சிவவாக்கியம்

Verse 294

வாக்கினால் மனத்தினால் மதித்தகார ணத்தினால்
நோக்கொணாத நோக்கையுன்னி நோக்கையாவர் நோக்குவார்
நோக்கொணாத நோக்குவந்து நோக்க நோக்க நோக்கிடில்
நோக்கொணாத நோக்குவந்து நோக்கைஎங்கண் நோக்குமே.

Vaakkinaal manaththinaal madhiththagaara naththinaal
Nokkonaadha nokkaiyunni nokkaiyaavar nokkuvaar
Nokkonaadha nokkuvandhu nokka nokka nokkidil
Nokkonaadha nokkuvandhu nokkaiengan nokkumee.

உரை

வாக்கினாலும், மனதின் சிந்தனையாலும், தர்க்கக் காரணங்களாலும் ஒருபோதும் காண முடியாத உள்நோக்கை (நோக்கொணாத நோக்கு) சாதாரண மனிதனால் எப்படிப் பார்க்க முடியும்? ஆனால், புறப் பார்வையை நிறுத்தி, அந்த எல்லையற்ற ஞானப் பார்வையே விழித்துக்கொண்டு தன்னைத்தானே தொடர்ந்து நோக்கி நிற்குமானால், காண்பவன், காட்சி, காணப்படும் பொருள் என்ற மூவகை பேதங்களும் மறைந்து போகும். அவ்வாறு ஆன்ம விழிப்புணர்வு ஒன்றையே நோக்கும் போது, அந்தப் பார்வை எங்குதான் செல்லும்? அது எங்கும் தானாகவே நிறைந்திருக்கும் பிரம்ம தரிசனமாய் விரியும்.

Speech, the mind, and a cause already valued are named first, and they miss a gaze that cannot be gazed. Who, thinking on that gaze, will look at it? If the ungazeable gaze comes and looks, look upon look, the last line asks where it then rests. Seeing turns back on seeing until there is no stand outside it. The look has to arrive, and once it has arrived it must still be asked where it went.

The teaching

A profound phenomenological and meditative inquiry into Pure Awareness. The Divine cannot be reached through the instruments of speech, the machinations of the intellect, or philosophical causation. Sivavakkiyar asks: who can look upon that unseeable Gaze (நோக்கொணாத நோக்கு) through ordinary mental perception? Yet, when that transcendent, unseeable Gaze turns upon itself—when Pure Awareness beholds Awareness in unbroken, unmediated contemplation—the subject-object duality completely collapses. The observer, the act of observing, and the observed dissolve into a seamless continuum. Where then does the Gaze look? It rests in the infinite, all-pervading radiance of its own self-luminous nature.

Verse 295

உள்ளினும் புறம்பினும் உலகமெங்கணும் பரந்து
எள்ளில்எண்ணெய் போலநின்று இயங்குகின்ற எம்பிரான்
மெள்ளவந்து என்னுட்புகுந்து மெய்த்தவம் புரிந்தபின்
வள்ளலென்ன வள்ளலுக்கு வண்ணமென்ன வண்ணமே?

Ullinum purambinum ulagamenganum parandhu
Ellilenney polaninru iyanguginra embiraan
Mellavandhu ennutpugundhu meyththavam purindhapin
Vallalenna vallalukku vannamenna vannamee?

உரை

எள்ளுக்குள் எண்ணெய் எங்கும் நிறைந்து மறைந்திருப்பது போல, உள்ளும் புறமும் அனைத்து உலகங்களிலும் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து இயங்குகிறான் எம்பிரான். பிரபஞ்சம் முழுவதும் வியாபித்திருக்கும் அந்தப் பரம்பொருள், மெல்ல என் நெஞ்சகத்தினுள் புகுந்து என்னையே மெய்த்தவமாக மாற்றிய பிறகு, எனக்கு அருள்பாலித்த அந்தப் பெருவள்ளலுக்கு என்ன உருவத்தை, என்ன நிறத்தைக் கூறி நான் அழைப்பது? குணங்குறிகளற்ற அந்தப் பேரருளாளனை எந்த ஒரு வண்ணத்திற்குள்ளும் அடைக்க முடியாது; அவன் வண்ணமற்ற வடிவற்ற பரவெளியாவான்.

Inside and outside, the Lord is spread through the world, standing as oil stands in the sesame, and moving while he stands. After he comes softly, enters, and true austerity is done, the questions turn tender. What giver is the giver, and for him what color is the color? Once the entering has happened, description runs out. That running out is the praise. Nothing of title or hue is left for the mouth to trust.

The teaching

A tender, ecstatic testament to divine immanence and the grace of inner realization. Pervading the internal and external realms, spreading across all cosmic worlds, our Supreme Lord exists seamlessly within all creation, just as oil permeates every microscopic fiber of a sesame seed (எள்ளில் எண்ணெய் போல). Yet, the cosmic wonder turns profoundly intimate: that boundless Lord entered softly into the poet's own heart, transforming his entire being through true spiritual austerity. Once this sacred communion occurs, all conceptual categories of theological description vanish. What title can you assign to this supreme Giver? What color, form, or attribute can you ascribe to the Attribute-less? Speech dissolves into blissful, reverent silence.

Verse 296

வேதமொன்று கண்டிலேன் வெம்பிறப்பு இலாமையால்
போதம்நின்ற வடிவதாய்ப் புவனமெங்கும் ஆயினாய்,
சோதியுள் ஒளியுமாய்த் துரியமோடு அதீதமாய்
ஆதிமூலம் ஆதியாய் அமைந்ததே சிவாயமே.

Veedhamonru kandileen vembirappu ilaamaiyaal
Podhamninra vadivadhaayp puvanamengum aayinaay,
Sodhiyul oliyumaayth thuriyamodu adhiidhamaay
Aadhimuulam aadhiyaay amaindhadhee sivaayamee.

உரை

கொடிய பிறவித் துன்பமானது மெய்ஞ்ஞானத்தால் வேரறுக்கப்பட்டு விட்டதால், எனக்கு இனி வேதங்களோடு எவ்விதத் தொடர்புமில்லை; வேதங்களின் தேவையும் எனக்கில்லை என்கிறார் சித்தர். அறிவுமயமாகிய போத வடிவமாய் நின்று புவனமெங்கும் நிறைந்த இறைவனே, ஜோதிக்குள் ஒளிரும் பேரொளியாகவும், விழிப்பு, கனவு, சுழுத்தி, துரியம் ஆகிய நான்கையும் கடந்த துரியாதீதப் பெருவெளியாகவும் திகழ்கிறாய். இத்தகைய ஆதி மூலமாய், எல்லாவற்றிற்கும் தொடக்கமாய் அசைவற்று நிலைபெற்று விளங்குவது 'சிவாய' என்னும் பரம தத்துவமேயாகும்.

The singer never saw a single Veda, because a burning birth is absent, the harsh rebirth those books would serve. You became the whole world as the form in which awareness stood. Light within light, the fourth state, and what lies beyond settle together. What was established as primal root and beginning is Sivayam. With that birth gone, the books have no errand. The name takes the place of origin.

The teaching

A radical declaration of spiritual independence from scriptural authority and the cessation of rebirth. Sivavakkiyar proclaims that he has no need to study the four Vedas, because through direct realization, the scorching cycle of karmic rebirth (வெம்பிறப்பு) has been entirely extinguished. When birth is ended, scriptural injunctions lose their purpose. The Divine stands revealed as pure, unbroken Wisdom (போதம்) embodying and pervading the entire cosmos. Shining as the effulgence within light (சோதியுள் ஒளி), transcending the waking, dreaming, and deep sleep states into the fourth state (Turiya) and beyond (Turiyatita), the Beginningless Root and primal source of all being is eternally established as 'Sivayam'.

Verse 297

சாண்இரு மடங்கினால் சரிந்தகொண்டை தன்னுளே
பேணிஅப் பதிக்குளே பிறந்திறந்து உழலுவீர்,
தோணியான ஐவரைத் துறந்தறுக்க வல்லீரேல்
காணிகண்டு கோடியாய்க் கலந்ததே சிவாயமே.

Saaniru madanginaal sarindhagondai thannulee
Peeniap padhikkulee pirandhirandhu uzhaluviir,
Thoniyaana aivaraith thurandharukka valliireel
Kaanigandu kodiyaayk kalandhadhee sivaayamee.

உரை

வெறும் இரண்டு சாண் அளவே உள்ள தலையையும், அதில் சரிந்து விழும் மயிர்க்கொண்டையையும் அலங்கரித்துப் போற்றுவதிலேயே வாழ்நாளை வீணடித்து, மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து இறந்து உழல்கின்றீர். உடலாகிய தோணியைச் செலுத்தும் ஐந்து புலன்களின் ஆசைகளை அறுத்தெறியும் வைராக்கியம் உங்களுக்கு உண்டானால், ஒரு சிறு காணியாகக் (குறுகிய எல்லை) கிடந்த உங்கள் ஜீவபோதம் எல்லையற்ற கோடியாய் (பேரண்டமாய்) விரிந்து பெருகும். அந்த உன்னத விரிவிலே ஆன்மா 'சிவாய' எனும் பரம சாகரத்தில் கலந்து முக்தியடையும்.

A span, taken twice over, measures the inside of a topknot that has slipped. Cherishing that small abode, you wander through birth and death. The five are called a boat. If you can renounce them and cut them away, a small plot that is seen becomes a crore, and what mixes there is Sivayam. The topknot is the tiny place you protect while you keep dying. The name is the large that appears once the boat is gone.

The teaching

Sivavakkiyar exposes the tragic pettiness of human identification with the physical head and body. Measuring merely two spans, people lavish attention on their sagging topknots and ornate hairstyles, fiercely protecting this tiny, fragile dwelling while wandering aimlessly through endless cycles of birth and death. The five senses and bodily organs act as a deceptive, leaking boat (தோணி). Sivavakkiyar challenges the seeker: if you can renounce attachment to these five treacherous senses and sever their hold, your narrow, fractional consciousness (காணி) instantly expands into the boundless infinite (கோடி). In that vast awakening, your individual being merges seamlessly into the immortal ocean of 'Sivayam'.

Verse 298

அஞ்சுகோடி மந்திரம் அஞ்சுளே அடங்கினால்
நெஞ்சுகூற உம்முளே நினைப்பதோர் எழுத்துளே
அஞ்சுநாலு மூன்றதாகி உம்முளே அடங்கினால்
அஞ்சும்ஓர் எழுத்ததாய் அமைந்ததே சிவாயமே.

Anjugodi mandhiram anjulee adanginaal
Nenjuguura ummulee ninaippadhor ezhuththulee
Anjunaalu muunradhaagi ummulee adanginaal
Anjumor ezhuththadhaay amaindhadhee sivaayamee.

உரை

சாஸ்திரங்கள் பேசும் ஐந்து கோடி மந்திரங்களும் அஞ்செழுத்தாகிய நமசிவாயத்திற்குள்ளேயே அடங்கி விடுகின்றன. அத்தகைய அஞ்செழுத்தையும் கடந்து, நெஞ்சானது தன்னுள் தியானிக்க வேண்டியது 'ஓம்' என்ற மூல ஓரெழுத்தேயாகும். ஐம்பூதங்களும், அந்தக்கரணங்கள் நான்கும், முக்குணங்களும் ஆகிய அனைத்துத் தத்துவங்களும் தன்னுள் ஒடுங்கி நிற்கும் போது, அந்த ஐந்தும் ஏகமான ஓரெழுத்தாகவே விளங்கும். சகல மந்திரங்களையும் அட்சரங்களையும் தன்னுள் அடக்கிக்கொண்டு அகத்தே ஒளிரும் அந்த மூலப் பொருளே 'சிவாய' என்னும் உண்மையாகும்.

Five crores of mantras shrink if they can be contained in the five. What the heart must say happens within you, in the one letter that is thought. If five, four, and three are also contained in you, they settle as the five and as that one letter. What is established is Sivayam. Crores, then five, then five, four, and three, fold into a single letter in the heart. Containing is the way the song moves.

The teaching

An esoteric condensation of the vast ocean of mantras into the singular primal sound. Religious scriptures boast of five crores of sacred mantras, yet Sivavakkiyar reveals that this astronomical multiplicity effortlessly collapses into the Five Letters (Panchakshara). What the heart must truly utter is the single seed-syllable (the Pranava / Omkara) contemplated in the stillness within. When the twenty-four tattvas (the five elements, four inner faculties, three gunas) are gathered and absorbed into the interior of consciousness, all numbers and manifold incantations resolve into that single, supreme Letter. That solitary, all-encompassing vibration stands eternally established as 'Sivayam'.

Verse 299

அக்கரந்த அக்கரத்தில் உட்கரந்த அக்கரம்
சக்கரத்து சிவ்வைருண்டு சம்புளத் திருந்ததும்
எள்கரந்த எண்ணெய்போல் எவ்வெழுத்தும் எம்பிரான்
உள்கரந்து நின்றநேர்மை யாவர்காண வல்லரே.

Akkarandha akkaraththil utkarandha akkaram
Sakkaraththu sivvairundu sambulath thirundhadhum
Elgarandha enneypol evvezhuththum embiraan
Ulgarandhu ninraneermai yaavargaana vallaree.

உரை

வெளிப்படையான அட்சரங்களுக்குள் மறைந்திருக்கும் சூட்சும எழுத்தும், அதனுள்ளும் கரந்துறையும் அதீத பிரணவ ஒலியும் எம்பிரானின் வடிவங்களே. எள்ளுக்குள் எண்ணெய் மறைந்திருப்பது போல, உலகத்தில் ஒலிக்கும் சகல எழுத்துக்களிலும், அசைவுகளிலும் எம்பிரான் தனக்குள் மறைந்து நின்று இயக்கும் நேர்மையை ஊனக் கண்களால் எவரால் காண இயலும்? சக்கரங்களின் சுழற்சியைக் கடந்து, அகத்து அட்சரத்தின் நுட்பத்தை உணரும் மெய்ஞ்ஞானிகளுக்கே எல்லாவற்றிலும் கரந்து நிற்கும் எம்பிரானின் மெய்த்தரிசனம் வாய்க்கும்.

A letter lies hidden in the letter that was already hidden. In a wheel a bitter little fruit rolls, and something lies in a round basket. That middle line is compressed, a harsh small thing in a turning and a container. Then the clear likeness returns. As oil is hidden in the sesame, every letter is our Lord. The straight truth stood hidden inside. Who can see it? Sight fails because he is held the way oil is held in the seed.

The teaching

The concluding verse of this decad is a profound meditation on the nested concealment of the Divine within sacred sound and physical reality. Just as a subtle seed-letter lies hidden within an outer letter, and a deeper esoteric vibration lies concealed within that inner letter—and just as sesame oil resides invisibly throughout the sesame seed—so does our Supreme Lord dwell secretly within every syllable of speech and every particle of creation. Sivavakkiyar closes with a poignant mystical question: when the Divine hides Himself so intimately and directly within the very fabric of existence, who possesses the subtle, enlightened vision to behold this unvarnished Truth? Only the seeker whose inner eye has been opened by grace can perceive the Lord shining within all names and forms.