சிவவாக்கியம்

Verse 324

ஆணியான ஐம்புலன்கள் அவையும்மொக்குகள் ஒக்குமோ?
யோனியில் பிறந்திருந்த துன்பமிக்கு மொக்குமோ?
வீணர்காள் பிதற்றுவீர் மெய்மையே உணர்திரேல்
ஊண்உறக்க போகமும் உமக்கெனக்கும் ஒக்குமே.

Aaniyaana aimbulangal avaiyummokkugal okkumo?
Yoniyil pirandhirundha thunpamikku mokkumo?
Viinargaal pidhatruviir meymaiyee unardhireel
Uunurakka pogamum umakkenakkum okkumee.

உரை

மானுட சமத்துவத்தின் மீது எழும்பிய அதிஉன்னதப் பிரகடனம் இது. மனித உடலின் ஆதாரமான ஐம்பொறிகளின் தொழிற்பாடுகளும், தாயின் கருவறையிலிருந்து பிரசவ வேதனையோடு உதிரத்தில் தோன்றிப் பிறக்கும் துன்பமும் சாதி பேதமின்றி மனிதர் அனைவருக்கும் ஒன்றே அல்லவா? சாதி குலம் பேசி வீணாகப் பிதற்றும் மூடர்களே, மெய்யான இயற்கையின் நீதியை உணர்வீர்களாக! உண்ணும் உணவும், தூங்கும் உறக்கமும், அனுபவிக்கும் போகமும் உமக்கும் எனக்கும் இவ்வுலகின் அனைத்து மாந்தருக்கும் முற்றிலும் ஒன்றே எனும்போது, இடையில் மனிதனால் கற்பிக்கப்பட்ட தீண்டாமையும் சாதிப் பிரிவினைகளும் எத்துணைப் பெரிய அறியாமை எனச் சாட்டையடி கொடுக்கிறார்.

The singer faces people who babble and asks whether their differences are real. Are the five senses that pin a life, and the copies of them, actually the same? Is the sorrow of being born from a womb greatly the same? If you would know the truth, the answer is already in the body. Food, sleep, and pleasure are the same for you and for me. Rank cannot survive that sameness.

The teaching

In an electrifying defense of universal human equality, Sivavakkiyar shatters the foundations of caste hierarchy and social privilege. He directly interrogates orthodox dogmatists: Does a high-born man possess different sensory faculties than a low-born man? Does the excruciating trauma of passing through the maternal birth canal differ between a priest and an outcaste? Branding caste-conscious religionists as babbling fools (வீணர்காள் பிதற்றுவீர்), he points to the absolute biological democracy of human existence: hunger for food (ஊண்), the surrender of sleep (உறக்கம்), and the pursuit of physical pleasure (போகம்) are universally identical for every human being. By establishing that all bodies are born through the same womb and driven by the same primal needs, he demonstrates that artificial caste distinctions are monstrous human fabrications with no basis in spiritual truth.

Verse 325

ஓடுகின்ற ஐம்புலன் ஒடுங்கஅஞ் செழுத்துளே
நாடுகின்ற நான்மறை நவிலுகின்ற ஞானிகாள்
கூடுகின்ற பண்டித குணங்கள்மூன்று எழுத்துளே
ஆடுகின்ற பாவையாய் அமைந்ததே சிவாயமே.

Oduginra aimbulan odungaagn sezhuththulee
Naaduginra naanmarai naviluginra gnaanigaal
Kuuduginra pandidha kunangalmuunru ezhuththulee
Aaduginra paavaiyaay amaindhadhee sivaayamee.

உரை

உலகப் பொருள்களை நோக்கி ஓயாது புறத்தே அலையும் ஐம்புலன்களும் அசைவற்று ஒடுங்கும் ஆன்ம அமைவிடம் பஞ்சாட்சரத் திருவைந்தெழுத்தேயாகும் (நமசிவாய). நான்கு வேதங்களையும் நாவார ஓதிப் பெருமை பேசும் வைதிக ஞானிகளும், ஒன்றுகூடி முக்குணங்களையும் (சத்துவ, ரஜஸ், தமஸ்) அகார-உகார-மகாரமாகிய மூன்று அட்சரங்களையும் தர்க்க ரீதியாக விவாதிக்கும் பண்டிதர்களும் இந்த உடம்பின் சூட்சுமத்தை அறிவதில்லை. இந்த மானுட உடம்பு என்பது புறத்தே அசைந்து ஆடும் ஒரு பொம்மலாட்டப் பாவையே; அந்தப் பாவையின் உள்ளே மறைந்துநின்று, அதன் உறுப்புகளையும் சுவாசத்தையும் அசைத்து ஆனந்தக் கூத்தாடும் அருட்பேரொளியே சிவாயமாகும் என்ற மெய்யியலைச் சிவவாக்கியார் வெளிப்படுத்துகிறார்.

Running senses, Vedic recitation, and the qualities of gathering pandits are each given a place in letters. The five senses that run contract inside the five letters. The knowers recite the four Vedas they go seeking. The pandits' qualities sit inside three letters. What is then arranged as a dancing puppet is Sivayam. Learning is being folded into a puppet of the name.

The teaching

Sivavakkiyar gathers the entire sensory, scriptural, and intellectual apparatus into the subtle science of sacred sound. The five restless senses that incessantly chase worldly objects find their ultimate dissolution and quietude only when gathered into the esoteric Five Letters (Panchakshara / நமசிவாய). While bookish scholars pride themselves on verbally reciting the four Vedas, and pandits congregate to dissect the threefold qualities of nature within the three primordial letters (A-U-M), they miss the master puppeteer. The physical human organism is merely an animated dancing puppet (ஆடுகின்ற பாவை); the invisible, divine animating breath and consciousness moving its limbs from within is none other than the living vibration of Sivaya(ma).

Verse 326

புவனசக்க ரத்துளே பூதநாத வெளியிலே,
பொங்குதீப அங்கியுள் பொதிந்தெழுந்த வாயுவைத்
தவனசோமர் இருவரும் தாம்இயங்கும் வாசலில்
தண்டுமாறி ஏறிநின்ற சரசமான வெளியிலே.

Puvanasakka raththulee puudhanaadha veliyilee,
Pongudhiipa angiyul podhindhezhundha vaayuvaith
Thavanasomar iruvarum thaamiyangum vaasalil
Thandumaari eerininra sarasamaana veliyilee.

உரை

வாசி யோகத்தில் குண்டலினி எழும்பும் உடற்கூற்று ரகசியத்தை இப்பாடல் மிக நுட்பமாக விவரிக்கிறது. அண்டமும் பிண்டமும் ஒன்றென விளங்கும் உடலாகிய புவன சக்கரத்திற்குள்ளும், உள்ளொலி முழங்கும் பூத நாத வெளியிலும், மூலாதாரத்தில் கனன்று எரியும் ஞான தீபமாகிய அக்னிக் குண்டலினியோடு பிராண வாயுவை இணைக்க வேண்டும். சூரிய கலை (பிங்கலை), சந்திர கலை (இடைகலை) ஆகிய இரு வாசல்களின் வழியே பிராணன் புறத்தே சிதறி விரையமாவதைத் தடுத்து, முதுகுத்தண்டாகிய சுழுமுனைத் தண்டின் வழியே (தண்டு மாறி) மேல்நோக்கிப் பிராணனைச் செலுத்த வேண்டும். அவ்வாறு ஏறிச் சென்று தலை உச்சியிலுள்ள சிதாகாசமாகிய பரம மௌனப் பெருவெளியில் (சரசமான வெளி) நிலைபெறும்போது, அளப்பரிய பரமானந்தப் பேரின்பம் சித்திக்கும்.

The grammar stays open, and the printed verse is compressed. You are led through a world-wheel into the space of the elemental Nada, then into a wind that rose packed inside a surging lamp-fire. Sun and moon both move at a gate. Someone climbs there after the staff has changed, and the picture stops in a playful space. The verse leaves you standing in that space, with no closing verb to let you out.

The teaching

Sivavakkiyar charts the subtle inner mechanics of Vasi yoga and Kundalini awakening. Within the bodily cosmos (புவன சக்கரம்) and the subtle vibrational sky of inner sound (பூத நாத வெளி), the practitioner gathers the vital wind and fuses it with the rising flame of Kundalini (பொங்கு தீப அங்கி). Ordinary mortals breathe erratically through the dual gateways of the solar and lunar channels—Pingala and Ida (தவன சோமர் இருவரும் இயங்கும் வாசல்)—squandering their life force. The accomplished yogi arrests this alternating leakage, switching the pranic current into the central spinal staff (தண்டு மாறி / Sushumna). Ascending this central axis, consciousness bursts into the transcendent, ecstatic inner sky (சரசமான வெளி)—a realm of sublime, playful communion beyond mortal decay.

Verse 327

மவுனஅஞ் செழுத்திலே வாசிஏறி மெள்ளவே
வானளாய் நிறைந்தசோதி மண்டலம் புகுந்தபின்
அவனும்நானும் மெய்கலந்து அனுபவித்த அளவிலே
அவனுமுண்டு நானுமில்லை யாருமில்லை யானதே.

Mavunaagn sezhuththilee vaasieeri mellavee
Vaanalaay niraindhasodhi mandalam pugundhapin
Avanumnaanum meygalandhu anupaviththa alavilee
Avanumundu naanumillai yaarumillai yaanadhee.

உரை

தமிழ் சித்தர் இலக்கியத்தின் அத்வைத சிகரப் பாடல்களில் ஒன்றான இது, சீவ போதம் அழிந்து சிவத்தோடு ஒன்றிணையும் பரமானந்த முக்தி நிலையை மொழிகிறது. வாய் திறந்து உரைக்கப்படாத "மௌன அஞ்செழுத்து" எனும் பிரணவ சூட்சுமத்தின் மீது வாசியாகிய பிராணக் குதிரையைச் செலுத்தி மெல்ல மேலேறி, அகண்ட ஆகாயமாய் விரிந்து நிற்கும் கபால சோதி மண்டலத்திற்குள் (சகஸ்ராரத்தில்) யோகி நுழைகிறான். அங்கே ஆத்மாவாகிய "நானும்", பரம்பொருளாகிய "அவனும்" உடலும் உயிரும் ஒன்றாவது போல இரண்டறக் கலந்து ஆனந்த அனுபவம் எய்துகின்றனர். அந்த எல்லையற்ற அத்வைத ஐக்கியத்தில், "நான்" என்ற தனித்தனி அகந்தை முற்றிலும் சாம்பலாகி மடிகிறது; சிவமாகிய பரம்பொருள் மட்டுமே எஞ்சி நிற்கிறது (அவனுமுண்டு, நானுமில்லை); வேற்றுமை பாராட்டும் பிறிதொரு பொருளும் இல்லாத பூரண சூனியப் பெருவெளியாக ஆன்மா மாறுகிறது.

Breath climbs softly inside the silent five letters, and then enters a sphere of light filled to the measure of the sky. In the span where he and I mingle in the body and enjoy, the verse says what that enjoyment became. The printed words keep a paradox: he too is there, I am not, and nobody is. The union is told as that saying, and the line is compressed. Do not smooth the words into a neater denial.

The teaching

This verse is one of the supreme peaks of Tamil Siddha poetry, capturing the unmediated Advaitic dissolution of the ego in mystical union. Mounting the gentle vehicle of the breath (வாசி) through the silent, wordless resonance of the Five Letters (மவுன அஞ்செழுத்து), the yogi ascends into the boundless cranial sphere of dazzling light (சோதி மண்டலம்). In that sacred sanctuary, the individual soul and the Supreme Lord fuse in an intimate, bodily communion of unutterable ecstasy (மெய்கலந்து அனுபவித்த அளவிலே). At the zenith of this communion, the illusion of an isolated individual self evaporates completely. Sivavakkiyar expresses this ultimate non-dual paradox with startling precision: the divine reality remains (அவனுமுண்டு), the personal ego has utterly perished (நானுமில்லை), and all separate identities have dissolved into the nameless void of pure being (யாருமில்லையானதே).

Verse 328

வாளுறையில் வாளடக்கம் வாயுறையில் வாய்வடக்கம்
ஆளுறையில் ஆளடக்கம் அருமைஎன்ன வித்தைகாண்!
தாளுறையில் தாளடக்கம் தன்மையான தன்மையும்
நாளுறையில் நாளடக்கம் நானும் நீயும் கண்டதே.

Vaaluraiyil vaaladakkam vaayuraiyil vaayvadakkam
Aaluraiyil aaladakkam arumaienna viththaigaan!
Thaaluraiyil thaaladakkam thanmaiyaana thanmaiyum
Naaluraiyil naaladakkam naanum niiyum kandadhee.

உரை

சித்தர்களின் அந்தர்முகப் பயிற்சியாகிய "சுய உள்ளடக்கம்" (மடங்கி ஒடுங்கும் வித்தை) பற்றிய உன்னத ஞானப் பாடல். கூரிய வாளானது தனது உறையினுள் அடங்கி மறைந்திருப்பது போல, வாசியாகிய பிராண வாயு நாசியின் உள்ளே சுழுமுனையில் அடங்க வேண்டும்; புறத்தே பேசும் வாய்பேச்சு மௌனத்தில் ஒடுங்க வேண்டும்; ஆளுகின்ற சீவ போதம் ஆத்மாவில் லயமாக வேண்டும்; இதுவே சித்தர்களின் அரிய ஞான வித்தையாகும். திருவடிகள் குருவருளில் அடங்குவதும், இறந்துபோகும் நாள்கள் நித்திய காலப் பெருவெளியில் கரைந்து போவதும் போன்ற இந்தத் தன்னடங்கு தத்துவத்தின் வழியேதான், "நானும் நீயும்" என்ற சீவ-பர பேதங்கள் நீங்கி ஏகத்துவ சிவசக்திப் பிரகாசம் சாத்தியமாகிறது.

A rare art is shown by repeating one pattern: a thing held inside its own sheath. The sword in the sword's sheath, speech in the mouth's sheath, the person in the person's sheath. Then rhythm in the sheath of rhythm, and one's own suchness, and the day in the sheath of the day. What I and you saw, the verse says, is this containment. Mastery is holding, not displaying.

The teaching

Sivavakkiyar reveals the esoteric Siddha doctrine of supreme containment and internal restraint (அடக்கம்). Worldly spirituality constantly displays itself through noisy rituals, public piety, and verbose disputations; authentic mastery, however, lies in returning all energy to its source. Just as a deadly sword rests silent and contained within its scabbard, speech rests held in the quietude of the mouth, and the individual soul rests folded back into the supreme consciousness of the indwelling Lord. When cosmic rhythm rests in its origin and mortal time (நாள்) dissolves into the timeless eternity of the present, the seeker masters the rarest of all spiritual arts (அருமை என்ன வித்தை). This profound stillness is not extinction, but the serene, self-contained truth directly realized in the intimate communion between the soul and God.

Verse 329

வழுத்திடான் அழித்திடான் மாயரூபம் ஆகிடான்
கழன்றிடான் வெகுண்டிடான் கால கால காலமும்
துவண்டிடான் அசைந்திடான் தூயதூபம் ஆகிடான்
சுவன்றிடான் உரைத்திடான் சூட்ச சூட்ச சூட்சமே.

Vazhuththidaan azhiththidaan maayaruupam aagidaan
Kazhanridaan vegundidaan kaala kaala kaalamum
Thuvandidaan asaindhidaan thuuyadhuupam aagidaan
Suvanridaan uraiththidaan suutsa suutsa suutsamee.

உரை

எந்தவொரு மனிதக் கற்பனைக்கும் குணக் குறிகளுக்கும் உட்படாத பரம்பொருளின் நிர்க்குண, நிராகாரத் தன்மையை "நேதி நேதி" (இதுவல்ல, இதுவல்ல) என்ற ஞான முறைமையில் இப்பாடல் விளக்குகிறது. பரசிவம் எவராலும் புகழப்பட்டுப் பெரிதாவதும் இல்லை, அழிக்கப்பட்டுச் சிறுப்பதும் இல்லை; மாயையான பொய் உருவங்களை ஏற்பதும் இல்லை; காலம் முழுவதிலும் கோபமோ, சஞ்சலமோ, தளர்ச்சியோ அடைவதில்லை. தூபக் குங்கிலியத்தின் புகையோ அல்லது மணம் வீசும் பொருளோ அல்லாத அவன், வாக்கினால் விவரித்துச் சொல்ல முடியாத அதிநுட்பமான மகா சூட்சும சொரூபியாவான். அத்தகைய விவரிக்க இயலாத நித்திய வஸ்துவை புறச் சடங்குகளால் அல்ல, அக மௌனத்தாலேயே அறிய முடியும் எனச் சித்தர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

A long refusal, and then the word subtle three times. He does not praise, does not destroy, does not become a form of maya. He does not slip away, does not rage, through age after age after age. He does not droop, does not stir, does not become pure incense. He does not taste, does not speak. The subtle, the subtle, the subtle. Worship cannot turn him into any of the acts you bring.

The teaching

Through a relentless series of apophatic negations (நேதி நேதி / via negativa), Sivavakkiyar strips the Divine of all anthropomorphic traits and ritualistic projections. The Absolute cannot be cajoled by human flattery (வழுத்திடான்), nor is He an angry deity who destroys in wrath or slips away through carelessness. He does not take on illusory forms (மாயரூபம்), nor can He be captured by the fragrant smoke of temple incense (தூய தூபம்). He has no tongue to crave sensory tastes, nor vocal cords to mouth human words. Beyond all emotional agitations, physical movements, and mental categories, the Supreme Reality abides in immaculate, immutable transcendence. Sivavakkiyar seals this realization with a threefold exclamation: subtle, subtle, beyond all conception subtle (சூட்ச சூட்ச சூட்சமே)!