சிவவாக்கியம்

Verse 136

ஊறிநின்ற தூமையை உறைந்துநின்ற சீவனை
வேறுபேசி மூடரே விளைந்தவாறது ஏதடா?
நாறுகின்ற தூமையல்லோ நற்குலங்கள் ஆவன?
சீறுகின்ற மூடனே அத்தூமைநின்ற் கோலமே.

Uurininra thuumaiyai uraindhuninra siivanai
Veerupeesi muudaree vilaindhavaaradhu eedhadaa?
Naaruginra thuumaiyallo narkulangal aavana?
Siiruginra muudanee aththuumaininr kolamee.

உரை

தாயின் கருப்பையில் ஊறி நின்ற ஆதி உதிரத்தையும், அதனுள் உறைந்து உயிர்த்தெழுந்த ஜீவனையும் தனித்தனியே பிரித்துப் பேசி, சாதிப் பெருமை பேசும் மூடர்களின் பிறவி எதில் விளைந்தது? நாற்றமெடுத்து அழுகும் என்று இவர்கள் பழிக்கும் அதே மாதவிடாய் உதிரத்தில்தானே தங்களை உயர் குலம் என்று கூறிக்கொள்ளும் மனிதர்களும் உருவானார்கள்! வீணாகக் கோபமடைந்து சீறும் மூடனே, உனது அழகிய வடிவமும் உடலும் அந்த உதிரத் திரட்சியின் வடிவமே அன்றி வேறென்ன என்று கேட்டு, பிறப்பால் பேதம் பாராட்டும் அத்தனை போலிகளையும் சிவவாக்கியர் திகைக்க வைக்கிறார்.

The தூமை that stood seeping and the life that stood congealed are spoken of as if they were different, and the fools are asked how this ripened. The good clans are asked whether they are anything but the தூமை that stinks. The raging fool is told that this தூமை is the very form in which he stands.

The teaching

An unsparing exposure of the biological hypocrisy behind caste pride. Orthodox hypocrites attempt to separate the physical fluid of the womb (தூமை) from the spiritual life-force (சீவன்), despising the former as impure while claiming high-born spiritual status. Sivavakkiyar asks them bluntly how this embodied life ever came into being: is it not from that very maternal fluid—which they disdain as foul-smelling—that all their so-called "noble castes" and lineages were generated? He addresses the raging, self-righteous puritan directly, declaring that his own physical form is nothing other than the crystallized manifestation of that very maternal fluid. Caste pride is exposed as an absurd, ungrateful delusion.

Verse 137

தீமைகண்டு நின்றபெண்ணின் தூமைதானும் ஊறியே
சீமைஎங்கும் ஆணும்பெண்ணும் சேர்ந்துலகம் கண்டதே.
தூமைதானும் ஆசையாய் துறந்திருந்த சீவனை
தூமைஅற்று கொண்டிருந்த தேசம்ஏது தேசமே?

Thiimaigandu ninrapennin thuumaidhaanum uuriyee
Siimaiengum aanumbennum seerndhulagam kandadhee.
Thuumaidhaanum aasaiyaay thurandhirundha siivanai
Thuumaiatru kondirundha theesameedhu theesamee?

உரை

தீட்டு என்று இவர்கள் இகழும் பெண்ணின் உதிரம் கருப்பையில் ஊறி நின்றதால்தான், உலகெங்கும் ஆணும் பெண்ணுமாக மானிட வர்க்கமே தோன்றியது. உலகத்தை வெறுத்துத் துறவியாக ஓடிவிட்டேன் என்று மார்தட்டிக்கொள்ளும் சந்நியாசியின் உடலும் கூட, தாயின் இந்த ஜீவ உதிரத்தின் வழியே அன்றி வேறு எதன் வழியாகப் பிறந்தது? இந்த உலகத்தில் பெண்ணின் உதிரப் பந்தம் இன்றித் தோன்றிய தேசம் என்று ஏதேனும் ஒரு தேசம் உண்டோ? பிரபஞ்ச சிருஷ்டியின் புனிதமான தாய்மைக் கொடையை உணராமல், பெண்ணையும் இயற்கையையும் இழிவாகப் பேசும் போலித் துறவைச் சித்தர் கடுமையாகச் சாடுகிறார்.

The தூமை of the woman who stood and saw the wrong also seeped, and everywhere in the land man and woman joined and the world was seen. A life that had stayed renounced, with that தூமை itself as desire, is set against a last question. What country is the country that held on without தூமை?

The teaching

The universality of biological life and the futility of religious escapism. Throughout the entire world, all human existence emerges through the union of male and female and the generative fertility of womanhood. Even the ascetic who attempts to renounce the world was once brought into embodied life through this very maternal current. Sivavakkiyar poses a devastating rhetorical question: which land, kingdom, or people on the face of the earth ever came into being without this sacred life-giving fluid? By universalizing the maternal principle, the Siddha shames those who cast religious slurs on the natural laws of creation.

Verse 138

வேணும் வேணும் என்றுநீர் வீண்உழன்று தேடுவீர்?
வேணும் என்று தேடினும் உள்ளதல்லது இல்லையே,
வேணும் என்று தேடுகின்ற வேட்கையைத் துறந்தபின்
வேணும் என்ற அப்பொருள் விரைந்துகாணல் ஆகுமே!

Veenum veenum enruniir viinuzhanru theeduviir?
Veenum enru theedinum ulladhalladhu illaiyee,
Veenum enru theeduginra veetkaiyaith thurandhapin
Veenum enra apporul viraindhugaanal aagumee!

உரை

மனிதத் துயரங்களுக்கும் பிறவி அலைச்சல்களுக்கும் மூல காரணம் மனத்தினுள் ஓயாது ஒலிக்கும் 'வேண்டும், வேண்டும்' என்ற அவாத் தீயேயாகும். புறவுலகில் எத்தனை கோடி இடங்களைத் தேடி அலைந்தாலும், தனக்குள் எப்போதும் நிலையாக உள்ள மெய்ப்பொருளைத் தவிர புதிதாக அடைவதற்கு வேறொன்றும் இல்லை. பரம்பொருளை எங்கிருந்தோ பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற அந்தப் பேராசை வேட்கையை அகத்திலிருந்து துறந்துவிட்ட கணத்திலேயே, எக்காலத்தும் உன்னுள்ளேயே நிறைந்திருக்கும் அந்த அழியாப் பரம்பொருளை மிக விரைவாக நேருக்கு நேராகத் தரிசிக்க முடியும் என்ற அத்வைத உண்மையைச் சித்தர் அருளுகிறார்.

You wander in vain saying you want it, you want it. Search as you may under that wanting, there is nothing besides what already is. After the craving that searches with 'I want' is renounced, the very thing you said you wanted comes quickly into view.

The teaching

Advaitic contentment and the instant revelation of the indwelling Reality. The root cause of human suffering and spiritual wandering is the insatiable, restless fever of desire—the perpetual cry of "I want! I want!" (வேணும் வேணும்). Sivavakkiyar reveals the fundamental truth of non-dual existence: no matter how exhaustively one hunts across the external world, nothing exists apart from That which is already eternally present (உள்ளது அல்லது இல்லையே). The Supreme Self cannot be acquired as a future attainment or an external prize. The very moment the seeker renounces the grasping habit of desire, the Supreme Treasure that was always longed for reveals itself immediately within the heart.

Verse 139

சிட்டர்ஓது வேதமும் சிறந்ததாக மங்களும்
நட்டகார ணங்களும் நவின்றமெய்மை நூல்களும்
கட்டிவைத்த போதகம் கதைக்குகந்த பித்தெலாம்
பொட்டதாய் முடிந்ததே பிரானையான் அறிந்தபின்!

Sittarodhu veedhamum sirandhadhaaga mangalum
Nattagaara nangalum navinrameymai nuulgalum
Kattivaiththa podhagam kadhaikkugandha piththelaam
Pottadhaay mudindhadhee piraanaiyaan arindhapin!

உரை

வேதம் ஓதும் கற்றறிந்த சான்றோரின் மறைகளும், சிறப்புடைய ஆகமங்களும், தர்க்க வாதங்களும், நூல்களும், கட்டுக்கதைகளும் பண்டிதர்களின் கற்பனைகளும் சிவனைத் தன்னுணர்வாக அறியாதவரை மட்டுமே பெரிதாகத் தோன்றும். எப்போது என் இதயக் கமலத்தில் குடிகொண்டிருக்கும் எம்பிரானை நான் நேரடி ஞான அனுபவமாக அறிந்துகொண்டேனோ, அந்தப் பரவசக் கணத்தில் ஏட்டுச் சுரைக்காய்களான இந்தச் சாத்திரங்களும் புராணக் கதைகளும் பொட்டாய் (பயனற்ற உமியாய்) பறந்துபோயின என்று சிவவாக்கியர் அனுபவ பூர்வமாக வெளிப்படுத்துகிறார்.

The Veda the learned recite, the auspiciousness called excellent, the causes set in place, and the truth-books that were uttered are gathered into one heap. Teaching tied up and stored, and madness fit for a tale, all of it ended as a barren nothing. The moment named is the moment the singer knew the Lord.

The teaching

The absolute obsolescence of scriptures, theological doctrines, and religious fables upon direct divine realization. Sivavakkiyar catalogues the prized possessions of the intellectual and religious elite: the chanting of the Vedas, the study of the Agamas, the philosophical proofs of causation, and the bundles of sacred texts and mythic allegories. Yet the moment the poet directly experienced the indwelling Lord in unmediated awakening, this entire mountain of religious learning collapsed into barren dust (பொட்டதாய் முடிந்ததே). Books, dogmas, and theological debate are revealed as mere scaffolding—wholly unnecessary once the living Truth has been tasted within one's own being.

Verse 140

நூறுகோடி ஆகமங்கள் நூறுகோடி மந்திரம்
நூறுகோடி நாள்இருந்து ஓதினால் அதுஎன்பயன்?
ஆறும் ஆறும் ஆறுமாய் அகத்தில்ஓர் எழுத்துமாய்
ஏறுசீர் எழுத்தைஓத ஈசன்வந்து பேசுமே!

Nuurugodi aagamangal nuurugodi mandhiram
Nuurugodi naalirundhu odhinaal adhuenpayan?
Aarum aarum aarumaay agaththilor ezhuththumaay
Eerusiir ezhuththaiodha iisanvandhu peesumee!

உரை

நூறு கோடி ஆகம சாத்திரங்களையும், நூறு கோடி மந்திரங்களையும் நூறு கோடி நாட்கள் இடைவிடாது வாயால் ஓதிக்கொண்டே இருந்தாலும் அதனால் ஆன்மாவிற்கு எவ்விதப் பயனும் விளையப்போவதில்லை. மாறாக, உடலிலுள்ள ஆறு ஆதாரச் சக்கரங்களையும் வாசியால் கடந்து, நெஞ்சத் தாமரையில் ஒளிரும் ஏகாக்ஷரமான (ஓர் எழுத்தாகிய) பிரணவத்தை நாடி, சுழுமுனையில் ஏறி நின்று தியானித்தால், அகத்தின் நாயகனான ஈசனே நேரில் தோன்றி சாதகனோடு அன்போடு உரையாடுவான் என்ற வாசி யோகத்தின் உன்னதத்தை இப்பாடல் புகட்டுகிறது.

A hundred crore of Agamas and a hundred crore of mantras, and a hundred crore of days spent reciting them: the line asks what use that is. Against the heap it sets six and six and six, and one letter inside. Recite the letter whose excellence rises, and the Lord comes and speaks.

The teaching

The supremacy of internal yogic resonance over the mechanical chanting of scriptures. Memorizing a hundred crore of Agamas, reciting a hundred crore of mantras, and spending endless lifetimes in external recitation yield absolutely no spiritual fruit if the heart remains closed. Sivavakkiyar contrasts this textual exhaustion with the internal science of Kundalini yoga: ascending through the energetic chakras (six, six, and six) and sounding the Single Syllable (ஓர் எழுத்து—the Pranava Om / Ekakshara) within the spinal axis. When this glorious, ascending vibration resonates through the Sushumna, the indwelling Lord Himself awakens and communes directly with the seeker.

Verse 141

காலைமாலை தம்மிலே கலந்துநின்ற காலனார்
மாலைகாலை யாச்சிவந்த மாயம்ஏது செப்பிடீர்?
காலைமாலை அற்றுநீர் கருத்திலே ஒடுங்கினால்
காலைமாலை ஆகிநின்ற காலன்இல்லை இல்லையே.

Kaalaimaalai thammilee kalandhuninra kaalanaar
Maalaigaalai yaachchivandha maayameedhu seppidiir?
Kaalaimaalai atruniir karuththilee odunginaal
Kaalaimaalai aagininra kaalanillai illaiyee.

உரை

எமன் என்பவன் எங்கிருந்தோ வரும் பூதம் அல்ல; காலை மாலை என ஓடும் காலமும், இடகலை பிங்கலை என மாறி மாறி ஓடும் சுவாசமுமே உடலைத் தின்று மரணத்திற்குக் கொண்டுசெல்லும் காலனாகும். இந்த இரவும் பகலும், காலை மாலையும் அற்றுப்போகும்படி, பிராணனைச் சுழுமுனையில் ஏற்றித் தன்னுணர்வு என்னும் கருத்திலே மனம் லயிக்கப் பழகிவிட்டால், விழிப்பு-உறக்க இருமை மாயைகளும் காலத்தின் பிடியும் அழிந்துபோம்; அங்கே அச்சமூட்டும் எமனும் இல்லை, அவனால் வரும் மரணமும் இல்லவே இல்லை எனச் சித்தர் காலத்தை வெல்லும் யோக உபதேசம் செய்கிறார்.

Yama stands mixed in morning and evening themselves. You are asked to say what maya it is that reddened into dusk and dawn, the printed join compressed. If you, rid of morning and evening, contract into the heart, the Yama who stood as morning and evening is not.

The teaching

The conquest of time, death, and dualistic breath through internal yogic absorption. Yama (காலனார்), the lord of death, is not an external mythological monster, but the relentless progression of time (காலம்), experienced through the dual cycles of dawn and dusk and the alternating breaths of Ida and Pingala. When the yogi transcends the duality of morning and evening by centralizing the life-force into the Sushumna and dissolving consciousness into the stillness of the Self (கருத்திலே ஒடுங்குதல்), the illusion of linear time collapses. In that timeless awareness, the dreaded god of death is completely dissolved—he exists no more.