஆகிநின்று தண்மையாவது உண்மையே.

Saththiyaavadhu unnudal, thayangusiivan utsivam
Piththargaal idharkumeel pidhatruginradhu illaiyee.
Suththiaindhu kuudamonru sollirandha thorveli
Saththisivamum aagininru thanmaiyaavadhu unmaiyee.

உரை

சித்தர் இலக்கியத்தின் மிக உச்சகட்டப் புரட்சிகர பிரகடனம் இப்பாடலாகும். உன்னுடைய இந்த ஸ்தூல உடம்பே ‘சக்தி’யின் வடிவம்; அந்த உடம்பிற்குள் துடிக்கும் உயிரே (சீவனே) ‘சிவ’மாகும்! மூடர்களே, இதற்கு மேல் மத நூல்களை வைத்துக்கொண்டு பிதற்றுவதற்கு ஒன்றுமே இல்லை என்று சிவவாக்கியர் அறைகூவல் விடுக்கிறார். பஞ்சபூத சுத்தியும் புலனடக்கமும் பெற்று, இந்த உடலாகிய ஒரே கூடத்திற்குள் சொல்லுக்கு அப்பாற்பட்ட மௌனப் பெருவெளியை உணரும்போது, உடலும் உயிரும் சக்தி-சிவமாய் ஒன்றிணைந்து மரணமில்லாத் தண்மையான பேரின்ப முக்தியை அடைவது சத்தியமான உண்மையாகும்.

Truth is named as your body, and the life that wavers is Siva inside. The babblers are told that past this there is nothing left to rattle on about. Then a further picture is given anyway: five purities, one hall, an open that speech has left, standing as both Sakti and Siva, and coolness as the truth. The scolding stops their extra talk. The account that remains is body, inner Siva, one room, and a coolness.

The teaching

In one of the most radical, definitive verses in all Siddha literature, Sivavakkiyar declares the absolute pinnacle of embodied mysticism: Shakti is your very physical body (சத்தி உன்னுடல்), and the flickering, vibrant soul within is Shiva Himself (உட்சிவம்)! Calling dogmatic disputants "fools and madmen" (பித்தர்காள்), he commands them to stop their senseless theological babble, for there is no higher truth than this embodied non-duality. Purifying the five sensory elements within the single hall of the body (கூடம்), one enters the ineffable expanse (சொல்லிறந்த வெளி) that lies beyond all human speech. Standing as the unified presence of Shakti and Shiva, consciousness settles into supreme, cooling peace (தண்மை)—the ultimate, undeniable Truth.